Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Πάει ο παλιός ο χρόνος..


Είπα φέτος να μην κάνω κανέναν απολογισμό, δεν γίνεται όμως να μην τον κάνω είναι μέσα στο μυαλό μου. Εικόνες, καταστάσεις και συναισθήματα κάποια όμορφα που μου γαλήνεψαν την ψυχή και κάποια που έκαναν την καρδιά μου να ραγίσει σε χίλια κομμάτια.

Ο χρόνος αυτός για μένα μπήκε γεμάτος ελπίδα, γεμάτος αγάπη και όνειρα που θα προσπαθούσα να πραγματοποιήσω. Έλα ντε όμως που απ’την αρχή του μου έδειξε τις άσχημες προθέσεις του.

Ο μοναδικός άνθρωπος που έχω στον κόσμο αρρώστησε. Ένας άνθρωπος ο οποίος δεν σου πέρναγε απ’το μυαλό πως θα του συμβεί ότι του συνέβη, αυτή είναι η μάνα μου. Μου ήταν δύσκολο, και ακόμα είναι, να την βλέπω στην κατάσταση αυτή που είχε έρθει και δεν μπορούσα να φανταστώ πως θα την χάσω! Χωρίς λόγο, χωρίς καμιά αιτία, δεν το δεχόμουν και δεν το δέχομαι είναι νωρίς ακόμη και για μένα και γι’αυτήν!
 Ξέρω πως θα τα καταφέρεις, πως θα τα καταφέρουμε γιατί πολύ απλά έτσι θέλω εγώ και δεν δέχομαι κουβέντα πάνω σ’αυτό! Μην ανησυχείς και μην φοβάσαι εγώ είμαι εδώ και ας μην στο λέω συχνά αλλά σαγαπώ.

Πριν από όλα αυτά είχε έρθει η πρώτη μείωση μισθού αλλά και μείωση σε μένα προσωπικά από τον προηγούμενο χρόνο λόγο της μαλακίας που με δέρνει και που δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα νεύρα μου για την αδικία που ένιωθα πάνω μου. Έτσι πήρα και την πρώτη μου αναφορά και κράτηση μισθού για κάμποσους μήνες. Ας πρόσεχα!! Αλλά φίλε μου δεν αντέχω την αδικία και πόσο μάλλον όταν είσαι τύπος και υπογραμμός σε όλα σου. Επανήλθα δεν μπορώ να πω και δόξα το Θεό έχω τη δουλειά μου. Δεν πρόκειται να ξαναχάσω τον έλεγχο το πάθημα μου έγινε μάθημα!

Υπήρξαν και καταστάσεις στην προσωπική μου ζωή που δεν μπορώ αλλά και δεν θέλω να καταγράψω,θα μπορούσα να γράφω ώρες αλλά τις αφήνω πίσω όπως, εξάλλου, έκανα πάντα γιατί δεν υπάρχει λόγος πια. Πληγώθηκα, φοβήθηκα αρκετές φορές πως χάνω ότι ονειρεύτηκα, έκλαψα , φώναξα και ίσως είπα και πράγματα, πάνω στον πόνο που ένιωθα εκείνη τι στιγμή, που πλήγωσαν. Το μόνο που μπορώ να πω πάνω σ’αυτό είναι «συγγνώμη καρδιά μου αλλά όπως σου είπα δεν είμαι τίποτα παραπάνω από ένα αγοράκι που ζητά και διεκδικεί την αγάπη από ένα κοριτσάκι, όπως όταν ήμασταν παιδιά». Δεν με επηρεάζουν πια, προσπαθώ έστω!

Μέσα σε όλα αυτά όμως είχα ένα και σημαντικότερο καλό. Την αδελφή ψυχή μου, τον καθρέφτη μου, την φίλη, αδελφή και σύντροφο μου. Αυτή που ονειρεύτηκα πριν καν την γνωρίσω, αυτήν που με κάθε χαμόγελο της ανοίγουν οι ουρανοί μου, αυτήν που μου ηρεμεί την καρδιά και γαληνεύει την ψυχή μου.
Λένε πως όλα τα ωραία πράγματα σε ανυψώνουν στον ουρανό, η δική της αγάπη μ’εχει φτάσει στο Θεό.Εκεί έχω φτάσει και δεν θέλω να κατέβω, η αγάπη της δύναμη μου.
Είσαι ότι θέλησα, θέλω και όσα θα θελήσω στο μέλλον. Είσαι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου χαριστεί. Σευχαριστώ που μ’αφήνεις και υπάρχω στη ζωή σου, που με άφησες να ανακαλύψω το μεγαλείο της ψυχής σου! Για πάντα φίλος, αδελφός και σύντροφος σου ότι και να γίνει αυτό μη το ξεχνάς..

Κλείνω λέγοντας σε όλους σας να λέτε σαγαπώ και συγγνώμη σε ανθρώπους που αγαπάτε ή πληγώσατε άθελα σας,  γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Να προσπαθήσετε, μέσα από τους δικούς σας απολογισμούς, να γίνεται καλύτεροι, και αυτό γίνεται μόνο αν παραδεχτείς τα λάθη σου. Να ονειρεύεστε, δεν είναι μόνο για παιδιά, και να ελπίζεται πάντα για ένα καλύτερο αύριο, στο χέρι μας είναι εξάλλου. Να αγαπήσετε άνευ όρων και να ερωτευτείτε δίχως αύριο. Να αφέθητε και να μην φοβάστε, ακόμη και να πέσετε και τσακιστείτε θα ξέρετε πως έχετε ζήσει κάτι μεγάλο, μόνο έτσι ζεις και δεν υπάρχεις απλά.

Εύχομαι  σε όλους σας υγεία πάνω απ’ολα και ο νέος χρόνος να σας φέρει όσα ποθεί η καρδιά σας.
Αγάπη και ευτυχία σε σας και σ’αυτούς που αγαπάτε!
Ηρεμία και γαλήνη στις ψυχές όλων μας, το έχουμε ανάγκη!


Υγ. Σας ευχαριστώ όλους που με αγκαλιάσατε με τα όμορφα σχόλια σας σε αυτό το νέο εγχείρημα μου, να γράφω και να μοιράζομαι τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου!




                                              Καλή χρονιά σε όλους απο καρδιάς!!!


                               

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν!!

         

Για να σας βοηθήσω σας κάνω και μετάφραση:

Ρούντολφ το ελαφάκι
με καρδούλα ταπεινή
σαν πέφτει το βραδάκι
έχει μύτη φωτεινή

Οι φίλοι του λαμπιόνι
τον φωνάζουν και γελούν
τη μύτη του στο χιόνι
κρύβει όταν του μιλούν

Όμως μια πρωτοχρονιά
είπε ο Aϊ-Βασίλης
"Ρούντολφ, είσαι εσύ σοφός
έχεις μέσα σου το φως"

Τα ελάφια στο κοπάδι
χαμηλώσανε τ'αυτιά
τώρα απαλή σαν χαδι
είναι όλων η ματιά

Από τότε και κάθε καινούρια χρονιά
του έλκηθρου πρώτος τραβά τα σκοινιά
Ο Ρούντολφ οδηγεί
τον Aϊ-Βασίλη στη γη


Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Οι επιθυμίες σας ευχές μου!
Ευτυχία και αγάπη να πλημμυρίσει το γιορτινό σας τραπέζι!

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Τώρα τι να πω...?

Είμαι ώρα μπροστά από μια λευκή σελίδα και δεν ξέρω τι να γράψω,τι να πω ....(ακόμα και η γάτα μου μου είπε «καιρό έχεις να γράψεις, γράψε κάτι επιτέλους!!»).
Να πω ότι δεν έχω να γράψω, έχω και πολλά αλλά είναι τόσες πολλές οι σκέψεις που η μια πέφτει πάνω στην άλλη και  κάνουν πόλεμο μεταξύ τους!

Να πω για το τέλος του κόσμου? Είπα και γι’αυτό, κατά κάποιο τρόπο. Τους Μάγιας περιμέναμε να μας το πουν? Τον καταστρέφουμε, ναι εμείς, αυτόν τον κόσμο απ’τα γεννοφάσκια μας, μαθαίνουμε να τον καταστρέφουμε. Το τέλος έχει έρθει προ πολλού. Σεισμοί, καταποντισμοί, πλημμύρες και άλλα πολλά ωραία φυσικά φαινόμενα, που οφείλονται κατά μεγάλο μέρος σε εμάς. Ναι βρε φίλε έβαλες το χεράκι σου και εσύ αφού μπάζωσες ότι αυλάκι υπήρχε, έκοψες ή έκαψες ότι δέντρο υπήρχε στο πέρασμα σου  για να χτίσεις το εξοχικό σου. Άρα λούσου τώρα και μην κλαίγεσαι το τέλος εσύ το έφερες και συνεχίζεις να το φέρνεις με αυτό το σκεπτικό που έχεις!

Να κάνω απολογισμό χρονιάς? Όχιιιι δεν το θες μέχρι χθές(ακόμη δεν πέρασε η μέρα γι’αυτό λέω χθες) με πήγε χμμμμ πως να το πω ευγενικά?  Πες το εσύ καλύτερα από μέσα σου! Υγεία? Λεφτά? Χαρά?(εξαίρεση εδω η γάτα μου) Όπως λέει και ένα λαϊκό άσμα «Άστο να πάει άστο, άστο πονάει άστο», γι’αυτό και δεν θα πω τίποτα! Άστο σου λέωωω...

Να πιάσω τα πολιτικά? Με την καμία!!!! Τρεις λαλούν(Πασοκ, Ν.δ, Δημαρ), δυο χορεύουν (Χ.α, Συριζα), άλλοι δυο χτυπάνε παλαμάκια (κκε, Αν.Ελλ) και μείς κομπάρσοι σε μια κακόγουστη παράσταση, μάλλον καλύτερα ένα τσίρκο του παραλόγου! Άρα δεν μιλάω ούτε και γι’αυτό γιατί θα συγχυστώ και είναι κρίμα, άγιες μέρες προσεχώς, να κατεβάζω καντήλια!

Να μιλήσω για τα Χριστούγεννα? Μιλήσατε εσείς και με καλύψατε στα περισσότερα και χάρηκα μάλιστα που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν ακόμη στο καλό αυτής της γιορτής, στην ελπίδα που φέρνει στις ψυχές μας! Τα είπατε λοιπόν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ως προς την έννοια αυτής της γιορτής, οι αναμνήσεις μου δεν είναι και τόσο καλές αλλά ελπίζω πάντα σε καλύτερες, αυτό δεν είναι το νόημα εξάλλου? Η ελπίδα!

Να μιλήσω για την αγάπη? Μίλησα στην προηγούμενη ανάρτηση μου. Για μένα αγάπη είναι Μια και την λένε Ε........ (όπου τελίτσες γράμματα)!!!
Δεν υπάρχουν πλέον λέξεις για να μιλήσω γι’αυτήν γιατί εγώ την βρήκα δεν είναι απλά ένα άπιαστο όνειρο, υπάρχει απλά πρέπει να κάνεις υπομονή, να μην φοβάσαι και να δίνεσαι και αν τσακιστείς να σηκωθείς και πάλι απ’την αρχή! Γιατί αξιζει φίλε μου να την βρεις και θα την βρεις μόνο αν πιστέψεις σε αυτήν!

Να μιλήσω γιατί? Σου είπα και στην αρχή πολλές οι σκέψεις και σε πόλεμο μεταξύ τους.
Γι’αυτό δεν θα μιλήσω για τίποτα (αν και μίλησα) αλλά θα ευχηθώ να έχετε καλές γιορτές γεμάτες χαρά και ευτυχία με ανθρώπους αγαπημένους! Μα πάνω απ’ολα εύχομαι υγεία σε όλους σας!


Υ.Γ. Να φάτε πολύ (να σκάσετε κοινώς αν μπορείτε), να πιείτε πολύ (προσοχή στην οδήγηση) και να ερωτευτείτε ξανά τον άνθρωπο σας (συμπεριλαμβάνεται και το σεξ)!





Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

"Θαλασσα μου.."

                                                 

Για σένα που περίμενα μια ζωή
για σένα που μου άλλαξες τη ζωή
για σένα που τα όνειρα μου πήραν μορφή
για σένα επειδή είσαι εσύ...

Σ' ευχαριστώ που υπάρχεις και ομορφαίνεις τον κόσμο μου!!

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Η Μέριλιν και οι Μάγια

Χθες η μέρα μου ήταν λίγο περίεργη. Ήμουν εγώ μάλλον περίεργος, λίγο κουρασμένος, λίγο γκρινιάρης, λίγο.. λίγο απ’ολα. Κάπως όλο αυτό άλλαζε όσο πέρναγε η ώρα, εξάλλου πάντα λέω πως όσο και χάλια να’ναι η μέρα μας η αυριανή θα είναι καλύτερη αν το θέλουμε εμείς. Έτσι και έγινε, και αυτό πριν καλά καλά δω το φως της επόμενης μέρας, όλα είχαν περάσει..

Το απόγευμα είχα διαβάσει κάτι που με έκανε να συμφωνήσω και να πω πως είναι βλακείες αυτά που λένε περί ξανθών γυναικών και το βράδυ είχα ένα διάλογο που με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων. Αυτά τα δυο γεγονότα με έκαναν να αποφασίσω πως πρέπει να τα μοιραστώ μαζί σας.

«Πιστεύω πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Οι άνθρωποι αλλάζουν έτσι ώστε να μπορείς να μαθαίνεις να τους αφήνεις, τα πράγματα πάνε άσχημα έτσι ώστε να τα εκτιμάς όταν πάνε καλά, πιστεύεις τα ψέματα έτσι ώστε με τον καιρό να μάθεις να μην εμπιστεύεσαι κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου, ενώ ορισμένες φορές τα καλά πράγματα γκρεμίζονται έτσι ώστε να δημιουργούνται τα καλύτερα»                                              
                                                                                                            Μέριλιν Μονρόε

Ναι αυτό ακριβώς διάβασα, ένα από τα πολλά που είχε πει. Μια ξανθιά αλλά με μυαλό μελαχρινής. Προς Θεού δεν έχω τίποτα με τις ξανθιές και γενικά με το χρώμα των μαλλιών της κεφαλής, στην ουσία το θέμα είναι να υπάρχει φαιά ουσία μέσα σ’αυτό το κεφάλι και όχι πίτουρα.
Δεν έχω πολλά να πω πάνω σ’αυτό παρά μόνο ότι έτσι ακριβώς είναι και κάπως έτσι λειτουργώ και εγώ. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και δεν μπορείς να δεις τα καλύτερα αν πριν δεν έχεις ζήσει  τα χειρότερα.
Κάπως έτσι με διάβασμα(ειδήσεις ,αναρτήσεις σας κλπ), λίγο lost αργότερα(να προλάβω να δω το τέλος πριν καταστραφούμε) και στο τέλος την ραδιοφωνική εκπομπή της coulas πέρασε και το απόγευμα και πριν ετοιμαστώ να αναπαυτώ(όχι εν ειρήνη) ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος με την μάνα μου.

Ενώ καθόμουν στο καναπέ και αυτή απέναντι μου και έκανα ένα τελευταίο τσιγάρο, στην τηλεόραση έπαιζε το τρέιλερ της ταινίας 2012(το τέλος του κόσμου) και έκανα το εξής λάθος να της πω τι είναι αυτή η ταινία και γιατί γίνεται όλος αυτός ο ντόρος με την καταστροφή του κόσμου.
Όλοι μάλλον ξέρουμε πως οι Μάγια ήταν μια φυλή της κεντρικής και νοτιάς Αμερικής που έζησε σχεδόν πριν 2000 χρόνια π.Χ. και μπλα μπλα μπλα και δεν ΥΠΑΡΧΕΙ πια. Ωραία? Ωραία..
Για την μάνα μου μάλλον δεν ίσχυε αυτό, δεν ξέρω αν φταίει που έχει πάθει εγκεφαλικό και κάποια πράγματα διαγράφτηκαν απ’τη μνήμη της ή απλά δεν το είχε ακούσει ποτέ. Εγώ ποντάρω στο πρώτο, σίγουρα πρέπει να είχαμε μιλήσει και πέρσι γι’αυτό το θέμα σε ανάλογη κουβέντα.
Ο  διάλογος έχει ως εξής:

Εγώ-Ξέρεις γιατί βάζουν αυτές τις ταινίες τώρα ε?
Μάνα-Όχι γιατί? Ωραία ταινία θα είναι πάντως να την δω..
Εγώ-Να επειδή λένε πως στης 12 του μήνα έρχεται η καταστροφή του κόσμου
Μάνα-Και ποιος το λέει αυτό?
Εγώ-Σύμφωνα τα ημερολόγια των Μάγια ο κόσμος θα καταστραφεί την μέρα αυτή.
Μάνα-Τι λες μωρέ? Αυτοί παίρνουν ναρκωτικά!
Εγώ-Ποιοι παίρνουν ναρκωτικά?(και έχω ήδη αρχίσει να γελάω)
Μάνα-Αυτή η Μάγια μια μαύρη(ναι Η όχι οι)
Εγώ-Ρε μάνα ΟΙ Μάγια!! Σιγά μην είναι και η Μάγια η μέλισσα!

Άλλο να σας το γράφω και άλλο να το ακούτε, είχα πεθάνει στα γέλια και κατά τη διάρκεια της συζήτησης αλλά και μετά που γελούσα σα χαζό σε όποιον και να το είπα, το ίδιο και η μάνα μου. Βέβαια της εξήγησα μετά τι και πως είναι αυτοί οι έρμοι οι Μάγια, μάλλον για δεύτερη φορά..

Μ’αυτά και μ’αυτά έφυγε η χθεσινή μέρα που άρχισε στραβά και ανάποδα και ήρθε το σήμερα που είναι σαφώς πολύ καλύτερο με περισσότερα χαμόγελα.
Ας ελπίσουμε να έχουν βάση αυτά που πίστευε η μάνα μου για τους Μάγια και όντως να έπαιρναν κάτι τότε και να έγραφαν βλακείες γιατί έχω πολλά να κάνω ακόμη!!










Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2012

"Παιδικά τραύματα"

Εδώ και μέρες έχω φάει κόλλημα με το lost, ναι εγώ τώρα αποφάσισα να το δω, είπα όμως σήμερα να μην κάψω και τα υπόλοιπα εγκεφαλικά μου κύτταρα μ’αυτό(που ήδη έχουν καεί επειδή έχω μπερδευτεί πάρα πολύ με την πλοκή της σειράς) και να γράψω κάτι.

Έχω ένα σωρό πράγματα να πω απλά όταν κάθομαι να τα γράψω δεν ξέρω από που να αρχίσω. Δεν θέλω να γράψω κάτι βαθυστόχαστο και να πεις πωπω τι είπε αυτός κλπ, δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Ο σκοπός μου συνήθως είναι να σε κάνω να γελάσεις και να γελάσω και εγώ. Έτσι σήμερα είπα να ασχοληθώ με τα «παιδικά τραύματα», τα δικά μου παιδικά τραύματα! Όχι δεν θα μελαγχολήσεις, δεν θα κλάψεις γενικώς δεν θα προβληματιστείς, γιατί δεν έχω στην ουσία παιδικά τραύματα με την κυριολεκτική σημασία.

Από που να ξεκινήσω λοιπόν..χμμμ στην ουσία έχω δύο, ένα μου το δημιούργησε ο αδελφός μου και το άλλο η μάνα μου, και οι δυο άθελα τους. Ο μεν αδελφός μου λόγο ηλικίας και η δε μάνα μου επειδή νόμιζε πως έπρεπε να το ζήσω σαν παιδάκι και εγώ αυτό.

Ο αδελφός μου είναι 4 χρόνια μεγαλύτερος μου που αυτόματα σημαίνει πως ήμουν για πολλά χρόνια το «παιχνίδι» του. Μεταξύ άλλων μου έκανε και το παρακάτω..

Μια μέρα λοιπόν εκεί που καθόμουν ήσυχος και έβλεπα τηλεόραση(νομίζω στρουφάκια έβλεπα, μη γελάς και εσύ το ίδιο έβλεπες τότε), στην τρυφερή ηλικία των έξι, έρχεται και μου λέει «θα σου πω κάτι αλλά δεν θέλω να το πεις στη μαμά» εννοείτε πως συμφώνησα και λέω πες μου, και μου λέει... «κοίτα να δεις όπως βλέπεις δεν μοιάζουμε αλλά ούτε μοιάζεις και σε κανέναν και ήρθε η ώρα να το μάθεις και συ, είσαι υιοθετημένος». Αυτό ήταν έτρεξα στη μάνα μου κατευθείαν με κλάματα και φωνές και της είπα τι μου εξομολογήθηκε ο αδελφός μου, να μην σας πω τι έπαθε, τι τιμωρία μπήκε και καλά του έκανε εδώ που τα λέμε!


Έλα ντε όμως εγώ κάθε τρεις και λίγο πήγαινα και ρωτούσα «είμαι μαμά?» και πάντα με καθησύχαζε όπως έκανε και την πρώτη φορά. Πέρασαν πολλά χρόνια ώστε να το αποβάλλω αυτό και αυτό γιατί? Γιατί όντως δεν μοιάζω ούτε στους γονείς μου ούτε έχω ομοιότητες με τον αδελφό μου αλλά που να ήξερα τότε πως για όλα φταίει το dna και τα περισσότερα χαρακτηριστικά μου τα έχω πάρει στην ουσία απ’τον παππού μου και κάποια απ’τον πατέρα μου, δύσκολο όμως να γνωρίζω το δεύτερο αφού δεν ζούσα μαζί του.


Γελάω μ’αυτό πλέον γιατί ξέρω ότι στην ουσία όλα τα δεύτερα χρονολογικά παιδιά το περάσαμε αυτό απο τα μεγαλύτερα αδέλφια μας, αλλά τότε ήταν βαρύ και για κάποια χρόνια κοίταζα αντιδράσεις γύρω μου να δω αν ισχύει όντως αυτό που είχε πει ο αδελφός μου. Έτσι το «τραύμα» μου διήρκησε για λίγα χρόνια.

Το δεύτερο «παιδικό τραύμα» που έχω μπορώ να πω πως με κυνηγάει ακόμη και δεν πρόκειται να το ξεπεράσω. Αυτό οφείλετε στην αγαπητή μου μητέρα που θεωρούσε πως όπως όλα τα παιδάκια έπρεπε να το ζήσω και εγώ. Δεν μπορώ να πω έβαζε τα δυνατά της κάθε φορά για το καλύτερο..
Τι είναι αυτό? Μα τι άλλο το καρναβάλι!! Θεωρούσε πως θα μ’άρεσε και θα το διασκέδαζα όσο όλοι, όχι δεν έκανε κάτι με το ζόρι ίσα ίσα στην αρχή το διασκέδαζα..

Η πρώτη στολή, που μπορώ να θυμηθώ,  που μου φόρεσε για να πάμε στο αποκριάτικο πάρτυ του νηπιαγωγείου ήταν στολή ιππότη με όλα όμως τα αξεσουάρ της εποχής αυτής. Έτσι λοιπόν εκτός απ’το ωραιότατο καπέλο, ξίφος και μπέρτα έπρεπε να βάλω και κολάν!! Ναι κολάν.. μάλλινο κιόλας!
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι φαγούρα είχα, ποσό ξύσιμο έριξα στην «ευαίσθητη» περιοχή, δεν φαντάζεσαι σου λέω..δεν ήθελα με τίποτα να ξαναβάλω στολή, πόσο μάλλον με κολάν.. Όοχιιι δεν σταμάτησε να προσπαθεί η μάνα μου και μου είπε «θα διαλέξεις εσύ ότι θες να ντυθείς από δω και πέρα» και έτσι έγινε.

Την επόμενη χρονιά διάλεξα, καουμπόης! Ωραιότατος ήμουν και όλο χαρά! Έλα ντε όμως που ο καιρός δεν μου έκανε το χατίρι να χαρώ τη στολή που διάλεξα. Θυμάμαι είχε ένα βρωμόκρυο και επειδή ήμουν επιρρεπής στο να ταβλιάζομαι στο κρεβάτι εύκολα η μάνα μου αποφάσισε πάνω απ’τη στολή να μου βάλει μια κάπα(τι μόδα ήταν τότε δεν ξέρω πάντως θυμάμαι πως όλοι ήμασταν ντυμένοι σαν τον μπάτμαν αγόρια-κορίτσια). Εδώ έρχεται το δεύτερο πλήγμα.. καθώς πηγαίναμε να δούμε την παρέλαση συναντήσαμε μια γειτόνισσα μετά του υιού της(μεγαλύτερος από μένα) και σταματήσαμε για τις απαιτούμενες χαιρετούρες, αυτός άρχισε να με κοιτάζει καλά καλά και να με ρωτάει τι ντύθηκα και είπα ο έρμος με χαρά «καουμπόης ντύθηκα» , όχιιι λέει κουβέρτα ντύθηκες(κωλόπαιδο ουστ)! ΑΥΤΟ ήταν γυρίσαμε σπίτι με κλάματα, δεν ήθελα να πάω πουθενά όσο και να με παρηγορούσε η μάνα μου.

Τον επόμενο χρόνο(όχι δεν το βάλαμε κάτω) με ρώτησε τι ήθελα να ντυθώ και εγώ είπα νίντζα, όπως όλοι έτσι και εγώ(να’ναι καλά οι ταινίες της εποχής αυτής). Ναι όλοι ντύθηκαν νίντζα στην γειτονιά αλλά εγώ ΚΛΟΟΥΝ! Όχι δεν ήταν πως δεν σεβάστηκε την επιθυμία μου απλά ήταν ακριβή η στολή και δεν μπορούσαμε να την αγοράσουμε. Ουσιαστικά είναι και η μόνη φορά που δεν διαμαρτυρήθηκα απλά κατάλαβα .Τα νιντζοαστεράκια πάντως τα είχα, ήμουν ντυμένος κάτι σε τζόκερ και νίντζα μαζί.

Πέρασε αρκετός καιρός και δεν ήθελα να ξαναφορέσω αποκριάτικη στολή, είχα αποφασίσει πως δεν μ‘αρέσει, δεν χαιρόμουν ιδιαίτερα με όλο αυτό.

Η τελευταία και φαρμακερή φορά που φόρεσα στολή ήταν όταν πήγαινα τετάρτη δημοτικού. Το σχολείο έκανε τον προβλεπόμενο αποκριάτικο χορό και με τα πολλά πολλά αποφάσισα να ντυθώ και εγώ. Έτσι είπα πως θέλω να ντυθώ Ρομπέν των δασών, πως μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτό δεν θυμάμαι και ούτε θέλω να σας γελάσω! Για να μην σας κουράσω με λεπτομέρειες έφτασε η στιγμή του χορού και να ντυθώ με αποκριάτικη στολή(για τελευταία φορά όπως έδειξε) μετά από τόσο καιρό. Μου λέει λοιπόν η μάνα μου «παιδί μου δεν είχα λεφτά να σου πάρω αυτή τη στολή και έτσι δανείστηκα μια παρόμοια, μην στενοχωριέσαι του χρόνου θα πάρουμε καλύτερη». Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες τότε αλλά και για τα πριγκιπόπουλα τους!
Απλά θα περιγράψω πως ήταν η στολή και εσύ μάντεψε μέχρι να σου πω...φόρμα ολόσωμη πράσινη με ζώνη κίτρινη και ένα κίτρινο σαν κολάρο στο λαιμό, τα αξεσουάρ τόξο, βέλη και καπέλο με φτερό! Ωραία? Ωραία... Πήγαμε μια χαρά, πως φύγαμε? Με την υπόσχεση να μην μου ξαναπεί να ντυθώ στις απόκριες ποτέ ξανά. Το γιατί απλό. Όταν πήγα να παίξω με τους φίλους μου, αναρωτήθηκαν τι είχα ντυθεί και είπα, Ρομπέν των δασών, μα όχι μου λένε ο Ρομπέν των δασών δεν φοράει ολόσωμη φόρμα ούτε έχει κολάρο κίτρινο στο λαιμό που έμοιαζε με τα πέταλα λουλουδιού. ΝΑΙ  σου απαντώ αν το σκέφτηκες με έντυσε λουλουδάκι. Είχα δυο στολές σε μία που άνετα μπορούσε να ονομαστεί σε Ρομπέν των λουλουδιών! Όταν πήγα να της πω τι μου είπαν μου απάντησε ως εξής «να τους λες πως είναι η καινούρια στολή που έβγαλαν για τον Ρομπέν των δασών» και αυτό έκανα, αλλά εγώ ήξερα και ντρεπόμουν. Έφαγα 5 κοκάκια απ’τη στεναχώρια μου και την απροθυμία μου να πάω να παίξω!(γλυκατζής από μικρός είπαμε δικαιολογία έψαχνα) .

"Μα ρε μάνα λουλουδάκι?" Της λέω σήμερα και γελάμε πλέον! Από τότε δεν ξαναντύθηκα τίποτα και πάντα οι απόκριες πέρναγαν χωρίς να με αγγίζουν σε τίποτα και ακόμη περνάνε χωρίς να με ιντριγκάρει το θεμα καρναβάλι ούτε της Πάτρας(μαρτύριο για μένα), ούτε του Ρίου(κόλαση),ούτε καν της Βενετίας που θεωρείτε και πιο κομψό και πιο στα μέτρα για γκρινιάρηδες σαν εμένα.
Το απεχθάνομαι το όλο θέμα καρναβάλι και δεν πρόκειται να μου αλλάξεις γνώμη ότι και να πεις. Ίσως ο λόγος να’ναι όλα τα παραπάνω, ίσως να’ναι που ο αδελφός μου μου έλεγε ότι ένας καρνάβαλος κάηκε ένας γεννήθηκε(λόγο του ότι γεννήθηκα μέσα στις απόκριες), ναι έκανε και αυτό, ίσως ούτος ή άλλος, και να μην υπήρχαν όλα τα παραπάνω, να είχα την ίδια άποψη. Ένα ξέρω σίγουρα πως δεν θα έχω πρόβλημα να ντυθούν τα παιδιά μου ούτε θα επιβάλλω ποτέ την άποψη που έχω με το θέμα καρναβάλι, αλλά σίγουρα δεν θα ντύσω το γιό μου ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙ!

Ελπίζω να σε έκανα να χαμογελάσεις ή να γελάσεις ακόμη καλύτερα με όλα τα παραπάνω και να ξεχάστηκες  έστω και για λίγο..

                                           Και μια ευγενική χορηγία απο τη μελι κανελα
            Όχι δεν είμαι εγώ αυτός αλλα η στολή είναι ίδια αλλά σε πράσινο χρώμα με κίτρινα τα πέταλα και χωρίς το καπέλο..Ρομπέν των λουλουδιών! Μόνο που εγώ δεν φορούσα μπαλαρίνες αλλά μποτάκια και στα πέταλα είχα και κρεμασμένο το σπαθί. Πάντως πριν εμφανιστώ μπροστά σε όλους το ίδιο χαμόγελο είχα!