Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Πάει ο παλιός ο χρόνος..


Είπα φέτος να μην κάνω κανέναν απολογισμό, δεν γίνεται όμως να μην τον κάνω είναι μέσα στο μυαλό μου. Εικόνες, καταστάσεις και συναισθήματα κάποια όμορφα που μου γαλήνεψαν την ψυχή και κάποια που έκαναν την καρδιά μου να ραγίσει σε χίλια κομμάτια.

Ο χρόνος αυτός για μένα μπήκε γεμάτος ελπίδα, γεμάτος αγάπη και όνειρα που θα προσπαθούσα να πραγματοποιήσω. Έλα ντε όμως που απ’την αρχή του μου έδειξε τις άσχημες προθέσεις του.

Ο μοναδικός άνθρωπος που έχω στον κόσμο αρρώστησε. Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν σου πέρναγε απ’το μυαλό πως θα του συμβεί ότι του συνέβη, αυτή είναι η μάνα μου. Μου ήταν δύσκολο, και ακόμα είναι, να την βλέπω στην κατάσταση αυτή που είχε έρθει και δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα την χάσω! Χωρίς λόγο, χωρίς καμιά αιτία, δεν το δεχόμουν και δεν το δέχομαι είναι νωρίς ακόμη και για μένα και γι’αυτήν!
 Ξέρω πως θα τα καταφέρεις, πως θα τα καταφέρουμε γιατί πολύ απλά έτσι θέλω εγώ και δεν δέχομαι κουβέντα πάνω σ’αυτό! Μην ανησυχείς και μην φοβάσαι εγώ είμαι εδώ και ας μην στο λέω συχνά αλλά σαγαπώ.

Πριν από όλα αυτά είχε έρθει η πρώτη μείωση μισθού αλλά και μείωση σε μένα προσωπικά από τον προηγούμενο χρόνο λόγο της μαλακίας που με δέρνει και που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα νεύρα μου για την αδικία που ένιωθα πάνω μου. Έτσι πήρα και την πρώτη μου αναφορά και κράτηση μισθού για κάμποσους μήνες. Ας πρόσεχα!! Αλλά φίλε μου δεν αντέχω την αδικία και πόσο μάλλον όταν είσαι τύπος και υπογραμμός σε όλα σου. Επανήλθα δεν μπορώ να πω και δόξα το Θεό έχω τη δουλειά μου. Δεν πρόκειται να ξαναχάσω τον έλεγχο το πάθημα μου έγινε μάθημα!

Υπήρξαν και καταστάσεις στην προσωπική μου ζωή που δεν μπορώ αλλά και δεν θέλω να καταγράψω,θα μπορούσα να γράφω ώρες αλλά τις αφήνω πίσω όπως, εξάλλου, έκανα πάντα γιατί δεν υπάρχει λόγος πια. Πληγώθηκα, φοβήθηκα αρκετές φορές πως χάνω ότι ονειρεύτηκα, έκλαψα , φώναξα και ίσως είπα και πράγματα, πάνω στον πόνο που ένιωθα εκείνη τι στιγμή, που πλήγωσαν. Το μόνο που μπορώ να πω πάνω σ’αυτό είναι «συγγνώμη καρδιά μου αλλά όπως σου είπα δεν είμαι τίποτα παραπάνω από ένα αγοράκι που ζητά και διεκδικεί την αγάπη από ένα κοριτσάκι, όπως όταν ήμασταν παιδιά». Δεν με επηρεάζουν πια, προσπαθώ έστω!

Μέσα σε όλα αυτά όμως είχα ένα και σημαντικότερο καλό. Την αδελφή ψυχή μου, τον καθρέφτη μου, την φίλη, αδελφή και σύντροφο μου. Αυτή που ονειρεύτηκα πριν καν την γνωρίσω, αυτήν που με κάθε χαμόγελο της ανοίγουν οι ουρανοί μου, αυτήν που μου ηρεμεί την καρδιά και γαληνεύει την ψυχή μου.
Λένε πως όλα τα ωραία πράγματα σε ανυψώνουν στον ουρανό, η δική της αγάπη μ’εχει φτάσει στο Θεό.Εκεί έχω φτάσει και δεν θέλω να κατέβω, η αγάπη της δύναμη μου.
Είσαι ότι θέλησα, θέλω και όσα θα θελήσω στο μέλλον. Είσαι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου χαριστεί. Σευχαριστώ που μ’αφήνεις και υπάρχω στη ζωή σου, που με άφησες να ανακαλύψω το μεγαλείο της ψυχής σου! Για πάντα φίλος, αδελφός και σύντροφος σου ότι και να γίνει αυτό μη το ξεχνάς..

Κλείνω λέγοντας σε όλους σας να λέτε σαγαπώ και συγγνώμη σε ανθρώπους που αγαπάτε ή πληγώσατε άθελα σας,  γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Να προσπαθήσετε, μέσα από τους δικούς σας απολογισμούς, να γίνεται καλύτεροι, και αυτό γίνεται μόνο αν παραδεχτείς τα λάθη σου. Να ονειρεύεστε, δεν είναι μόνο για παιδιά, και να ελπίζεται πάντα για ένα καλύτερο αύριο, στο χέρι μας είναι εξάλλου. Να αγαπήσετε άνευ όρων και να ερωτευτείτε δίχως αύριο. Να αφέθητε και να μην φοβάστε, ακόμη και να πέσετε και τσακιστείτε θα ξέρετε πως έχετε ζήσει κάτι μεγάλο, μόνο έτσι ζεις και δεν υπάρχεις απλά.

Εύχομαι  σε όλους σας υγεία πάνω απ’ολα και ο νέος χρόνος να σας φέρει όσα ποθεί η καρδιά σας.
Αγάπη και ευτυχία σε σας και σ’αυτούς που αγαπάτε!
Ηρεμία και γαλήνη στις ψυχές όλων μας, το έχουμε ανάγκη!


Υγ. Σας ευχαριστώ όλους που με αγκαλιάσατε με τα όμορφα σχόλια σας σε αυτό το νέο εγχείρημα μου, να γράφω και να μοιράζομαι τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου!




                                              Καλή χρονιά σε όλους απο καρδιάς!!!


                               

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!!

         

Για να σας βοηθήσω σας κάνω και μετάφραση:

Ρούντολφ το ελαφάκι
με καρδούλα ταπεινή
σαν πέφτει το βραδάκι
έχει μύτη φωτεινή

Οι φίλοι του λαμπιόνι
τον φωνάζουν και γελούν
τη μύτη του στο χιόνι
κρύβει όταν του μιλούν

Όμως μια πρωτοχρονιά
είπε ο Aϊ-Βασίλης
"Ρούντολφ, είσαι εσύ σοφός
έχεις μέσα σου το φως"

Τα ελάφια στο κοπάδι
χαμηλώσανε τ'αυτιά
τώρα απαλή σαν χαδι
είναι όλων η ματιά

Από τότε και κάθε καινούρια χρονιά
του έλκηθρου πρώτος τραβά τα σκοινιά
Ο Ρούντολφ οδηγεί
τον Aϊ-Βασίλη στη γη


Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Οι επιθυμίες σας ευχές μου!
Ευτυχία και αγάπη να πλημμυρίσει το γιορτινό σας τραπέζι!

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Τώρα τι να πω...?

Είμαι ώρα μπροστά από μια λευκή σελίδα και δεν ξέρω τι να γράψω,τι να πω ....(ακόμα και η γάτα μου μου είπε «καιρό έχεις να γράψεις, γράψε κάτι επιτέλους!!»).
Να πω ότι δεν έχω να γράψω, έχω και πολλά αλλά είναι τόσες πολλές οι σκέψεις που η μια πέφτει πάνω στην άλλη και  κάνουν πόλεμο μεταξύ τους!

Να πω για το τέλος του κόσμου? Είπα και γι’αυτό, κατά κάποιο τρόπο. Τους Μάγιας περιμέναμε να μας το πουν? Τον καταστρέφουμε, ναι εμείς, αυτόν τον κόσμο απ’τα γεννοφάσκια μας, μαθαίνουμε να τον καταστρέφουμε. Το τέλος έχει έρθει προ πολλού. Σεισμοί, καταποντισμοί, πλημμύρες και άλλα πολλά ωραία φυσικά φαινόμενα, που οφείλονται κατά μεγάλο μέρος σε εμάς. Ναι βρε φίλε έβαλες το χεράκι σου και εσύ αφού μπάζωσες ότι αυλάκι υπήρχε, έκοψες ή έκαψες ότι δέντρο υπήρχε στο πέρασμα σου  για να χτίσεις το εξοχικό σου. Άρα λούσου τώρα και μην κλαίγεσαι το τέλος εσύ το έφερες και συνεχίζεις να το φέρνεις με αυτό το σκεπτικό που έχεις!

Να κάνω απολογισμό χρονιάς? Όχιιιι δεν το θες μέχρι χθές(ακόμη δεν πέρασε η μέρα γι’αυτό λέω χθες) με πήγε χμμμμ πως να το πω ευγενικά?  Πες το εσύ καλύτερα από μέσα σου! Υγεία? Λεφτά? Χαρά?(εξαίρεση εδω η γάτα μου) Όπως λέει και ένα λαϊκό άσμα «Άστο να πάει άστο, άστο πονάει άστο», γι’αυτό και δεν θα πω τίποτα! Άστο σου λέωωω...

Να πιάσω τα πολιτικά? Με την καμία!!!! Τρεις λαλούν(Πασοκ, Ν.δ, Δημαρ), δυο χορεύουν (Χ.α, Συριζα), άλλοι δυο χτυπάνε παλαμάκια (κκε, Αν.Ελλ) και μείς κομπάρσοι σε μια κακόγουστη παράσταση, μάλλον καλύτερα ένα τσίρκο του παραλόγου! Άρα δεν μιλάω ούτε και γι’αυτό γιατί θα συγχυστώ και είναι κρίμα, άγιες μέρες προσεχώς, να κατεβάζω καντήλια!

Να μιλήσω για τα Χριστούγεννα? Μιλήσατε εσείς και με καλύψατε στα περισσότερα και χάρηκα μάλιστα που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν ακόμη στο καλό αυτής της γιορτής, στην ελπίδα που φέρνει στις ψυχές μας! Τα είπατε λοιπόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ως προς την έννοια αυτής της γιορτής, οι αναμνήσεις μου δεν είναι και τόσο καλές αλλά ελπίζω πάντα σε καλύτερες, αυτό δεν είναι το νόημα εξάλλου? Η ελπίδα!

Να μιλήσω για την αγάπη? Μίλησα στην προηγούμενη ανάρτηση μου. Για μένα αγάπη είναι Μια και την λένε Ε........ (όπου τελίτσες γράμματα)!!!
Δεν υπάρχουν πλέον λέξεις για να μιλήσω γι’αυτήν γιατί εγώ την βρήκα δεν είναι απλά ένα άπιαστο όνειρο, υπάρχει απλά πρέπει να κάνεις υπομονή, να μην φοβάσαι και να δίνεσαι και αν τσακιστείς να σηκωθείς και πάλι απ’την αρχή! Γιατί αξιζει φίλε μου να την βρεις και θα την βρεις μόνο αν πιστέψεις σε αυτήν!

Να μιλήσω γιατί? Σου είπα και στην αρχή πολλές οι σκέψεις και σε πόλεμο μεταξύ τους.
Γι’αυτό δεν θα μιλήσω για τίποτα (αν και μίλησα) αλλά θα ευχηθώ να έχετε καλές γιορτές γεμάτες χαρά και ευτυχία με ανθρώπους αγαπημένους! Μα πάνω απ’ολα εύχομαι υγεία σε όλους σας!


Υ.Γ. Να φάτε πολύ (να σκάσετε κοινώς αν μπορείτε), να πιείτε πολύ (προσοχή στην οδήγηση) και να ερωτευτείτε ξανά τον άνθρωπο σας (συμπεριλαμβάνεται και το σεξ)!





Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

"Θαλασσα μου.."

                                                 

Για σένα που περίμενα μια ζωή
για σένα που μου άλλαξες τη ζωή
για σένα που τα όνειρα μου πήραν μορφή
για σένα επειδή είσαι εσύ...

Σ' ευχαριστώ που υπάρχεις και ομορφαίνεις τον κόσμο μου!!

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Η Μέριλιν και οι Μάγια

Χθες η μέρα μου ήταν λίγο περίεργη. Ήμουν εγώ μάλλον περίεργος, λίγο κουρασμένος, λίγο γκρινιάρης, λίγο.. λίγο απ’ολα. Κάπως όλο αυτό άλλαζε όσο πέρναγε η ώρα, εξάλλου πάντα λέω πως όσο και χάλια να’ναι η μέρα μας η αυριανή θα είναι καλύτερη αν το θέλουμε εμείς. Έτσι και έγινε, και αυτό πριν καλά καλά δω το φως της επόμενης μέρας, όλα είχαν περάσει..

Το απόγευμα είχα διαβάσει κάτι που με έκανε να συμφωνήσω και να πω πως είναι βλακείες αυτά που λένε περί ξανθών γυναικών και το βράδυ είχα ένα διάλογο που με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων. Αυτά τα δυο γεγονότα με έκαναν να αποφασίσω πως πρέπει να τα μοιραστώ μαζί σας.

«Πιστεύω πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Οι άνθρωποι αλλάζουν έτσι ώστε να μπορείς να μαθαίνεις να τους αφήνεις, τα πράγματα πάνε άσχημα έτσι ώστε να τα εκτιμάς όταν πάνε καλά, πιστεύεις τα ψέματα έτσι ώστε με τον καιρό να μάθεις να μην εμπιστεύεσαι κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου, ενώ ορισμένες φορές τα καλά πράγματα γκρεμίζονται έτσι ώστε να δημιουργούνται τα καλύτερα»                                              
                                                                                                            Μέριλιν Μονρόε

Ναι αυτό ακριβώς διάβασα, ένα από τα πολλά που είχε πει. Μια ξανθιά αλλά με μυαλό μελαχρινής. Προς Θεού δεν έχω τίποτα με τις ξανθιές και γενικά με το χρώμα των μαλλιών της κεφαλής, στην ουσία το θέμα είναι να υπάρχει φαιά ουσία μέσα σ’αυτό το κεφάλι και όχι πίτουρα.
Δεν έχω πολλά να πω πάνω σ’αυτό παρά μόνο ότι έτσι ακριβώς είναι και κάπως έτσι λειτουργώ και εγώ. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και δεν μπορείς να δεις τα καλύτερα αν πριν δεν έχεις ζήσει  τα χειρότερα.
Κάπως έτσι με διάβασμα(ειδήσεις ,αναρτήσεις σας κλπ), λίγο lost αργότερα(να προλάβω να δω το τέλος πριν καταστραφούμε) και στο τέλος την ραδιοφωνική εκπομπή της coulas πέρασε και το απόγευμα και πριν ετοιμαστώ να αναπαυτώ(όχι εν ειρήνη) ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος με την μάνα μου.

Ενώ καθόμουν στο καναπέ και αυτή απέναντι μου και έκανα ένα τελευταίο τσιγάρο, στην τηλεόραση έπαιζε το τρέιλερ της ταινίας 2012(το τέλος του κόσμου) και έκανα το εξής λάθος να της πω τι είναι αυτή η ταινία και γιατί γίνεται όλος αυτός ο ντόρος με την καταστροφή του κόσμου.
Όλοι μάλλον ξέρουμε πως οι Μάγια ήταν μια φυλή της κεντρικής και νοτιάς Αμερικής που έζησε σχεδόν πριν 2000 χρόνια π.Χ. και μπλα μπλα μπλα και δεν ΥΠΑΡΧΕΙ πια. Ωραία? Ωραία..
Για την μάνα μου μάλλον δεν ίσχυε αυτό, δεν ξέρω αν φταίει που έχει πάθει εγκεφαλικό και κάποια πράγματα διαγράφτηκαν απ’τη μνήμη της ή απλά δεν το είχε ακούσει ποτέ. Εγώ ποντάρω στο πρώτο, σίγουρα πρέπει να είχαμε μιλήσει και πέρσι γι’αυτό το θέμα σε ανάλογη κουβέντα.
Ο  διάλογος έχει ως εξής:

Εγώ-Ξέρεις γιατί βάζουν αυτές τις ταινίες τώρα ε?
Μάνα-Όχι γιατί? Ωραία ταινία θα είναι πάντως να την δω..
Εγώ-Να επειδή λένε πως στης 12 του μήνα έρχεται η καταστροφή του κόσμου
Μάνα-Και ποιος το λέει αυτό?
Εγώ-Σύμφωνα τα ημερολόγια των Μάγια ο κόσμος θα καταστραφεί την μέρα αυτή.
Μάνα-Τι λες μωρέ? Αυτοί παίρνουν ναρκωτικά!
Εγώ-Ποιοι παίρνουν ναρκωτικά?(και έχω ήδη αρχίσει να γελάω)
Μάνα-Αυτή η Μάγια μια μαύρη(ναι Η όχι οι)
Εγώ-Ρε μάνα ΟΙ Μάγια!! Σιγά μην είναι και η Μάγια η μέλισσα!

Άλλο να σας το γράφω και άλλο να το ακούτε, είχα πεθάνει στα γέλια και κατά τη διάρκεια της συζήτησης αλλά και μετά που γελούσα σα χαζό σε όποιον και να το είπα, το ίδιο και η μάνα μου. Βέβαια της εξήγησα μετά τι και πως είναι αυτοί οι έρμοι οι Μάγια, μάλλον για δεύτερη φορά..

Μ’αυτά και μ’αυτά έφυγε η χθεσινή μέρα που άρχισε στραβά και ανάποδα και ήρθε το σήμερα που είναι σαφώς πολύ καλύτερο με περισσότερα χαμόγελα.
Ας ελπίσουμε να έχουν βάση αυτά που πίστευε η μάνα μου για τους Μάγια και όντως να έπαιρναν κάτι τότε και να έγραφαν βλακείες γιατί έχω πολλά να κάνω ακόμη!!










Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

"Παιδικά τραύματα"

Εδώ και μέρες έχω φάει κόλλημα με το lost, ναι εγώ τώρα αποφάσισα να το δω, είπα όμως σήμερα να μην κάψω και τα υπόλοιπα εγκεφαλικά μου κύτταρα μ’αυτό(που ήδη έχουν καεί επειδή έχω μπερδευτεί πάρα πολύ με την πλοκή της σειράς) και να γράψω κάτι.

Έχω ένα σωρό πράγματα να πω απλά όταν κάθομαι να τα γράψω δεν ξέρω από που να αρχίσω. Δεν θέλω να γράψω κάτι βαθυστόχαστο και να πεις πωπω τι είπε αυτός κλπ, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Ο σκοπός μου συνήθως είναι να σε κάνω να γελάσεις και να γελάσω και εγώ. Έτσι σήμερα είπα να ασχοληθώ με τα «παιδικά τραύματα», τα δικά μου παιδικά τραύματα! Όχι δεν θα μελαγχολήσεις, δεν θα κλάψεις γενικώς δεν θα προβληματιστείς, γιατί δεν έχω στην ουσία παιδικά τραύματα με την κυριολεκτική σημασία.

Από που να ξεκινήσω λοιπόν..χμμμ στην ουσία έχω δύο, ένα μου το δημιούργησε ο αδελφός μου και το άλλο η μάνα μου, και οι δυο άθελα τους. Ο μεν αδελφός μου λόγο ηλικίας και η δε μάνα μου επειδή νόμιζε πως έπρεπε να το ζήσω σαν παιδάκι και εγώ αυτό.

Ο αδελφός μου είναι 4 χρόνια μεγαλύτερος μου που αυτόματα σημαίνει πως ήμουν για πολλά χρόνια το «παιχνίδι» του. Μεταξύ άλλων μου έκανε και το παρακάτω..

Μια μέρα λοιπόν εκεί που καθόμουν ήσυχος και έβλεπα τηλεόραση(νομίζω στρουφάκια έβλεπα, μη γελάς και εσύ το ίδιο έβλεπες τότε), στην τρυφερή ηλικία των έξι, έρχεται και μου λέει «θα σου πω κάτι αλλά δεν θέλω να το πεις στη μαμά» εννοείτε πως συμφώνησα και λέω πες μου, και μου λέει... «κοίτα να δεις όπως βλέπεις δεν μοιάζουμε αλλά ούτε μοιάζεις και σε κανέναν και ήρθε η ώρα να το μάθεις και συ, είσαι υιοθετημένος». Αυτό ήταν έτρεξα στη μάνα μου κατευθείαν με κλάματα και φωνές και της είπα τι μου εξομολογήθηκε ο αδελφός μου, να μην σας πω τι έπαθε, τι τιμωρία μπήκε και καλά του έκανε εδώ που τα λέμε!


Έλα ντε όμως εγώ κάθε τρεις και λίγο πήγαινα και ρωτούσα «είμαι μαμά?» και πάντα με καθησύχαζε όπως έκανε και την πρώτη φορά. Πέρασαν πολλά χρόνια ώστε να το αποβάλλω αυτό και αυτό γιατί? Γιατί όντως δεν μοιάζω ούτε στους γονείς μου ούτε έχω ομοιότητες με τον αδελφό μου αλλά που να ήξερα τότε πως για όλα φταίει το dna και τα περισσότερα χαρακτηριστικά μου τα έχω πάρει στην ουσία απ’τον παππού μου και κάποια απ’τον πατέρα μου, δύσκολο όμως να γνωρίζω το δεύτερο αφού δεν ζούσα μαζί του.


Γελάω μ’αυτό πλέον γιατί ξέρω ότι στην ουσία όλα τα δεύτερα χρονολογικά παιδιά το περάσαμε αυτό απο τα μεγαλύτερα αδέλφια μας, αλλά τότε ήταν βαρύ και για κάποια χρόνια κοίταζα αντιδράσεις γύρω μου να δω αν ισχύει όντως αυτό που είχε πει ο αδελφός μου. Έτσι το «τραύμα» μου διήρκησε για λίγα χρόνια.

Το δεύτερο «παιδικό τραύμα» που έχω μπορώ να πω πως με κυνηγάει ακόμη και δεν πρόκειται να το ξεπεράσω. Αυτό οφείλετε στην αγαπητή μου μητέρα που θεωρούσε πως όπως όλα τα παιδάκια έπρεπε να το ζήσω και εγώ. Δεν μπορώ να πω έβαζε τα δυνατά της κάθε φορά για το καλύτερο..
Τι είναι αυτό? Μα τι άλλο το καρναβάλι!! Θεωρούσε πως θα μ’άρεσε και θα το διασκέδαζα όσο όλοι, όχι δεν έκανε κάτι με το ζόρι ίσα ίσα στην αρχή το διασκέδαζα..

Η πρώτη στολή, που μπορώ να θυμηθώ,  που μου φόρεσε για να πάμε στο αποκριάτικο πάρτυ του νηπιαγωγείου ήταν στολή ιππότη με όλα όμως τα αξεσουάρ της εποχής αυτής. Έτσι λοιπόν εκτός απ’το ωραιότατο καπέλο, ξίφος και μπέρτα έπρεπε να βάλω και κολάν!! Ναι κολάν.. μάλλινο κιόλας!
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι φαγούρα είχα, ποσό ξύσιμο έριξα στην «ευαίσθητη» περιοχή, δεν φαντάζεσαι σου λέω..δεν ήθελα με τίποτα να ξαναβάλω στολή, πόσο μάλλον με κολάν.. Όοχιιι δεν σταμάτησε να προσπαθεί η μάνα μου και μου είπε «θα διαλέξεις εσύ ότι θες να ντυθείς από δω και πέρα» και έτσι έγινε.

Την επόμενη χρονιά διάλεξα, καουμπόης! Ωραιότατος ήμουν και όλο χαρά! Έλα ντε όμως που ο καιρός δεν μου έκανε το χατίρι να χαρώ τη στολή που διάλεξα. Θυμάμαι είχε ένα βρωμόκρυο και επειδή ήμουν επιρρεπής στο να ταβλιάζομαι στο κρεβάτι εύκολα η μάνα μου αποφάσισε πάνω απ’τη στολή να μου βάλει μια κάπα(τι μόδα ήταν τότε δεν ξέρω πάντως θυμάμαι πως όλοι ήμασταν ντυμένοι σαν τον μπάτμαν αγόρια-κορίτσια). Εδώ έρχεται το δεύτερο πλήγμα.. καθώς πηγαίναμε να δούμε την παρέλαση συναντήσαμε μια γειτόνισσα μετά του υιού της(μεγαλύτερος από μένα) και σταματήσαμε για τις απαιτούμενες χαιρετούρες, αυτός άρχισε να με κοιτάζει καλά καλά και να με ρωτάει τι ντύθηκα και είπα ο έρμος με χαρά «καουμπόης ντύθηκα» , όχιιι λέει κουβέρτα ντύθηκες(κωλόπαιδο ουστ)! ΑΥΤΟ ήταν γυρίσαμε σπίτι με κλάματα, δεν ήθελα να πάω πουθενά όσο και να με παρηγορούσε η μάνα μου.

Τον επόμενο χρόνο(όχι δεν το βάλαμε κάτω) με ρώτησε τι ήθελα να ντυθώ και εγώ είπα νίντζα, όπως όλοι έτσι και εγώ(να’ναι καλά οι ταινίες της εποχής αυτής). Ναι όλοι ντύθηκαν νίντζα στην γειτονιά αλλά εγώ ΚΛΟΟΥΝ! Όχι δεν ήταν πως δεν σεβάστηκε την επιθυμία μου απλά ήταν ακριβή η στολή και δεν μπορούσαμε να την αγοράσουμε. Ουσιαστικά είναι και η μόνη φορά που δεν διαμαρτυρήθηκα απλά κατάλαβα .Τα νιντζοαστεράκια πάντως τα είχα, ήμουν ντυμένος κάτι σε τζόκερ και νίντζα μαζί.

Πέρασε αρκετός καιρός και δεν ήθελα να ξαναφορέσω αποκριάτικη στολή, είχα αποφασίσει πως δεν μ‘αρέσει, δεν χαιρόμουν ιδιαίτερα με όλο αυτό.

Η τελευταία και φαρμακερή φορά που φόρεσα στολή ήταν όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού. Το σχολείο έκανε τον προβλεπόμενο αποκριάτικο χορό και με τα πολλά πολλά αποφάσισα να ντυθώ και εγώ. Έτσι είπα πως θέλω να ντυθώ Ρομπέν των δασών, πως μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτό δεν θυμάμαι και ούτε θέλω να σας γελάσω! Για να μην σας κουράσω με λεπτομέρειες έφτασε η στιγμή του χορού και να ντυθώ με αποκριάτικη στολή(για τελευταία φορά όπως έδειξε) μετά από τόσο καιρό. Μου λέει λοιπόν η μάνα μου «παιδί μου δεν είχα λεφτά να σου πάρω αυτή τη στολή και έτσι δανείστηκα μια παρόμοια, μην στενοχωριέσαι του χρόνου θα πάρουμε καλύτερη». Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες τότε αλλά και για τα πριγκιπόπουλα τους!
Απλά θα περιγράψω πως ήταν η στολή και εσύ μάντεψε μέχρι να σου πω...φόρμα ολόσωμη πράσινη με ζώνη κίτρινη και ένα κίτρινο σαν κολάρο στο λαιμό, τα αξεσουάρ τόξο, βέλη και καπέλο με φτερό! Ωραία? Ωραία... Πήγαμε μια χαρά, πως φύγαμε? Με την υπόσχεση να μην μου ξαναπεί να ντυθώ στις απόκριες ποτέ ξανά. Το γιατί απλό. Όταν πήγα να παίξω με τους φίλους μου, αναρωτήθηκαν τι είχα ντυθεί και είπα, Ρομπέν των δασών, μα όχι μου λένε ο Ρομπέν των δασών δεν φοράει ολόσωμη φόρμα ούτε έχει κολάρο κίτρινο στο λαιμό που έμοιαζε με τα πέταλα λουλουδιού. ΝΑΙ  σου απαντώ αν το σκέφτηκες με έντυσε λουλουδάκι. Είχα δυο στολές σε μία που άνετα μπορούσε να ονομαστεί σε Ρομπέν των λουλουδιών! Όταν πήγα να της πω τι μου είπαν μου απάντησε ως εξής «να τους λες πως είναι η καινούρια στολή που έβγαλαν για τον Ρομπέν των δασών» και αυτό έκανα, αλλά εγώ ήξερα και ντρεπόμουν. Έφαγα 5 κοκάκια απ’τη στεναχώρια μου και την απροθυμία μου να πάω να παίξω!(γλυκατζής από μικρός είπαμε δικαιολογία έψαχνα) .

"Μα ρε μάνα λουλουδάκι?" Της λέω σήμερα και γελάμε πλέον! Από τότε δεν ξαναντύθηκα τίποτα και πάντα οι απόκριες πέρναγαν χωρίς να με αγγίζουν σε τίποτα και ακόμη περνάνε χωρίς να με ιντριγκάρει το θεμα καρναβάλι ούτε της Πάτρας(μαρτύριο για μένα), ούτε του Ρίου(κόλαση),ούτε καν της Βενετίας που θεωρείτε και πιο κομψό και πιο στα μέτρα για γκρινιάρηδες σαν εμένα.
Το απεχθάνομαι το όλο θέμα καρναβάλι και δεν πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη ότι και να πεις. Ίσως ο λόγος να’ναι όλα τα παραπάνω, ίσως να’ναι που ο αδελφός μου μου έλεγε ότι ένας καρνάβαλος κάηκε ένας γεννήθηκε(λόγο του ότι γεννήθηκα μέσα στις απόκριες), ναι έκανε και αυτό, ίσως ούτος ή άλλος, και να μην υπήρχαν όλα τα παραπάνω, να είχα την ίδια άποψη. Ένα ξέρω σίγουρα πως δεν θα έχω πρόβλημα να ντυθούν τα παιδιά μου ούτε θα επιβάλλω ποτέ την άποψη που έχω με το θέμα καρναβάλι, αλλά σίγουρα δεν θα ντύσω το γιό μου ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙ!

Ελπίζω να σε έκανα να χαμογελάσεις ή να γελάσεις ακόμη καλύτερα με όλα τα παραπάνω και να ξεχάστηκες  έστω και για λίγο..

                                           Και μια ευγενική χορηγία απο τη μελι κανελα
            Όχι δεν είμαι εγώ αυτός αλλα η στολή είναι ίδια αλλά σε πράσινο χρώμα με κίτρινα τα πέταλα και χωρίς το καπέλο..Ρομπέν των λουλουδιών! Μόνο που εγώ δεν φορούσα μπαλαρίνες αλλά μποτάκια και στα πέταλα είχα και κρεμασμένο το σπαθί. Πάντως πριν εμφανιστώ μπροστά σε όλους το ίδιο χαμόγελο είχα!
                                         

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Tάρτα σοκολάτας

Όταν γεννήθηκα η ζυγαριά που ζυγίζουν τα νεογνά έσπασε χρειάστηκε να πάρει καινούρια το νοσοκομείο απ’τη στιγμή που με έβαλαν πάνω να με ζυγίσουν και μένα!
Ζωή να έχω γεννήθηκα 4 κιλά και 950 γραμμάρια(τώρα σκέφτεσαι τη μάνα μου πως με έβγαλε, μπορώ να πω με ευκολία γιατί μέσα σε 3 τέταρτα τσουπ πετάχτηκα όπως λέει χαχαχ)! Δεν ήμουν νεογνό αλλά 6 μηνών παιδί! Έχω φωτογραφία με άλλο μωράκι που έτυχε να γεννηθούμε την ίδια ώρα και δεν έχουμε καμία σχέση σε μέγεθος, εγώ είμαι σαν να έχω φάει το δίδυμο αδελφάκι μου!
Βέβαια όταν τα άλλα παιδάκια παίρνουν κιλά μήνα με τον μήνα εγώ έχανα και σαν παιδάκι δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα βάρους αλλά ούτε και σαν ενήλικας.
Πριν κάποια χρόνια όμως λόγο κάποιων ιδιαίτερων καταστάσεων πήρα βάρος και μάλιστα πολύ κάτι που δεν έκανε καλό όχι μόνο στην υγεία μου αλλά και στη δουλειά μου.
Κάποια στιγμή πήρα την απόφαση, μετά  από προτροπή φίλου,  να κάνω δίαιτα και είπα «από Δευτέρα ξεκινάω», όπως όλοι, μεσολάβησε Σ/Κ και ξεσκίστηκα στο φαγητό και στα γλυκά (εδώ να τονίσω πως είμαι μεγάλος γλυκατζής προτιμώ να φάω γλυκό παρά φαγητό).
Ξημέρωσε λοιπόν Δευτέρα και εγώ έβαλα το πρόγραμμα κάτω και ξεκίνησα, για αρχή 3 μέρες αποτοξίνωση, ήθελα να φάω και τους τοίχους, πέρασε ο καιρός με λουκούλλεια τραπεζώματα, γενέθλια φίλων με τούρτες, γλυκά και ποτά και εγώ εκεί πιστός να περιμένω να πετύχω το στόχο μου. Δεν το έβαζα κάτω, δεν με έπαιρνε από κάτω έλεγα «τρώμε για να ζούμε και όχι ζούμε για να τρώμε».
Δεν μπορώ να πω πως ήταν εύκολο αλλά τα κατάφερα και έφτασα στον στόχο μου να χάσω σχεδόν 30 ολόκληρα κιλά και κάπου εκεί έφτασε και το πρώτο τραπέζωμα σε φίλο και είχα το ελεύθερο να φάω ότι θέλω και όσο θέλω.
Αυτό που στην ουσία μου είχε λείψει πολύ ήταν ένα γλυκό, μεγάλη η υπομονή και η προσμονή μου. Έφεραν το κουτί με τα γλυκά μπροστά μου να διαλέξω εγώ πρώτος μιας και είχα καιρό να φάω γλυκό. Διάλεξα μια τάρτα σοκολάτας, πρώτη φορά θα έτρωγα κάτι τέτοιο και δεν ήξερα καν πως θα’ναι, αν θα είναι όπως το φαντάστηκα...
Τελικά ήταν το πιο ωραίο γλυκό που έχω φάει στη ζωή μου μέχρι σήμερα, κάθε κουταλιά με πλημμύριζε χαρά λες και ήταν δεν ξέρω και εγώ τι! Ένιωθα κάτι απερίγραπτο και φαινόταν πόσο το απολάμβανα όλο αυτό.
Ναι τελικά άξιζε που περίμενα τόσο καιρό για να γευτώ ένα τόσο τέλειο γλυκό! Τώρα θα μου πείτε δεν ήταν που ήταν τέλειο εσύ το έβλεπες τέλειο γιατί το στερήθηκες για καιρό, ναι το στερήθηκα αλλά ήξερα πως θα έρθει η στιγμή πως όταν το γευτώ δεν θα είναι σαν όλα τα άλλα που μέχρι τώρα έχω γευτεί, και ήταν πολλά τα γλυκά αυτά,  θα είναι διαφορετικό και αυτό γιατί περίμενα πολύ.
Κάπως έτσι βλέπω και την αγάπη! Περνούν κατά καιρούς πολλές απ’τη ζωή μας αλλά πάντα περιμένουμε αυτή τη ΜΙΑ που θα πλημμυρίσει τις αισθήσεις μας, θα μας κάνει να χάσουμε το μυαλό μας!
Πάντα ξέρουμε πως υπάρχει αυτή η μια και μοναδική αγάπη για μας, πιστεύουμε σ’αυτήν και ας μην την έχουμε δει ακόμη αλλά υπάρχει και ας αναλωνόμαστε σε περαστικές και περαστικούς κατά καιρούς που μας μπερδεύουν τη ζωή και το μυαλό.
Έτσι όπως περίμενα τότε γι’αυτό το γλυκό, αν και η περίοδος της αναμονής ήταν μικρή, έτσι περίμενα μια ζωή γι’αυτήν την αγάπη και μπορώ να πω με βεβαιότητα πλέον πως ναι άξιζε η προσμονή και η επιμονή μου γιατί όπως τότε η κάθε κουταλιά γαργαλούσε (μη γελάς) τον ουρανίσκο μου άλλο τόσο αυτή η αγάπη κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει.
Έφαγα πολλά γλυκά στη ζωή μου(και όπου γλυκά βαλε και αγάπες) αλλά σαν αυτή την τάρτα καμιά! Τα περισσότερα γλυκά με γέμισαν κιλά και τύψεις και καμιά καλή ανάμνηση γιατί μου φαίνονταν ίδια και μέτρια, έτσι και οι έρωτες τις ζωής μου αλλά εγώ ήμουν πάντα πιστός στο στόχο μου περίμενα αυτή τη ΜΙΑ γιατί ήξερα πως υπάρχει και πως θα’ρθει την κατάλληλη στιγμή και θα είναι τέλεια σκέτη μέλλη(μην με διορθώσεις έτσι γράφεται για μένα) σαν αυτή την τάρτα σοκολάτας τότε...
                                                                

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    


Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Μαίρη Παναγιωταρά

Για το θέμα οικονομική κρίση στην Ελλάδα και ποιος δεν έχει μιλήσει να μην μιλήσω και εγώ??
Τους λόγους που μας έφτασαν στο σημείο αυτό και τα αποτελέσματα αυτού του φαινομένου(φαινόμενο που δεν είναι πρωτοφανές στη δύσμοιρη αυτή χώρα)λίγο πολύ όλοι έχουν μιλήσει! Αποτελέσματα που τα βλέπεις καθημερινά στα μάτια των ανθρώπων , αλλά ίσως και συ ο ίδιος ζεις στο πετσί σου!
Ο καθένας μας το πρόβλημα του το γιγαντώνει, είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους, κάποιος κλαίγεται επειδή του έκοψαν τα 300 από τα 2500 ευρώ που παίρνει(και ίσως απλά τα έξυνε και τα ξύνει εκεί που δουλεύει) και άλλος κλαίει επειδή έμεινε άνεργος ή του έκοψαν απ’τά 600 που έπαιρνε τα 200!
Εδώ βλέπεις τη διαφορά στο κλαίω και κλαίγομαι, αυτός που κλαίγεται κλαιγόταν μια ζωή (τσιγκούνης, εγωιστής, γενικά μίζερος άνθρωπος), ακόμη και στα «καλά» χρόνια το ίδιο έκανε!
Αυτός που κλαίει τώρα, και συνήθως το κάνει σιωπηρά όταν δεν τον βλέπει κανείς, είναι αυτός που πάντα πάλευε για να καταφέρει ότι κατάφερε, που η ζωή δεν του τα έφερε εύκολα (σε αντίθεση με την προηγούμενη κατηγορία), που είναι περήφανος και δεν θέλει τη λύπηση από κανέναν! Κλαίει από θυμό, οργίζεται γιατί ενώ μπορεί του στερούν το δικαίωμα να εργαστεί, να ονειρευτεί και κυρίως να προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή στην οικογένεια του και ντρέπεται, δεν θέλει να του χαρίσουν τίποτα απλά να του δώσουν πίσω τα δικαιώματα του αυτά!
Σ’αυτό το σημείο θέλω να πω πως δεν θέλω να τσουβαλιάσω τα πάντα! Τι εννοώ με αυτό που λέω, πως δεν κατηγοριοποιώ ανθρώπους, επειδή κάποιος παίρνει πχ. 2500 ευρώ και του έκοψαν τα 300 σημαίνει πως δεν αξίζει ή καλά του έκαναν κλπ. Αδικία είναι και αυτό ειδικά για κάποιον που τα άξιζε(σπούδαζε 15 χιλιάδες χρόνια να γίνει γιατρός και πάει λέγοντας). Απλά επισημαίνω την διαφορά ανάμεσα στο κλαίγομαι και κλαίω o μεν θα συνεχίζει να κλαίγεται ακόμα και όταν η μπόρα περάσει(αν ποτέ) και ο δε θα σταθεί στα πόδια του και πάλι περήφανος, όπως πάντα ήταν, και θα θυμάται πως για ακόμη μια φορά πάλεψε και τα κατάφερε!

Τώρα θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος της ανάρτησης με όλα αυτά που λέω μέχρι τώρα! Κάνε λιγάκι υπομονή αν δεν έχεις βαρέθει και δεν έχεις ήδη κλείσει το μπλόγκ μου και θα δεις πως κολλάει.

Εγώ γενικά είμαι ένας άνθρωπος πολύ αισιόδοξος, ακόμη και εκεί που όλοι τα βλέπουν μαύρα εγώ προσπαθώ να τους πω και να τους δείξω πως υπάρχει και το γκρίζο και στο τέλος θα δουν και όλα τα χρώματα όπως πριν(και χωρίς τη βοήθεια διάφορων ουσιών). Προσπαθώ και πάντα θα το κάνω να δημιουργώ χαμόγελα γύρω μου, έστω και για λίγο.
Μπορεί να πονάω αλλά λέω υπάρχουν και χειρότερα και όντως υπάρχουν, είμαι πολύ περήφανος γενικά και δεν μ’αρέσει να με λυπούνται! Πάντα λέω πως θα τα καταφέρουμε, θα τα καταφέρεις, όλα καλά θα πάνε και ξέρεις γιατί? Επειδή έτσι γουστάρουμε και επειδή μπορούμε!
Μια φορά παρέδωσα τα όπλα όταν αρρώστησε η μάνα μου και ένιωθα αβοήθητος και δεν ήξερα πως, εγώ που μπορώ να τα καταφέρω όλα, να την βοηθήσω!! Ακόμη και εκεί όμως, όταν κατάφερα να ξανασταθώ στα πόδια μου είπα θα γίνει καλά γιατί το θέλω εγώ, δεν θα χαθεί γιατί είναι ακόμη νωρίς!
 Τελοσπάντων  να μην σας κουράζω άλλο μετά από αυτό το χαστούκι που έφαγα, στο θέμα υγείας της μάνας μου, ανέλαβα πολλές υποχρεώσεις, υποχρεώσεις που δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα αναλάβω! Μια από αυτές ήταν να αναλάβω τη δουλειά της μάνας μου κάθε Κυριακή, καθάριζε την πολυκατοικία που μένουμε. Κάτι που έκανε και σαν μόνιμη δουλειά πολλά χρόνια πριν για να μας κάνει αυτούς που είμαστε σήμερα εμένα και τον αδελφό μου και είχε σταματήσει γιατί δεν υπήρχε λόγος πια!

Έτσι λοιπόν εδώ και ένα χρόνο σχεδόν το έχω αναλάβει εγώ όλο αυτό, εκτός των άλλων! Δόξα το Θεό έχω ακόμη τη δουλειά μου(είμαι απ’τους «προνομιούχους» ξέρω) απλά μου έχουν κόψει τον κώλο και όχι δεν έπαιρνα 2500 χιλιάρικα. Αλλά κυρίως έχω την υγεία μου και ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ας μου τα κόψουν όλα και πάλι εγώ θα  βρω τρόπο να ζήσω, θα παραμερίσω την περηφάνια μου όπως και έκανα και δεν θα ντραπώ ποτέ, και ας ξύπνησα την πρώτη φορά απ’τα χαράματα για να πλύνω τις σκάλες επειδή δεν ήθελα να με δουν οι γείτονες και με λυπηθούν!
Πλέον το βλέπω χιουμοριστικά, σηκώνομαι κάθε Κυριακή πίνω τον καφέ μου, μιλάω με τη γάτα μου που μου δίνει δύναμη, παίρνω τα σύνεργα και λέω πάω να κάνω την κυριακάτικη γυμναστική μου και στο τέλος όταν κάθομαι να κάνω ένα τσιγάρο περιμένοντας να στεγνώσει η ρημαδοσκάλα την βλέπω απ’το μπαλκόνι να με κοιτάζει και να μου χαμογελά και γεμίζω περηφάνια γιατί με καμαρώνει στην ουσία και το ξέρω!

Κάπως έτσι λοιπόν αύριο θα ξεκινήσει η μέρα μου και είμαι πολύ περήφανος γι’αυτό που κάνω όπως ήταν πάντα η μάνα μου και συνεχίζει να είναι και δεν ντράπηκε ποτέ!
Και πάλι θα σου πω πως δεν κλαίγομαι ούτε τα γράφω για να με λυπηθείς απλά εξοργίζομαι και θυμώνω, θυμώνω πολύ επειδή κάποιοι κλαίγονται επειδή δεν πήραν το νέο iphone(καταραμένη κρίση), επειδή δεν θα κάνουν διακοπές σε σαλέ(ναι υπάρχουν ακόμη αυτοί) κλπ κλπ και όλοι μαζί επαναστατούν επί του καναΠέος για την αδικία που βιώνουν και στην ουσια αυτο που τους νοιάζει είναι η πάρτη τους όπως πάντα άλλωστε, δεν βλέπουν πως γύρω τους άνθρωποι πεινάνε, πονανε και ζητάνε τα δικαιώματα τους πίσω τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο! Το δικαίωμα στη ζωή
Ορίστε πάλι νευρίασα τι θέλω και τα λέω αφού με ξέρω(ώρα τσιγάρου)!
Πάμε λοιπόν, αύριο Κυριακή άρα εργασία και χαρά, είπαμε γυμναστική και δεν πληρώνω με πληρώνουν άρα δυο καλά και διατηρούμε και συνεισφέρω στα οικονομικά του σπιτιού επιπλέον(ας είναι καλά η κρίση και οι μειώσεις στους μισθούς).

Θα συνεχίζω να λέω πως μη το βάζεις κάτω, μην αφήνεις τον εαυτό σου να χαθεί όσα προβλήματα και αν ήρθαν ή θα έρθουν. Πάλεψε όσο μπορείς και πάλεψε πολύ, ρόδα είναι και θα γυρίσει που θα πάει, μην απομονώνεσαι και μην ντρέπεσαι άλλοι φταίνε και θα έπρεπε να ντρέπονται και όχι εσύ που δεν σου χαρίστηκε ποτέ τίποτα. Αυτοί που έφεραν και φέρνουν σε αδιέξοδο έναν ολόκληρο λαό και κάθονται ακόμη και μας μιλάνε και οι μεν και οι δε που στην ουσία είναι όλοι ίδιοι! Γι’αυτό χαμογέλα και και προσπάθησε να κάνεις και άλλους να χαμογελάσουν και να δοξάζεις το Θεό που είσαι γερός και είσαι καλά και συ και όσοι αγαπάς και πίστεψε μόνο σε σένα σε κανέναν άλλον και πες θα πάνε όλα καλά! γιατί? ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ

ΟΧΙΙΙΙΙ δεν θα σας αφήσω μ’αυτό αλλά   με αυτό το απόλυτο άσμα για μένα κάθε Κυριακή που με κάνει να χαμογελώ!!



                                                        
Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ και ακόμη μια ομορφότερη Κυριακή γιατί έτσι πρέπει και θέλω!!

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Μυρωδιές..

Σήμερα σκεφτόμουν να μην γράψω τίποτα, εξάλλου δεν είχα και καμία ιδιαίτερη έμπνευση, είπα απλά να καθίσω με το καφεδάκι μου αραχτός και να διαβάσω τις δικές σας σκέψεις και προβληματισμούς, κοινώς τα δικά σας μπλόγκ και, ίσως, κάποια καινούρια που δεν είχαν πέσει στην αντίληψη μου μέχρι τώρα! Έλα ντε όμως που δεν γίνεται πάντα ότι θες..

Αφού τελείωσα την όμορφη και, ομολογουμένως, γεμάτη «νιαουρίσματα» τηλεφωνική συνομιλία που είχα με το αμόρε μου, και με την υπόσχεση πως θα τα πούμε μετά από όλα αυτά που προανέφερα, τσουυυυπ μου ήρθε η έμπνευση για μια ακόμη ανάρτηση! Τώρα πώς? Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως....

Εκεί λοιπόν που περίμενα να γίνει ο καφές μου κάνω έτσι απτό παράθυρο και βλέπω τη μάνα μου να είναι στην άκρη του μπαλκονιού και σκέφτομαι «πάαειιι η μάνα μου είδε και αποείδε και θα φουντάρει!!» Έτρεξα(που λέει ο λόγος γιατί ήμουν σίγουρος πως δεν κάνει βλακείες)σαν αίλουρος(τι γάτος είμαι εξάλλου)και βγήκα να δω αν το αποφάσισε αυτό που σκεφτόμουν ή απλά ρεμβάζει!

Για καλή μου τύχη ίσχυε το δεύτερο, απλά ρέμβαζε...Τώρα κοιτούσε τις προσφορές που έχει ο Μαρινόπουλος, που είναι ακριβώς απέναντι και σκεφτόνταν πως όσες προσφορές και να βάλει δεν υπάρχει ΜΙΑ ούτε γι’αυτές ή απλά κοιτούσε τον κόσμο και έπαιρνε αέρα? Δεν ξέρω και δεν ρώτησα γιατί με το που βγήκα έξω για να προλάβω το μοιραίο με συνεπήρε μια μυρωδιά...Όχι δεν ήταν  απ'τα σκουπίδια που είναι απέναντι στους κάδους, ούτε απ'τα καυσαέρια των αυτοκινήτων!

Ήταν η μυρωδιά του καμένου ξύλου που έβγαινε από τις καμινάδες των απέναντι σπιτιών και ο καπνός ταξίδευε σε όλη τη γειτονιά! Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί αλλά πάντα αυτή η μυρωδιά μου γεμίζει την καρδιά γαλήνη και μια ηρεμία με πλημμυρίζει, είναι η ίδια αίσθηση που έχω όταν μπαίνει η άνοιξη και μυρίζουν παντού οι πασχαλιές! Νιώθω να ταξιδεύω ,έστω και για λίγα λεπτά, και το μυαλό μου σταματά μόνο σε όμορφες σκέψεις και σε όμορφες αναμνήσεις!

Ίσως τελικά, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, η ηρεμία και η χαρά που με πλημμύρισε να μην οφείλετε στη μυρωδιά και μόνο αλλά και στο γεγονός πως λίγο πριν άκουγα τα πιο όμορφα λόγια που μου έχουν πει ποτέ και όσο και να μου τα λένε δεν χορταίνω να τ’ακούω!!

Ναι, ετσι απλά εκεί που δεν το περιμένεις έρχονται οι εμπνεύσεις χωρίς να το κουράσεις πολύ, από μικρά καθημερινά πράγματα και καταστάσεις, από μια μυρωδιά ή ένα «γιατί?»(ναι tremens στη δική σου ανάρτηση αναφέρομαι).

Άντε πάω να «νιαουρίσω» λιγάκι ακόμη τι σκατά γάτος είμαι εξάλλου!! Καλό απογευματόβραδο να έχουμε..


Τα ζώα και...εγώ


    Είπα η πρώτη μου ανάρτηση να μην έχει θέμα την κρίση,που τόσο μας καίει ολους,αλλα ούτε να αφορά θέματα που μας προβληματίζουν ή στεναχωρούν. Έτσι είπα να γράψω για κάτι που με έχει σημαδέψει από την παιδική ηλικία. Όλα τα ζώα που πέρασαν απ'τή ζωή μου,και όχι δεν αναφέρομαι στα δίποδα «ζώα»,αλλα στην κυριολεξία σε όλα αυτα τα πλάσματα που είτε τα ήθελα είτε οχι βρέθηκαν στα χέρια μου!

   Θεωρώ τον εαυτό μου φιλόζωο και μπορώ να πω πως απο μικρό παιδάκι ήθελα πάντα να εχω ενα κατοικίδιο.Δεν ξέρω γιατι αλλα η μάνα μου παντα αρνιόταν πεισματικά να μου πάρει ενα είτε λέγοντάς μου πως ειναι μεγάλη ευθύνη,που όντως είναι,είτε πως θέλει να έχεις λεφτα για τη φροντίδα του και εμείς δεν εχουμε περισσευούμενα.Βέβαια μετα απο τόσα χρόνια κατάλαβα τον πραγματικό λόγο της άρνησης της αυτης!Η γυναίκα ειχε διαίσθηση και ήξερε το μέγεθος της γκαντεμιάς ή το θανατικό που γυροφέρνει το γιο της! 

   Η πρώτη μου επαφή με το ζωικό βασίλειο είναι κάπου εκεί γύρω στα 10 μου χρόνια οταν κάποιος μου έφερε για δώρο μια γυάλα με δυο χρυσόψαρα! Η χαρά μου απερίγραπτη, επιτέλους είχα το δικό μου κατοικίδιο, έστω και ας μην ηταν αυτο που περίμενα. Μου δόθηκαν σαφείς οδηγίες για την φροντίδα τους,τάϊσμα μια φορά την ημέρα και άλλαγμα νερού μια φορά την εβδομάδα.Τι πιο απλό? Κάθε μέρα το ίδιο βιολί, τάϊζα τα ψάρια, έφευγα για σχολείο. Πέρασαν μέρες, βδομάδες και ακόμα ζούσαν- πρός έκπληξη της μάνας μου! Αλλά εγω βαριόμουν αφόρητα, δεν ηταν τίποτα παραπάνω απο διακοσμητικά στοιχεία του δωματίου μου. Ούτε έπαιζα μαζί τους, ούτε μου κράταγαν συντροφιά, ούτε τίποτα. Ένα απόγευμα εκεί που καθόμουν και δεν ήξερα τι να κάνω είπα να παίξω μαζί τους,να τα γυμνάσω σαν personal trainer κυνηγώντας τα γύρω- γύρω  μες στη γυάλα με μια οδοντόβουρτσα! Την άλλη μέρα απλά τα βρήκα τούμπανο στην επιφάνεια του νερού, κοινώς τέζα. Δεν ξέρω αν έφταιγαν τα γυμνάσια που τους έκανα την προηγούμενη μέρα ή αν έφταιγε που η μάνα μου τα τάϊζε και αυτή μαζί με μένα, νομίζοντας πως εγώ δεν το έκανα και ετσι απλά εσκασαν απ'το φαγητό ή ο συνδιασμός και των δύο αυτών μαζί! Εκείνη τη μέρα απλα είπα πως δεν θέλω ξανά ψάρια για κατοικίδιο(γιατί δεν είναι).

    Μετά απο κανά δυό χρόνια ξανά,ναι ξανά,μου κάνουν δώρο ένα πουλάκι,(αληθινό πουλάκι, μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό, άντε)! Ίδιο με το "πουλάκι τσίου" ήταν! 'Ολα κομπλέ, κλουβάκι,τροφή και  ξανά οδηγίες..«ΜΗΝ ξεχνάς να του βάζεις νεράκι και φαγητό και μια φορά την εβδομάδα να του αλλάζεις/καθαρίζεις το κλουβάκι!!»..και έτσι έκανα! Όλα καλά, το πρόσεχα,το τάϊζα και αυτο κάθε πρωί κελαηδούσε(βασικά τσίριζε και έκραζε αλλα τελοσπάντων) που με έβλεπε και εγω σαν χαζοχαρούμενος (εντάξει παιδάκι ήμουν) του μίλαγα και του σφύριζα με τη σειρά μου! Ένα βράδυ κοιτάω το μπουκαλάκι που του έβαζα νερό σχεδόν στα 2/3, το ίδιο και το φαγητό του..."εντάξει, σκέφτομαι, αύριο του βάζω καθαρό πριν φύγω για το σχολείο". Σηκώθηκα λοιπόν την άλλη μέρα για να παω στο σχολείο και βλέπω πως δεν εχει ανάγκη γιατι τα αποθέματα φαγητού και νερού ήταν ίδια και δεν χρειαζόταν να ασχοληθώ εκείνη τη στιγμή αλλα οταν θα γυρνούσα. Και έτσι έφυγα ήσυχος! Όταν με το καλό γύρισα απ'το σχολείο το δικό μου «πουλάκι τσίου» ήταν ανάσκελα και με τα πόδια ψηλά να σχηματίζουν το σήμα της νίκης! Στεναχωρέθηκα πάρα πολύ μπορώ να πω γιατί δεν ήξερα αν έφταιγα εγω που δεν του έβαλα περισσότερο φαγητό-νερό ή αν το τσίμπησε η μέλισσα που ηταν και αυτη δίπλα του τέζα!! Του έκανα και μια τελετή(το έθαψα στην αυλή σε αντίθεση με τα ψάρια που πήγαν στα σκουπίδια) και αποφάσισα πάλι πως δεν θέλω ξανά πουλάκι(μη σκέφτεσαι πονηρά) για κατοικίδιο!

    Η τρίτη φορά που έγινα ιδιοκτήτης κατοικίδιου ηταν άθελά μου και σε μεγαλύτερη ηλικία,κάπου στα δεκαέξι. Εκεί που καθόμουν ήσυχος μια μέρα στην αυλή μου είχα μια απρόσμενη επίσκεψη! Ένα γατάκι, ασπρόμαυρο με πράσινα ματάκια, αδύνατο εως καχεκτικό θα έλεγα και περπατούσε πλαγιαστά! Αυτό ήταν!! Αμέσως του έβαλα φαγητό(είπαμε φιλόζωος απο μικρός)γιατί το λυπήθηκα το έρμο,του έβαλα και ενα κουτάκι για να κοιμηθεί και στην ουσία το έκανα δικό μου. Τις επόμενες μέρες μάλιστα του έδωσα και όνομα,το έβγαλα Μπούτση (ξέρω γελάς) απ'το παρατσούκλι που είχαν δώσει σε κάποιον στη γειτονιά που περπατούσε και έγερνε στο πλάι(ειδικά οταν έπινε) και αυτός όπως ο γάτος. Πέρασαν μήνες και ο γάτος εκεί, μεγάλωνε και αυτός μαζί μου..και εκεί που είπα πως εδώ είμαστε, τα κατάφερα και έχω κατοικίδιο επιτέλους, ο γάτος χάθηκε! Εξαφανίστηκε σου λέωω! Μετά κατάλαβα πως είναι γάτος και πως έτσι κάνουν οι γάτοι οταν έρχεται η ώρα να πηδήξουν. Σκέφτηκα, απλά θα εξαφανιστεί να εκτονώσει τις ορμές του και ίσως να γυρίσει μετά απο καιρό οταν περάσει η εποχή του «οίστρου» (οχι καμία σχέση ο οίστρος του γάτου με τον τίτλο του μπλογκ μου, να εξηγούμαστε!). Μια φορά νομίζω τον ξανάδα μετα απο μήνες σε άλλη γειτονιά, τον φώναξα αλλα καμία σημασία δεν μου έδωσε, ηταν και πίσω απο μια γάτα, αν θυμάμαι καλά ,τη στιγμή εκείνη! Απο τότε η τύχη του αγνοείται....

   Δεν ξέρω αν είναι τελικά όντως θέμα γκαντεμιάς ή απλά με ακολουθεί ο θάνατος  για ολα τα ζωντανά που είτε κολυμπούν, είτε πετούν, είτε περπατάνε και φεύγουν έτσι άδικα απ'τη ζωή μου αλλα ακόμα θέλω να πάρω ενα κατοικίδιο και συγκεκριμένα εναν σκύλο. Γιατί ξέρω οτι μπορώ να είμαι σωστός τόσο στη φροντίδα όσο και στην αγάπη που θέλει και χρειάζεται ενα ζωάκι και αυτό το έμαθα δίπλα στο σκυλάκι που είχα πριν πολλά χρόνια.
 Και οχι, στο «θάνατο» αυτού δεν έφταιγα εγώ αλλα ενα ζώον δίποδο!


YΓ1: Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην γάτα που μου δίνει έμπνευση και χαρά στην ζωή μου.
ΥΓ2: Μην κρίνετε αυστήρα, είναι η πρώτη μου έμπνευση.
ΥΓ3: Αυτή την στιγμή δύο γατιά της γειτονιάς μου το "γλεντάνε".. τυχαίο? Δεν νομίζω