Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

"Παιδικά τραύματα"

Εδώ και μέρες έχω φάει κόλλημα με το lost, ναι εγώ τώρα αποφάσισα να το δω, είπα όμως σήμερα να μην κάψω και τα υπόλοιπα εγκεφαλικά μου κύτταρα μ’αυτό(που ήδη έχουν καεί επειδή έχω μπερδευτεί πάρα πολύ με την πλοκή της σειράς) και να γράψω κάτι.

Έχω ένα σωρό πράγματα να πω απλά όταν κάθομαι να τα γράψω δεν ξέρω από που να αρχίσω. Δεν θέλω να γράψω κάτι βαθυστόχαστο και να πεις πωπω τι είπε αυτός κλπ, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Ο σκοπός μου συνήθως είναι να σε κάνω να γελάσεις και να γελάσω και εγώ. Έτσι σήμερα είπα να ασχοληθώ με τα «παιδικά τραύματα», τα δικά μου παιδικά τραύματα! Όχι δεν θα μελαγχολήσεις, δεν θα κλάψεις γενικώς δεν θα προβληματιστείς, γιατί δεν έχω στην ουσία παιδικά τραύματα με την κυριολεκτική σημασία.

Από που να ξεκινήσω λοιπόν..χμμμ στην ουσία έχω δύο, ένα μου το δημιούργησε ο αδελφός μου και το άλλο η μάνα μου, και οι δυο άθελα τους. Ο μεν αδελφός μου λόγο ηλικίας και η δε μάνα μου επειδή νόμιζε πως έπρεπε να το ζήσω σαν παιδάκι και εγώ αυτό.

Ο αδελφός μου είναι 4 χρόνια μεγαλύτερος μου που αυτόματα σημαίνει πως ήμουν για πολλά χρόνια το «παιχνίδι» του. Μεταξύ άλλων μου έκανε και το παρακάτω..

Μια μέρα λοιπόν εκεί που καθόμουν ήσυχος και έβλεπα τηλεόραση(νομίζω στρουφάκια έβλεπα, μη γελάς και εσύ το ίδιο έβλεπες τότε), στην τρυφερή ηλικία των έξι, έρχεται και μου λέει «θα σου πω κάτι αλλά δεν θέλω να το πεις στη μαμά» εννοείτε πως συμφώνησα και λέω πες μου, και μου λέει... «κοίτα να δεις όπως βλέπεις δεν μοιάζουμε αλλά ούτε μοιάζεις και σε κανέναν και ήρθε η ώρα να το μάθεις και συ, είσαι υιοθετημένος». Αυτό ήταν έτρεξα στη μάνα μου κατευθείαν με κλάματα και φωνές και της είπα τι μου εξομολογήθηκε ο αδελφός μου, να μην σας πω τι έπαθε, τι τιμωρία μπήκε και καλά του έκανε εδώ που τα λέμε!


Έλα ντε όμως εγώ κάθε τρεις και λίγο πήγαινα και ρωτούσα «είμαι μαμά?» και πάντα με καθησύχαζε όπως έκανε και την πρώτη φορά. Πέρασαν πολλά χρόνια ώστε να το αποβάλλω αυτό και αυτό γιατί? Γιατί όντως δεν μοιάζω ούτε στους γονείς μου ούτε έχω ομοιότητες με τον αδελφό μου αλλά που να ήξερα τότε πως για όλα φταίει το dna και τα περισσότερα χαρακτηριστικά μου τα έχω πάρει στην ουσία απ’τον παππού μου και κάποια απ’τον πατέρα μου, δύσκολο όμως να γνωρίζω το δεύτερο αφού δεν ζούσα μαζί του.


Γελάω μ’αυτό πλέον γιατί ξέρω ότι στην ουσία όλα τα δεύτερα χρονολογικά παιδιά το περάσαμε αυτό απο τα μεγαλύτερα αδέλφια μας, αλλά τότε ήταν βαρύ και για κάποια χρόνια κοίταζα αντιδράσεις γύρω μου να δω αν ισχύει όντως αυτό που είχε πει ο αδελφός μου. Έτσι το «τραύμα» μου διήρκησε για λίγα χρόνια.

Το δεύτερο «παιδικό τραύμα» που έχω μπορώ να πω πως με κυνηγάει ακόμη και δεν πρόκειται να το ξεπεράσω. Αυτό οφείλετε στην αγαπητή μου μητέρα που θεωρούσε πως όπως όλα τα παιδάκια έπρεπε να το ζήσω και εγώ. Δεν μπορώ να πω έβαζε τα δυνατά της κάθε φορά για το καλύτερο..
Τι είναι αυτό? Μα τι άλλο το καρναβάλι!! Θεωρούσε πως θα μ’άρεσε και θα το διασκέδαζα όσο όλοι, όχι δεν έκανε κάτι με το ζόρι ίσα ίσα στην αρχή το διασκέδαζα..

Η πρώτη στολή, που μπορώ να θυμηθώ,  που μου φόρεσε για να πάμε στο αποκριάτικο πάρτυ του νηπιαγωγείου ήταν στολή ιππότη με όλα όμως τα αξεσουάρ της εποχής αυτής. Έτσι λοιπόν εκτός απ’το ωραιότατο καπέλο, ξίφος και μπέρτα έπρεπε να βάλω και κολάν!! Ναι κολάν.. μάλλινο κιόλας!
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι φαγούρα είχα, ποσό ξύσιμο έριξα στην «ευαίσθητη» περιοχή, δεν φαντάζεσαι σου λέω..δεν ήθελα με τίποτα να ξαναβάλω στολή, πόσο μάλλον με κολάν.. Όοχιιι δεν σταμάτησε να προσπαθεί η μάνα μου και μου είπε «θα διαλέξεις εσύ ότι θες να ντυθείς από δω και πέρα» και έτσι έγινε.

Την επόμενη χρονιά διάλεξα, καουμπόης! Ωραιότατος ήμουν και όλο χαρά! Έλα ντε όμως που ο καιρός δεν μου έκανε το χατίρι να χαρώ τη στολή που διάλεξα. Θυμάμαι είχε ένα βρωμόκρυο και επειδή ήμουν επιρρεπής στο να ταβλιάζομαι στο κρεβάτι εύκολα η μάνα μου αποφάσισε πάνω απ’τη στολή να μου βάλει μια κάπα(τι μόδα ήταν τότε δεν ξέρω πάντως θυμάμαι πως όλοι ήμασταν ντυμένοι σαν τον μπάτμαν αγόρια-κορίτσια). Εδώ έρχεται το δεύτερο πλήγμα.. καθώς πηγαίναμε να δούμε την παρέλαση συναντήσαμε μια γειτόνισσα μετά του υιού της(μεγαλύτερος από μένα) και σταματήσαμε για τις απαιτούμενες χαιρετούρες, αυτός άρχισε να με κοιτάζει καλά καλά και να με ρωτάει τι ντύθηκα και είπα ο έρμος με χαρά «καουμπόης ντύθηκα» , όχιιι λέει κουβέρτα ντύθηκες(κωλόπαιδο ουστ)! ΑΥΤΟ ήταν γυρίσαμε σπίτι με κλάματα, δεν ήθελα να πάω πουθενά όσο και να με παρηγορούσε η μάνα μου.

Τον επόμενο χρόνο(όχι δεν το βάλαμε κάτω) με ρώτησε τι ήθελα να ντυθώ και εγώ είπα νίντζα, όπως όλοι έτσι και εγώ(να’ναι καλά οι ταινίες της εποχής αυτής). Ναι όλοι ντύθηκαν νίντζα στην γειτονιά αλλά εγώ ΚΛΟΟΥΝ! Όχι δεν ήταν πως δεν σεβάστηκε την επιθυμία μου απλά ήταν ακριβή η στολή και δεν μπορούσαμε να την αγοράσουμε. Ουσιαστικά είναι και η μόνη φορά που δεν διαμαρτυρήθηκα απλά κατάλαβα .Τα νιντζοαστεράκια πάντως τα είχα, ήμουν ντυμένος κάτι σε τζόκερ και νίντζα μαζί.

Πέρασε αρκετός καιρός και δεν ήθελα να ξαναφορέσω αποκριάτικη στολή, είχα αποφασίσει πως δεν μ‘αρέσει, δεν χαιρόμουν ιδιαίτερα με όλο αυτό.

Η τελευταία και φαρμακερή φορά που φόρεσα στολή ήταν όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού. Το σχολείο έκανε τον προβλεπόμενο αποκριάτικο χορό και με τα πολλά πολλά αποφάσισα να ντυθώ και εγώ. Έτσι είπα πως θέλω να ντυθώ Ρομπέν των δασών, πως μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτό δεν θυμάμαι και ούτε θέλω να σας γελάσω! Για να μην σας κουράσω με λεπτομέρειες έφτασε η στιγμή του χορού και να ντυθώ με αποκριάτικη στολή(για τελευταία φορά όπως έδειξε) μετά από τόσο καιρό. Μου λέει λοιπόν η μάνα μου «παιδί μου δεν είχα λεφτά να σου πάρω αυτή τη στολή και έτσι δανείστηκα μια παρόμοια, μην στενοχωριέσαι του χρόνου θα πάρουμε καλύτερη». Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες τότε αλλά και για τα πριγκιπόπουλα τους!
Απλά θα περιγράψω πως ήταν η στολή και εσύ μάντεψε μέχρι να σου πω...φόρμα ολόσωμη πράσινη με ζώνη κίτρινη και ένα κίτρινο σαν κολάρο στο λαιμό, τα αξεσουάρ τόξο, βέλη και καπέλο με φτερό! Ωραία? Ωραία... Πήγαμε μια χαρά, πως φύγαμε? Με την υπόσχεση να μην μου ξαναπεί να ντυθώ στις απόκριες ποτέ ξανά. Το γιατί απλό. Όταν πήγα να παίξω με τους φίλους μου, αναρωτήθηκαν τι είχα ντυθεί και είπα, Ρομπέν των δασών, μα όχι μου λένε ο Ρομπέν των δασών δεν φοράει ολόσωμη φόρμα ούτε έχει κολάρο κίτρινο στο λαιμό που έμοιαζε με τα πέταλα λουλουδιού. ΝΑΙ  σου απαντώ αν το σκέφτηκες με έντυσε λουλουδάκι. Είχα δυο στολές σε μία που άνετα μπορούσε να ονομαστεί σε Ρομπέν των λουλουδιών! Όταν πήγα να της πω τι μου είπαν μου απάντησε ως εξής «να τους λες πως είναι η καινούρια στολή που έβγαλαν για τον Ρομπέν των δασών» και αυτό έκανα, αλλά εγώ ήξερα και ντρεπόμουν. Έφαγα 5 κοκάκια απ’τη στεναχώρια μου και την απροθυμία μου να πάω να παίξω!(γλυκατζής από μικρός είπαμε δικαιολογία έψαχνα) .

"Μα ρε μάνα λουλουδάκι?" Της λέω σήμερα και γελάμε πλέον! Από τότε δεν ξαναντύθηκα τίποτα και πάντα οι απόκριες πέρναγαν χωρίς να με αγγίζουν σε τίποτα και ακόμη περνάνε χωρίς να με ιντριγκάρει το θεμα καρναβάλι ούτε της Πάτρας(μαρτύριο για μένα), ούτε του Ρίου(κόλαση),ούτε καν της Βενετίας που θεωρείτε και πιο κομψό και πιο στα μέτρα για γκρινιάρηδες σαν εμένα.
Το απεχθάνομαι το όλο θέμα καρναβάλι και δεν πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη ότι και να πεις. Ίσως ο λόγος να’ναι όλα τα παραπάνω, ίσως να’ναι που ο αδελφός μου μου έλεγε ότι ένας καρνάβαλος κάηκε ένας γεννήθηκε(λόγο του ότι γεννήθηκα μέσα στις απόκριες), ναι έκανε και αυτό, ίσως ούτος ή άλλος, και να μην υπήρχαν όλα τα παραπάνω, να είχα την ίδια άποψη. Ένα ξέρω σίγουρα πως δεν θα έχω πρόβλημα να ντυθούν τα παιδιά μου ούτε θα επιβάλλω ποτέ την άποψη που έχω με το θέμα καρναβάλι, αλλά σίγουρα δεν θα ντύσω το γιό μου ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙ!

Ελπίζω να σε έκανα να χαμογελάσεις ή να γελάσεις ακόμη καλύτερα με όλα τα παραπάνω και να ξεχάστηκες  έστω και για λίγο..

                                           Και μια ευγενική χορηγία απο τη μελι κανελα
            Όχι δεν είμαι εγώ αυτός αλλα η στολή είναι ίδια αλλά σε πράσινο χρώμα με κίτρινα τα πέταλα και χωρίς το καπέλο..Ρομπέν των λουλουδιών! Μόνο που εγώ δεν φορούσα μπαλαρίνες αλλά μποτάκια και στα πέταλα είχα και κρεμασμένο το σπαθί. Πάντως πριν εμφανιστώ μπροστά σε όλους το ίδιο χαμόγελο είχα!
                                         

15 σχόλια:

  1. Δεν έχω σταματήσει να γελάω..και πώς να σταματήσω άλλωστε! Μα τι έχεις περάσει και εσυ!! Και εγώ με τις απόκριες έχω περάσει διάφορα. Ναι δεν τις θέλω! Ποτέ δεν ένιωθα καρνάβαλος!! Καλό βράδυ γατούλη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτυχα το σκοπό μου σε έκανα να γελάσεις!χαίρομαι γι'αυτό!Όπως λέει ένα στρουμφάκι μου τη δίνουν οι απόκριες χαχαχα
      Καλό βράδυ γλυκειά μου,καλή μέρα να έχεις!!

      Διαγραφή
    2. αχαχαχαχαχαχααχ έβαλες και την φωτό! Έτσι σε φαντάστηκα και πέθανα στα γέλια!! Καλύτερα ρομπεν των λουλουδιών εδώ που τα λέμε, γιατί είσαι και του ρομάτζου!!

      Διαγραφή
    3. Μα να την άφηνα εκτός?δεν γίνεται,είναι ακριβώς ίδια στολή αλλα σε πράσινο με κίτρινο και κρατούσα τόξο και σπαθί στη ζώνη χαχαχα

      Διαγραφή
  2. Xαχαχαχαχα σε απόλαυσα ειλικρινά!!!Αν και είμαι το πρώτο παιδί,γέλασα πολύ με τις περιγραφές σου...φιλιάααα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπα ο σκοπός μου ήταν να γελάσετε και μάλλον τα κατάφερα!

      Διαγραφή
  3. Αχ εμείς τα δευτερα παιδιά (εγώ είμαι τρίτη οπότε φαντάσου)τι τραβάμε!! Το ότι ήμουν υιοθετημένη το πίστευα και εγώ για χρόνια. Δε μπορούσα να εξηγήσω πως εγώ ήμουν ξανθιά σε μια οικογένεια μελαχρινών. Τελικά και στη δική μα ςπερίπτωση εφταιγε ο παππους.

    Τώρα εαν σου πω ότι η στολή, μοιαζει λίγο με τον ρομπέν τι θα πεις? Δεν είχε τελείως άδικο η μαμά σου...

    Στο λοστ θα τα καταλάβεις όλα στο τέλος.. Χαχαχα, μεγαλύτερο ψέμα δεν υπάρχει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χαχαχαχ τώρα που την ξαναβλέπω μου θυμίζει τον Πίτερ παν!Όσο για το λοστ έχω μπερδευτεί εντελώς

      Διαγραφή
  4. Axaxaxa! τώρα καταλαβαίνω τι προκάλεσα στο γιο μου όταν τον έγραψα μπαλέτο λέγοντας του πως ήταν... "γυμναστική"!!! Ακόμη με ρωτάει αν το ήξερα και το έκανα επίτηδες, ή με ξεγέλασαν! (εγώ φταίω που ήθελα να εξερευνήσει όλες τις προοπτικές;)
    Να μη σε ρωτήσω δηλαδή τι θα ντυθείς φέτος στις απόκριες;

    Καλή εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάλλον θα λέει και αυτός το ίδιο γιατί ρε μάνα!καλά και συ μπαλέτοοο χάθηκαν τα άλλα σπορ?τουλάχιστον εμένα με έγραψε σε σπορ χωρίς κολαν αυτη τη φορά δεν επανέλαβε το λάθος χαχαχ οχι μη ρωτήσεις χαχαχα

      καλή εβδομάδα να έχουμε!

      Διαγραφή
  5. Καλως σε βρηκα και καλο μηνα να εχεις με υγεια.Πολυ ομορφη-χαρουμενη αναρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς όρισες στο μπλογκόσπιτό μου!καλό μήνα επίσης jk!σευχαριστώ και χαίρομαι που σου άρεσε:)

      Διαγραφή
  6. Ήρθα να ανταποδώσω την επίσκεψη και μάλλον καλά έκανα. Γέλασα πολύ. Για να πω την αλήθεια εγώ δεν έχω τέτοιου είδους ψυχικά τραύματα, είμαι μοναχοπαίδι και με πρόσεχαν πάντα. Λατρεύω κάτι τέτοια (Χριστούγεννα, Απόκριες κτλ) γιατί μου αρέσει το τζέρτζελο. Έχει όμως και ο μπαμπάς μου γεννηθεί μέσα στις απόκριες και επειδή πάντα κάνουμε πάρτι έχω εξοικειωθεί με την ιδέα να ντύνομαι και να γελάνε μαζί μου επειδή θα έχω ντυθεί κάτι ιδιαίτερο! :P
    Καλό σου απόγευμα! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. kalws se vrika!!!!!to lost einai apo tis korifees seires ever!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @Marina D Queen:Καλώς όρισες καταρχήν!Χαίρομαι που σε έκανα να γελάσεις!Βασικά ούτε εγώ έχω ψυχικά τραύματα,μόνο το θέμα των αποκρεών αλλά και πάλι γελάω με όσους το διασκεδάζουν,εμένα να μην με βάζουν με το ζόρι στο τζέρτζελο αυτό δεν θελω χαχα
    καλό απόγευμα και σε σένα:)

    @andrik:Καλώς ήρθες!!Όντως έτσι είναι,πολύ καλή σειρά τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που έχω δεί:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή