Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Tάρτα σοκολάτας

Όταν γεννήθηκα η ζυγαριά που ζυγίζουν τα νεογνά έσπασε χρειάστηκε να πάρει καινούρια το νοσοκομείο απ’τη στιγμή που με έβαλαν πάνω να με ζυγίσουν και μένα!
Ζωή να έχω γεννήθηκα 4 κιλά και 950 γραμμάρια(τώρα σκέφτεσαι τη μάνα μου πως με έβγαλε, μπορώ να πω με ευκολία γιατί μέσα σε 3 τέταρτα τσουπ πετάχτηκα όπως λέει χαχαχ)! Δεν ήμουν νεογνό αλλά 6 μηνών παιδί! Έχω φωτογραφία με άλλο μωράκι που έτυχε να γεννηθούμε την ίδια ώρα και δεν έχουμε καμία σχέση σε μέγεθος, εγώ είμαι σαν να έχω φάει το δίδυμο αδελφάκι μου!
Βέβαια όταν τα άλλα παιδάκια παίρνουν κιλά μήνα με τον μήνα εγώ έχανα και σαν παιδάκι δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα βάρους αλλά ούτε και σαν ενήλικας.
Πριν κάποια χρόνια όμως λόγο κάποιων ιδιαίτερων καταστάσεων πήρα βάρος και μάλιστα πολύ κάτι που δεν έκανε καλό όχι μόνο στην υγεία μου αλλά και στη δουλειά μου.
Κάποια στιγμή πήρα την απόφαση, μετά  από προτροπή φίλου,  να κάνω δίαιτα και είπα «από Δευτέρα ξεκινάω», όπως όλοι, μεσολάβησε Σ/Κ και ξεσκίστηκα στο φαγητό και στα γλυκά (εδώ να τονίσω πως είμαι μεγάλος γλυκατζής προτιμώ να φάω γλυκό παρά φαγητό).
Ξημέρωσε λοιπόν Δευτέρα και εγώ έβαλα το πρόγραμμα κάτω και ξεκίνησα, για αρχή 3 μέρες αποτοξίνωση, ήθελα να φάω και τους τοίχους, πέρασε ο καιρός με λουκούλλεια τραπεζώματα, γενέθλια φίλων με τούρτες, γλυκά και ποτά και εγώ εκεί πιστός να περιμένω να πετύχω το στόχο μου. Δεν το έβαζα κάτω, δεν με έπαιρνε από κάτω έλεγα «τρώμε για να ζούμε και όχι ζούμε για να τρώμε».
Δεν μπορώ να πω πως ήταν εύκολο αλλά τα κατάφερα και έφτασα στον στόχο μου να χάσω σχεδόν 30 ολόκληρα κιλά και κάπου εκεί έφτασε και το πρώτο τραπέζωμα σε φίλο και είχα το ελεύθερο να φάω ότι θέλω και όσο θέλω.
Αυτό που στην ουσία μου είχε λείψει πολύ ήταν ένα γλυκό, μεγάλη η υπομονή και η προσμονή μου. Έφεραν το κουτί με τα γλυκά μπροστά μου να διαλέξω εγώ πρώτος μιας και είχα καιρό να φάω γλυκό. Διάλεξα μια τάρτα σοκολάτας, πρώτη φορά θα έτρωγα κάτι τέτοιο και δεν ήξερα καν πως θα’ναι, αν θα είναι όπως το φαντάστηκα...
Τελικά ήταν το πιο ωραίο γλυκό που έχω φάει στη ζωή μου μέχρι σήμερα, κάθε κουταλιά με πλημμύριζε χαρά λες και ήταν δεν ξέρω και εγώ τι! Ένιωθα κάτι απερίγραπτο και φαινόταν πόσο το απολάμβανα όλο αυτό.
Ναι τελικά άξιζε που περίμενα τόσο καιρό για να γευτώ ένα τόσο τέλειο γλυκό! Τώρα θα μου πείτε δεν ήταν που ήταν τέλειο εσύ το έβλεπες τέλειο γιατί το στερήθηκες για καιρό, ναι το στερήθηκα αλλά ήξερα πως θα έρθει η στιγμή πως όταν το γευτώ δεν θα είναι σαν όλα τα άλλα που μέχρι τώρα έχω γευτεί, και ήταν πολλά τα γλυκά αυτά,  θα είναι διαφορετικό και αυτό γιατί περίμενα πολύ.
Κάπως έτσι βλέπω και την αγάπη! Περνούν κατά καιρούς πολλές απ’τη ζωή μας αλλά πάντα περιμένουμε αυτή τη ΜΙΑ που θα πλημμυρίσει τις αισθήσεις μας, θα μας κάνει να χάσουμε το μυαλό μας!
Πάντα ξέρουμε πως υπάρχει αυτή η μια και μοναδική αγάπη για μας, πιστεύουμε σ’αυτήν και ας μην την έχουμε δει ακόμη αλλά υπάρχει και ας αναλωνόμαστε σε περαστικές και περαστικούς κατά καιρούς που μας μπερδεύουν τη ζωή και το μυαλό.
Έτσι όπως περίμενα τότε γι’αυτό το γλυκό, αν και η περίοδος της αναμονής ήταν μικρή, έτσι περίμενα μια ζωή γι’αυτήν την αγάπη και μπορώ να πω με βεβαιότητα πλέον πως ναι άξιζε η προσμονή και η επιμονή μου γιατί όπως τότε η κάθε κουταλιά γαργαλούσε (μη γελάς) τον ουρανίσκο μου άλλο τόσο αυτή η αγάπη κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει.
Έφαγα πολλά γλυκά στη ζωή μου(και όπου γλυκά βαλε και αγάπες) αλλά σαν αυτή την τάρτα καμιά! Τα περισσότερα γλυκά με γέμισαν κιλά και τύψεις και καμιά καλή ανάμνηση γιατί μου φαίνονταν ίδια και μέτρια, έτσι και οι έρωτες τις ζωής μου αλλά εγώ ήμουν πάντα πιστός στο στόχο μου περίμενα αυτή τη ΜΙΑ γιατί ήξερα πως υπάρχει και πως θα’ρθει την κατάλληλη στιγμή και θα είναι τέλεια σκέτη μέλλη(μην με διορθώσεις έτσι γράφεται για μένα) σαν αυτή την τάρτα σοκολάτας τότε...
                                                                

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    


Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Μαίρη Παναγιωταρά

Για το θέμα οικονομική κρίση στην Ελλάδα και ποιος δεν έχει μιλήσει να μην μιλήσω και εγώ??
Τους λόγους που μας έφτασαν στο σημείο αυτό και τα αποτελέσματα αυτού του φαινομένου(φαινόμενο που δεν είναι πρωτοφανές στη δύσμοιρη αυτή χώρα)λίγο πολύ όλοι έχουν μιλήσει! Αποτελέσματα που τα βλέπεις καθημερινά στα μάτια των ανθρώπων , αλλά ίσως και συ ο ίδιος ζεις στο πετσί σου!
Ο καθένας μας το πρόβλημα του το γιγαντώνει, είναι χαρακτηριστικό του ανθρώπινου είδους, κάποιος κλαίγεται επειδή του έκοψαν τα 300 από τα 2500 ευρώ που παίρνει(και ίσως απλά τα έξυνε και τα ξύνει εκεί που δουλεύει) και άλλος κλαίει επειδή έμεινε άνεργος ή του έκοψαν απ’τά 600 που έπαιρνε τα 200!
Εδώ βλέπεις τη διαφορά στο κλαίω και κλαίγομαι, αυτός που κλαίγεται κλαιγόταν μια ζωή (τσιγκούνης, εγωιστής, γενικά μίζερος άνθρωπος), ακόμη και στα «καλά» χρόνια το ίδιο έκανε!
Αυτός που κλαίει τώρα, και συνήθως το κάνει σιωπηρά όταν δεν τον βλέπει κανείς, είναι αυτός που πάντα πάλευε για να καταφέρει ότι κατάφερε, που η ζωή δεν του τα έφερε εύκολα (σε αντίθεση με την προηγούμενη κατηγορία), που είναι περήφανος και δεν θέλει τη λύπηση από κανέναν! Κλαίει από θυμό, οργίζεται γιατί ενώ μπορεί του στερούν το δικαίωμα να εργαστεί, να ονειρευτεί και κυρίως να προσφέρει μια αξιοπρεπή ζωή στην οικογένεια του και ντρέπεται, δεν θέλει να του χαρίσουν τίποτα απλά να του δώσουν πίσω τα δικαιώματα του αυτά!
Σ’αυτό το σημείο θέλω να πω πως δεν θέλω να τσουβαλιάσω τα πάντα! Τι εννοώ με αυτό που λέω, πως δεν κατηγοριοποιώ ανθρώπους, επειδή κάποιος παίρνει πχ. 2500 ευρώ και του έκοψαν τα 300 σημαίνει πως δεν αξίζει ή καλά του έκαναν κλπ. Αδικία είναι και αυτό ειδικά για κάποιον που τα άξιζε(σπούδαζε 15 χιλιάδες χρόνια να γίνει γιατρός και πάει λέγοντας). Απλά επισημαίνω την διαφορά ανάμεσα στο κλαίγομαι και κλαίω o μεν θα συνεχίζει να κλαίγεται ακόμα και όταν η μπόρα περάσει(αν ποτέ) και ο δε θα σταθεί στα πόδια του και πάλι περήφανος, όπως πάντα ήταν, και θα θυμάται πως για ακόμη μια φορά πάλεψε και τα κατάφερε!

Τώρα θα μου πείτε που κολλάει ο τίτλος της ανάρτησης με όλα αυτά που λέω μέχρι τώρα! Κάνε λιγάκι υπομονή αν δεν έχεις βαρέθει και δεν έχεις ήδη κλείσει το μπλόγκ μου και θα δεις πως κολλάει.

Εγώ γενικά είμαι ένας άνθρωπος πολύ αισιόδοξος, ακόμη και εκεί που όλοι τα βλέπουν μαύρα εγώ προσπαθώ να τους πω και να τους δείξω πως υπάρχει και το γκρίζο και στο τέλος θα δουν και όλα τα χρώματα όπως πριν(και χωρίς τη βοήθεια διάφορων ουσιών). Προσπαθώ και πάντα θα το κάνω να δημιουργώ χαμόγελα γύρω μου, έστω και για λίγο.
Μπορεί να πονάω αλλά λέω υπάρχουν και χειρότερα και όντως υπάρχουν, είμαι πολύ περήφανος γενικά και δεν μ’αρέσει να με λυπούνται! Πάντα λέω πως θα τα καταφέρουμε, θα τα καταφέρεις, όλα καλά θα πάνε και ξέρεις γιατί? Επειδή έτσι γουστάρουμε και επειδή μπορούμε!
Μια φορά παρέδωσα τα όπλα όταν αρρώστησε η μάνα μου και ένιωθα αβοήθητος και δεν ήξερα πως, εγώ που μπορώ να τα καταφέρω όλα, να την βοηθήσω!! Ακόμη και εκεί όμως, όταν κατάφερα να ξανασταθώ στα πόδια μου είπα θα γίνει καλά γιατί το θέλω εγώ, δεν θα χαθεί γιατί είναι ακόμη νωρίς!
 Τελοσπάντων  να μην σας κουράζω άλλο μετά από αυτό το χαστούκι που έφαγα, στο θέμα υγείας της μάνας μου, ανέλαβα πολλές υποχρεώσεις, υποχρεώσεις που δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα αναλάβω! Μια από αυτές ήταν να αναλάβω τη δουλειά της μάνας μου κάθε Κυριακή, καθάριζε την πολυκατοικία που μένουμε. Κάτι που έκανε και σαν μόνιμη δουλειά πολλά χρόνια πριν για να μας κάνει αυτούς που είμαστε σήμερα εμένα και τον αδελφό μου και είχε σταματήσει γιατί δεν υπήρχε λόγος πια!

Έτσι λοιπόν εδώ και ένα χρόνο σχεδόν το έχω αναλάβει εγώ όλο αυτό, εκτός των άλλων! Δόξα το Θεό έχω ακόμη τη δουλειά μου(είμαι απ’τους «προνομιούχους» ξέρω) απλά μου έχουν κόψει τον κώλο και όχι δεν έπαιρνα 2500 χιλιάρικα. Αλλά κυρίως έχω την υγεία μου και ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ας μου τα κόψουν όλα και πάλι εγώ θα  βρω τρόπο να ζήσω, θα παραμερίσω την περηφάνια μου όπως και έκανα και δεν θα ντραπώ ποτέ, και ας ξύπνησα την πρώτη φορά απ’τα χαράματα για να πλύνω τις σκάλες επειδή δεν ήθελα να με δουν οι γείτονες και με λυπηθούν!
Πλέον το βλέπω χιουμοριστικά, σηκώνομαι κάθε Κυριακή πίνω τον καφέ μου, μιλάω με τη γάτα μου που μου δίνει δύναμη, παίρνω τα σύνεργα και λέω πάω να κάνω την κυριακάτικη γυμναστική μου και στο τέλος όταν κάθομαι να κάνω ένα τσιγάρο περιμένοντας να στεγνώσει η ρημαδοσκάλα την βλέπω απ’το μπαλκόνι να με κοιτάζει και να μου χαμογελά και γεμίζω περηφάνια γιατί με καμαρώνει στην ουσία και το ξέρω!

Κάπως έτσι λοιπόν αύριο θα ξεκινήσει η μέρα μου και είμαι πολύ περήφανος γι’αυτό που κάνω όπως ήταν πάντα η μάνα μου και συνεχίζει να είναι και δεν ντράπηκε ποτέ!
Και πάλι θα σου πω πως δεν κλαίγομαι ούτε τα γράφω για να με λυπηθείς απλά εξοργίζομαι και θυμώνω, θυμώνω πολύ επειδή κάποιοι κλαίγονται επειδή δεν πήραν το νέο iphone(καταραμένη κρίση), επειδή δεν θα κάνουν διακοπές σε σαλέ(ναι υπάρχουν ακόμη αυτοί) κλπ κλπ και όλοι μαζί επαναστατούν επί του καναΠέος για την αδικία που βιώνουν και στην ουσια αυτο που τους νοιάζει είναι η πάρτη τους όπως πάντα άλλωστε, δεν βλέπουν πως γύρω τους άνθρωποι πεινάνε, πονανε και ζητάνε τα δικαιώματα τους πίσω τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο! Το δικαίωμα στη ζωή
Ορίστε πάλι νευρίασα τι θέλω και τα λέω αφού με ξέρω(ώρα τσιγάρου)!
Πάμε λοιπόν, αύριο Κυριακή άρα εργασία και χαρά, είπαμε γυμναστική και δεν πληρώνω με πληρώνουν άρα δυο καλά και διατηρούμε και συνεισφέρω στα οικονομικά του σπιτιού επιπλέον(ας είναι καλά η κρίση και οι μειώσεις στους μισθούς).

Θα συνεχίζω να λέω πως μη το βάζεις κάτω, μην αφήνεις τον εαυτό σου να χαθεί όσα προβλήματα και αν ήρθαν ή θα έρθουν. Πάλεψε όσο μπορείς και πάλεψε πολύ, ρόδα είναι και θα γυρίσει που θα πάει, μην απομονώνεσαι και μην ντρέπεσαι άλλοι φταίνε και θα έπρεπε να ντρέπονται και όχι εσύ που δεν σου χαρίστηκε ποτέ τίποτα. Αυτοί που έφεραν και φέρνουν σε αδιέξοδο έναν ολόκληρο λαό και κάθονται ακόμη και μας μιλάνε και οι μεν και οι δε που στην ουσία είναι όλοι ίδιοι! Γι’αυτό χαμογέλα και και προσπάθησε να κάνεις και άλλους να χαμογελάσουν και να δοξάζεις το Θεό που είσαι γερός και είσαι καλά και συ και όσοι αγαπάς και πίστεψε μόνο σε σένα σε κανέναν άλλον και πες θα πάνε όλα καλά! γιατί? ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ

ΟΧΙΙΙΙΙ δεν θα σας αφήσω μ’αυτό αλλά   με αυτό το απόλυτο άσμα για μένα κάθε Κυριακή που με κάνει να χαμογελώ!!



                                                        
Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ και ακόμη μια ομορφότερη Κυριακή γιατί έτσι πρέπει και θέλω!!

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Μυρωδιές..

Σήμερα σκεφτόμουν να μην γράψω τίποτα, εξάλλου δεν είχα και καμία ιδιαίτερη έμπνευση, είπα απλά να καθίσω με το καφεδάκι μου αραχτός και να διαβάσω τις δικές σας σκέψεις και προβληματισμούς, κοινώς τα δικά σας μπλόγκ και, ίσως, κάποια καινούρια που δεν είχαν πέσει στην αντίληψη μου μέχρι τώρα! Έλα ντε όμως που δεν γίνεται πάντα ότι θες..

Αφού τελείωσα την όμορφη και, ομολογουμένως, γεμάτη «νιαουρίσματα» τηλεφωνική συνομιλία που είχα με το αμόρε μου, και με την υπόσχεση πως θα τα πούμε μετά από όλα αυτά που προανέφερα, τσουυυυπ μου ήρθε η έμπνευση για μια ακόμη ανάρτηση! Τώρα πώς? Θα σας εξηγήσω ευθύς αμέσως....

Εκεί λοιπόν που περίμενα να γίνει ο καφές μου κάνω έτσι απτό παράθυρο και βλέπω τη μάνα μου να είναι στην άκρη του μπαλκονιού και σκέφτομαι «πάαειιι η μάνα μου είδε και αποείδε και θα φουντάρει!!» Έτρεξα(που λέει ο λόγος γιατί ήμουν σίγουρος πως δεν κάνει βλακείες)σαν αίλουρος(τι γάτος είμαι εξάλλου)και βγήκα να δω αν το αποφάσισε αυτό που σκεφτόμουν ή απλά ρεμβάζει!

Για καλή μου τύχη ίσχυε το δεύτερο, απλά ρέμβαζε...Τώρα κοιτούσε τις προσφορές που έχει ο Μαρινόπουλος, που είναι ακριβώς απέναντι και σκεφτόνταν πως όσες προσφορές και να βάλει δεν υπάρχει ΜΙΑ ούτε γι’αυτές ή απλά κοιτούσε τον κόσμο και έπαιρνε αέρα? Δεν ξέρω και δεν ρώτησα γιατί με το που βγήκα έξω για να προλάβω το μοιραίο με συνεπήρε μια μυρωδιά...Όχι δεν ήταν  απ'τα σκουπίδια που είναι απέναντι στους κάδους, ούτε απ'τα καυσαέρια των αυτοκινήτων!

Ήταν η μυρωδιά του καμένου ξύλου που έβγαινε από τις καμινάδες των απέναντι σπιτιών και ο καπνός ταξίδευε σε όλη τη γειτονιά! Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί αλλά πάντα αυτή η μυρωδιά μου γεμίζει την καρδιά γαλήνη και μια ηρεμία με πλημμυρίζει, είναι η ίδια αίσθηση που έχω όταν μπαίνει η άνοιξη και μυρίζουν παντού οι πασχαλιές! Νιώθω να ταξιδεύω ,έστω και για λίγα λεπτά, και το μυαλό μου σταματά μόνο σε όμορφες σκέψεις και σε όμορφες αναμνήσεις!

Ίσως τελικά, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, η ηρεμία και η χαρά που με πλημμύρισε να μην οφείλετε στη μυρωδιά και μόνο αλλά και στο γεγονός πως λίγο πριν άκουγα τα πιο όμορφα λόγια που μου έχουν πει ποτέ και όσο και να μου τα λένε δεν χορταίνω να τ’ακούω!!

Ναι, ετσι απλά εκεί που δεν το περιμένεις έρχονται οι εμπνεύσεις χωρίς να το κουράσεις πολύ, από μικρά καθημερινά πράγματα και καταστάσεις, από μια μυρωδιά ή ένα «γιατί?»(ναι tremens στη δική σου ανάρτηση αναφέρομαι).

Άντε πάω να «νιαουρίσω» λιγάκι ακόμη τι σκατά γάτος είμαι εξάλλου!! Καλό απογευματόβραδο να έχουμε..


Τα ζώα και...εγώ


    Είπα η πρώτη μου ανάρτηση να μην έχει θέμα την κρίση,που τόσο μας καίει ολους,αλλα ούτε να αφορά θέματα που μας προβληματίζουν ή στεναχωρούν. Έτσι είπα να γράψω για κάτι που με έχει σημαδέψει από την παιδική ηλικία. Όλα τα ζώα που πέρασαν απ'τή ζωή μου,και όχι δεν αναφέρομαι στα δίποδα «ζώα»,αλλα στην κυριολεξία σε όλα αυτα τα πλάσματα που είτε τα ήθελα είτε οχι βρέθηκαν στα χέρια μου!

   Θεωρώ τον εαυτό μου φιλόζωο και μπορώ να πω πως απο μικρό παιδάκι ήθελα πάντα να εχω ενα κατοικίδιο.Δεν ξέρω γιατι αλλα η μάνα μου παντα αρνιόταν πεισματικά να μου πάρει ενα είτε λέγοντάς μου πως ειναι μεγάλη ευθύνη,που όντως είναι,είτε πως θέλει να έχεις λεφτα για τη φροντίδα του και εμείς δεν εχουμε περισσευούμενα.Βέβαια μετα απο τόσα χρόνια κατάλαβα τον πραγματικό λόγο της άρνησης της αυτης!Η γυναίκα ειχε διαίσθηση και ήξερε το μέγεθος της γκαντεμιάς ή το θανατικό που γυροφέρνει το γιο της! 

   Η πρώτη μου επαφή με το ζωικό βασίλειο είναι κάπου εκεί γύρω στα 10 μου χρόνια οταν κάποιος μου έφερε για δώρο μια γυάλα με δυο χρυσόψαρα! Η χαρά μου απερίγραπτη, επιτέλους είχα το δικό μου κατοικίδιο, έστω και ας μην ηταν αυτο που περίμενα. Μου δόθηκαν σαφείς οδηγίες για την φροντίδα τους,τάϊσμα μια φορά την ημέρα και άλλαγμα νερού μια φορά την εβδομάδα.Τι πιο απλό? Κάθε μέρα το ίδιο βιολί, τάϊζα τα ψάρια, έφευγα για σχολείο. Πέρασαν μέρες, βδομάδες και ακόμα ζούσαν- πρός έκπληξη της μάνας μου! Αλλά εγω βαριόμουν αφόρητα, δεν ηταν τίποτα παραπάνω απο διακοσμητικά στοιχεία του δωματίου μου. Ούτε έπαιζα μαζί τους, ούτε μου κράταγαν συντροφιά, ούτε τίποτα. Ένα απόγευμα εκεί που καθόμουν και δεν ήξερα τι να κάνω είπα να παίξω μαζί τους,να τα γυμνάσω σαν personal trainer κυνηγώντας τα γύρω- γύρω  μες στη γυάλα με μια οδοντόβουρτσα! Την άλλη μέρα απλά τα βρήκα τούμπανο στην επιφάνεια του νερού, κοινώς τέζα. Δεν ξέρω αν έφταιγαν τα γυμνάσια που τους έκανα την προηγούμενη μέρα ή αν έφταιγε που η μάνα μου τα τάϊζε και αυτή μαζί με μένα, νομίζοντας πως εγώ δεν το έκανα και ετσι απλά εσκασαν απ'το φαγητό ή ο συνδιασμός και των δύο αυτών μαζί! Εκείνη τη μέρα απλα είπα πως δεν θέλω ξανά ψάρια για κατοικίδιο(γιατί δεν είναι).

    Μετά απο κανά δυό χρόνια ξανά,ναι ξανά,μου κάνουν δώρο ένα πουλάκι,(αληθινό πουλάκι, μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό, άντε)! Ίδιο με το "πουλάκι τσίου" ήταν! 'Ολα κομπλέ, κλουβάκι,τροφή και  ξανά οδηγίες..«ΜΗΝ ξεχνάς να του βάζεις νεράκι και φαγητό και μια φορά την εβδομάδα να του αλλάζεις/καθαρίζεις το κλουβάκι!!»..και έτσι έκανα! Όλα καλά, το πρόσεχα,το τάϊζα και αυτο κάθε πρωί κελαηδούσε(βασικά τσίριζε και έκραζε αλλα τελοσπάντων) που με έβλεπε και εγω σαν χαζοχαρούμενος (εντάξει παιδάκι ήμουν) του μίλαγα και του σφύριζα με τη σειρά μου! Ένα βράδυ κοιτάω το μπουκαλάκι που του έβαζα νερό σχεδόν στα 2/3, το ίδιο και το φαγητό του..."εντάξει, σκέφτομαι, αύριο του βάζω καθαρό πριν φύγω για το σχολείο". Σηκώθηκα λοιπόν την άλλη μέρα για να παω στο σχολείο και βλέπω πως δεν εχει ανάγκη γιατι τα αποθέματα φαγητού και νερού ήταν ίδια και δεν χρειαζόταν να ασχοληθώ εκείνη τη στιγμή αλλα οταν θα γυρνούσα. Και έτσι έφυγα ήσυχος! Όταν με το καλό γύρισα απ'το σχολείο το δικό μου «πουλάκι τσίου» ήταν ανάσκελα και με τα πόδια ψηλά να σχηματίζουν το σήμα της νίκης! Στεναχωρέθηκα πάρα πολύ μπορώ να πω γιατί δεν ήξερα αν έφταιγα εγω που δεν του έβαλα περισσότερο φαγητό-νερό ή αν το τσίμπησε η μέλισσα που ηταν και αυτη δίπλα του τέζα!! Του έκανα και μια τελετή(το έθαψα στην αυλή σε αντίθεση με τα ψάρια που πήγαν στα σκουπίδια) και αποφάσισα πάλι πως δεν θέλω ξανά πουλάκι(μη σκέφτεσαι πονηρά) για κατοικίδιο!

    Η τρίτη φορά που έγινα ιδιοκτήτης κατοικίδιου ηταν άθελά μου και σε μεγαλύτερη ηλικία,κάπου στα δεκαέξι. Εκεί που καθόμουν ήσυχος μια μέρα στην αυλή μου είχα μια απρόσμενη επίσκεψη! Ένα γατάκι, ασπρόμαυρο με πράσινα ματάκια, αδύνατο εως καχεκτικό θα έλεγα και περπατούσε πλαγιαστά! Αυτό ήταν!! Αμέσως του έβαλα φαγητό(είπαμε φιλόζωος απο μικρός)γιατί το λυπήθηκα το έρμο,του έβαλα και ενα κουτάκι για να κοιμηθεί και στην ουσία το έκανα δικό μου. Τις επόμενες μέρες μάλιστα του έδωσα και όνομα,το έβγαλα Μπούτση (ξέρω γελάς) απ'το παρατσούκλι που είχαν δώσει σε κάποιον στη γειτονιά που περπατούσε και έγερνε στο πλάι(ειδικά οταν έπινε) και αυτός όπως ο γάτος. Πέρασαν μήνες και ο γάτος εκεί, μεγάλωνε και αυτός μαζί μου..και εκεί που είπα πως εδώ είμαστε, τα κατάφερα και έχω κατοικίδιο επιτέλους, ο γάτος χάθηκε! Εξαφανίστηκε σου λέωω! Μετά κατάλαβα πως είναι γάτος και πως έτσι κάνουν οι γάτοι οταν έρχεται η ώρα να πηδήξουν. Σκέφτηκα, απλά θα εξαφανιστεί να εκτονώσει τις ορμές του και ίσως να γυρίσει μετά απο καιρό οταν περάσει η εποχή του «οίστρου» (οχι καμία σχέση ο οίστρος του γάτου με τον τίτλο του μπλογκ μου, να εξηγούμαστε!). Μια φορά νομίζω τον ξανάδα μετα απο μήνες σε άλλη γειτονιά, τον φώναξα αλλα καμία σημασία δεν μου έδωσε, ηταν και πίσω απο μια γάτα, αν θυμάμαι καλά ,τη στιγμή εκείνη! Απο τότε η τύχη του αγνοείται....

   Δεν ξέρω αν είναι τελικά όντως θέμα γκαντεμιάς ή απλά με ακολουθεί ο θάνατος  για ολα τα ζωντανά που είτε κολυμπούν, είτε πετούν, είτε περπατάνε και φεύγουν έτσι άδικα απ'τη ζωή μου αλλα ακόμα θέλω να πάρω ενα κατοικίδιο και συγκεκριμένα εναν σκύλο. Γιατί ξέρω οτι μπορώ να είμαι σωστός τόσο στη φροντίδα όσο και στην αγάπη που θέλει και χρειάζεται ενα ζωάκι και αυτό το έμαθα δίπλα στο σκυλάκι που είχα πριν πολλά χρόνια.
 Και οχι, στο «θάνατο» αυτού δεν έφταιγα εγώ αλλα ενα ζώον δίποδο!


YΓ1: Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην γάτα που μου δίνει έμπνευση και χαρά στην ζωή μου.
ΥΓ2: Μην κρίνετε αυστήρα, είναι η πρώτη μου έμπνευση.
ΥΓ3: Αυτή την στιγμή δύο γατιά της γειτονιάς μου το "γλεντάνε".. τυχαίο? Δεν νομίζω