Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2013

Ένα Χριστουγεννιάτικο δώρο!

Να’μαι και πάλι εδώ με νέα ανάρτηση!
Η αφορμή ήταν το βραβείο που μου χάρισε η αγαπητή φίλη Βάσια http://vasiaakarepi.blogspot.gr/
Θέμα του βραβείου τα Χριστούγεννα. Μια γιορτή που μικροί και μεγάλοι περιμένουν πάντα με ανυπομονησία, κυρίως όμως μια γιορτή που είναι για τα παιδιά.

Οι αναμνήσεις όπως και τα συναισθήματα που έχω από παιδί γι’αυτήν την περίοδο είναι ανάμεικτα! Όσοι έχετε διαβάσει παλαιότερες αναρτήσεις μου ξέρετε και το λόγο. 
Τα δικά μου Χριστούγεννα στην ουσία ακόμα δεν έχουν έρθει, θα έρθουν όταν θα είμαι στο δικό μου σπίτι με την οικογένεια μου. Ευτυχισμένος σε ένα σπίτι που θα πλημμυρίζει από αγάπη. Όπως δηλαδή το έχω φανταστεί από παιδί. Οσονούπω δηλαδή!

Και τώρα ας πάμε στο λόγο της ανάρτησης αυτής.
Πρέπει να απαντήσω σε 5 ερωτήσεις και με τη σειρά μου να χαρίσω το βραβείο σε 6 μπλόγκερς.
Πάμε λοιπόν!!!

1)Η πιο όμορφη Χριστουγεννιάτικη ανάμνηση.

Όταν ήμουν 10 χρονών και πέρασα όλη την περίοδο των Χριστουγεννιάτικων διακοπών στη Γερμανία που έμενε η νονά μου! Εκτός ότι είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό με τον στολισμό των σπιτιών, μαγαζιών και γενικά όλου του εορταστικού κλίματος έπαθα πλάκα κυρίως απ’τα δώρα που ήταν κάτω απ’το δέντρο και ήταν όλα για μένα για πρώτη φορά! Χιόνι δεν είδα τότε, γκαντεμόγατος από μικρός, αλλά τελικά ανακάλυψα μεγαλώνοντας ότι δεν μου πολυαρέσει! Νομίζω ότι αυτή η ανάμνηση είναι και η πιο όμορφη που έχω απ’την εποχή που ήμουν παιδί.

2)Αγαπημένο ξένο Χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

Ο μικρός τυμπανιστής. Ήταν το πρώτο τραγούδι που έπαιξα με μουσικό όργανο και το λάτρεψα.


3)Αγαπημένο Ελληνικό Χριστουγεννιάτικο τραγούδι.

Ρούντολφ το ελαφάκι. Το τραγουδάω τέλεια, ειδικά απ’την στιγμή που γνώρισα τη Μελένια μου και μου έμαθε όλους τους στίχους!


4))Τι δώρο θα ήθελα φέτος τα Χριστούγεννα.

Ευτυχία και υγεία τίποτα άλλο. Την αγάπη τη βρήκα!


5)Τι θα ευχόμουν για το 2014.

Υγεία για όλο τον κόσμο και γαλήνη στις ψυχές μας!

Τώρα πρέπει να το δώσω σε 6 μπλόγκερς αλλά επειδή πάνω κάτω πιστεύω το έχετε παραλάβει όλοι, όσοι ξέρω δηλαδή, το δίνω απλόχερα σε όσους δεν τους το χάρισαν έτσι γιατί είμαι και ανοιχτοχέρης γάτος!

Αν δεν τα ξαναπούμε εύχομαι σε όλους και όλες καλά Χριστούγεννα και το νέο έτος να φέρει στον καθένα ότι δεν έφεραν τα προηγούμενα. Όνειρα και επιθυμίες να γίνουν πραγματικότητα.
Να χαμογελάτε όσο μπορείτε και να χαίρεστε την κάθε στιγμή γιατί η ευτυχία κρύβετε στα μικρά καθημερινά πράγματα! Έτσι μόνο ξορκίζεται το κακό το έχουμε ξαναπεί αυτό!!



Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Happy birthday to me!!

Πέρασε κιόλας ένας μήνας απ’την τελευταία μου ανάρτηση! Δεν γράφω συχνά πλέον, όχι πως έγραφα καθημερινά παλιά μια ανάρτηση τη εβδομάδα και αυτό μετά από παρότρυνση ή πρόκληση-πρόσκληση
Είμαι της άποψης πως πρέπει να γράφεις όταν έχεις να πεις κάτι είτε στους άλλους είτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Βέβαια αυτό δεν είναι κανόνας απαράβατος μπορεί να γράψεις και απλά ότι σου κατέβει στο κεφάλι και να κάνεις τον άλλον να περάσει καλά, να γελάσει. Σαφώς αναφέρομαι σε μπλογκς που δεν έχουν ιδιαίτερη θεματολογία.

Στο θέμα μας τώρα(δεν υπάρχει θέμα αλλά λέμε τώρα)!
Δεν γράφω συχνά όχι επειδή δεν έχω να πω κάτι, σίγουρα η καθημερινότητα αλλά και η ίδια η ζωή όπως την βιώνω και την βιώνουμε όλοι πλέον δίνει πολλές αφορμές να γράψεις, να αποτυπώσεις με λέξεις την αγανάκτηση σου, να πεις τον πόνο σου βρε αδελφέ ή ακόμα και τη χαρά σου!(σπάνια αλλά συμβαίνει)
Αλλά όσο και να τα γράψω, όσο και να θυμώσω, όσο και να πω τον πόνο μου θα βρω λύση; Όχι ... Αλλά θα μου πεις εσύ και δίκιο θα έχεις θα τα βγάλω από μέσα μου και σίγουρα θα κάνω και άλλους να νιώσουν, ίσως, πως δεν είναι μόνοι σε κάποιες περιπτώσεις.

Παλιά πριν με γνωρίσετε σαν Γάτο, το να διαβάζω μπλογκς ήταν καθημερινή μου ασχολία, άλλες φορές γελούσα και άλλες φορές προβληματιζόμουν. Δεν σχολίαζα ποτέ απλά διάβαζα. Αυτό κάνω στην ουσία και τώρα διαβάζω γελάω ή προβληματίζομαι. Διαφωνώ ή συμφωνώ αλλά πιο σιωπηλά απ’οτι τον τελευταίο χρόνο. Πάντα έτσι έκανα προ ή μετά μπλογκ. Διαβάζω τα πάντα και είμαι εδώ άσχετα αν σχολιάζω ή όχι. Κάποιοι γίνατε «φίλοι» μου που ίσως δεν γνωρίσω και ποτέ αλλά είτε απ’τα γραφόμενα σας είτε επειδή είπαμε και πέντε κουβέντες παραπάνω μπήκατε στην καρδιά μου.

Αυτό το ταπεινό μπλογκ έκλεισε ένα χρόνο ζωής!
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο η αγαπημένη μου Μελένια με παρότρυνε να ανοίξω το δικό μου μπλογκ γιατί έχω να πω πολλά, σίγουρα την έχω διαψεύσει γιατί έχω πει πολύυυ λίγα τελικά 32 αναρτήσεις έχω κάνει όλες και όλες!
Θέλω κυρίως μέσα απ’τα γραφόμενα μου να κάνω τους άλλους να γελάνε, να περνάνε καλά και να ξεχνάνε ότι τους απασχολεί! Έτσι είμαι και στη ζωή μου θέλω να βλέπω χαμόγελα γύρω μου και προσπαθώ αυτά τα χαμόγελα να τα δημιουργώ εγώ.

Δεν ξέρω αν αυτό τον χρόνο που πέρασε σας έκανα όλους όσους διαβάζεται αυτό το μπλογκ να γελάσατε ή να προβληματιστήκατε αλλά θα είμαι πολύ χαρούμενος αν υπάρχει έστω και ένα άτομο ανάμεσα σας που να το έκανα να ξεχαστεί έστω και λίγο ή ακόμα περισσότερο να χαμογέλασε με αυτά που διάβασε!

Σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξη σας όλο αυτό τον καιρό και για τα καλά σας λόγια! Σας ευχαριστώ που με καλοδεχτήκατε στη γειτονιά σας! Σας ευχαριστώ που μέσα απ’τα δικά σας γραφόμενα με κάνατε να ονειρευτώ και να ταξιδέψω αλλά και να σκεφτώ και να δω από μια τελείως διαφορετική οπτική απ’τη δική μου κάποια πράγματα!
Και αφού έβγαλα λόγο λες και πήρα Όσκαρ θα ευχαριστήσω και την Γατούλα μου που ήταν η αιτία σε όλα αυτά! Σ’ευχαριστώ μικρό μου!

Να περνάτε όσο καλύτερα μπορείτε, ξέρω είναι δύσκολο αλλά να ξέρετε δεν είστε οι μόνοι ή μόνοι αρκεί να κοιτάξετε γύρω σας και να μην ξεχνάτε η ευτυχία κρύβεται στα καθημερινά μικρά πράγματα!
Να χαμογελάτε όσο περισσότερο μπορείτε και ας είναι χάλια η μέρα σας με αυτό τον τρόπο είναι σαν να ξορκίζεις το κακό, κάτι ξέρω και σας το λέω!
Να είστε όλοι καλά!






Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

«Σκέτο γάτος γιατί ο οίστρος πήγε περίπατο»

Τελικά κατάλαβα που χάθηκε ο οίστρος μου τόσο καιρό!
Χάθηκε μεταξύ επιλογής καναπέ, κρεβατοκάμαρας και χρωμάτων για τους τοίχους του σαλονιού και της κουζίνας αλλά και σε διάβασμα μνημονίων, όχι τα γνωστά μνημόνια της κυβέρνησης που όλοι ξέρουμε αλλά κάτι άλλα της δουλειάς μου.

Μετά από τόσο καιρό που έχω να γράψω ήμουν έτοιμος να μετονομάσω το μπλόγκ μου από «Γάτος σε οίστρο» σε όπως είναι και ο τίτλος της ανάρτησης . Μου έβγαινε λίγο μεγάλο σαν όνομα για μπλόγκ και το μετάνιωσα ή σκεφτόμουν ότι θα ξανάρθει η έμπνευση που θα πάει;
Τώρα βέβαια θα περιμένετε πως θα γράψω κάτι σπουδαίο, πως μου ήρθε η επιφοίτηση! Ένα θα σας πω... Όχι!! Ο οίστρος είναι ακόμη χαμένος μεταξύ επίπλων και χρωμάτων, απλά είχα πολύ καλή διάθεση και χρόνο σήμερα και είπα να σας γράψω τα νέα - παλιά μου στα γρήγορα όμως! Εξάλλου την επικαιρότητα την έχετε αναλύσει εσείς πολύ καλύτερα από μένα για να κάτσω να ασχοληθώ περαιτέρω και εγώ μ’αυτήν. Τι νομίζατε δεν σας διαβάζω; Μ’αυτό το πλευρό να κοιμάστε!!!

Όλο αυτό τον καιρό διάβαζα και διάβαζα πολύ ώστε να περάσω κάτι εξετάσεις που οσονούπω θα δώσω. Απ’την άλλη με τη Μελένια μου πέσαμε με τα μούτρα στο σχεδιασμό του μελλοντικού μας σπιτιού εξού και ο χαμένος οίστρος μεταξύ καναπέ και χρώματος τοίχου σαλονιού γκρι! (συγνώμη αγάπη μου αν κάνω λάθος το χρώμα και τις αποχρώσεις ακόμη)
Όλο αυτό, εκτός του διαβάσματος που και αυτό για καλό λόγο έγινε, με έκανε πολύ χαρούμενο και πιο αισιόδοξο από ποτέ. Επιτέλους κάποια πράγματα παίρνουν το δρόμο τους, όχι πως δεν θα γίνονταν αργά ή γρήγορα αλλά μπήκαν όλα σε μια σειρά.
Βεβαία εκτός από αυτά τα ευχάριστα είχα  και κάποια τρεξίματα με τη μάνα μου. Έκανε κάποιες εξετάσεις λόγο της ασθένειας της και η όλη αναμονή με έκανε να αερίσω μέντες γιατί όλα έδειχναν μαύρα και άραχνα .
Η αναμονή αυτή με σκότωνε καθημερινά και λόγο έλλειψης χρημάτων την έκανε ακόμα πιο δύσκολη, γιατί όπως ξέρουμε όλοι πλέον σ‘αυτόν τον τόπο αν αρρωστήσεις και δεν έχεις χρήμα την έκατσες αφού δωρεάν υγεία δεν υφίσταται. Κάθε φορά που έπεφτα και ένιωθα ανήμπορος ευτυχώς είχα τον φύλακα Άγγελο μου και με έφερνε στα ίσα μου. Δεν γινόταν εξάλλου να πάει κάτι στραβά, δεν το δεχόμουν με τίποτα και δεν θα το άφηνα έτσι αλλά και πάλι άνθρωπος είμαι και τα χάνω κάπου κάπου. 
Δόξα το Θεό οι ευχές μου εισακούστηκαν και όλα πήγαν καλά! Οι εξετάσεις βγήκαν καθαρές και η μάνα μου θα καμαρώσει και μένα γαμπρό!

Πάντα έλεγα στη γατούλα μου πως όλα θα πάνε καλά και αν δεν πάνε θα τα κάνουμε εμείς με το έτσι θέλω να πάνε γιατί απλά γουστάρουμε!
 Έμαθα στη ζωή μου πως δεν πρέπει να το βάζεις κάτω όσες και δυσκολίες να βρεις στο δρόμο σου, ότι και να συμβαίνει εσύ πρέπει να προχωράς και να σκέφτεσαι όσο πιο αισιόδοξα μπορείς.
Η μοίρα μας ορίζεται απ’την αρχή, απ’την στιγμή της γέννησης μας! Από την οικογένεια που θα μας φέρει στον κόσμο και τον τρόπο που θα μας μεγαλώσει. .
Το θέμα, λοιπόν, για μένα είναι να μην μένεις σ’αυτό! Τι εννοώ; Ότι δεν χρειάζεται να μεμψιμοιρείς επειδή έτυχε να μεγαλώσεις με λίγα, με λάθος γονείς και χίλιαδυό προβλήματα αλλά να ορίσεις εσύ την πορεία της ζωής σου.
Να μην μένεις στάσιμος και κολλημένος στο παρελθόν ή το παρόν σου αλλά να βλέπεις και να σχεδιάσεις το καλύτερο δυνατόν μέλλον για σένα και ας υπάρχουν ή υπάρξουν δυσκολίες. Να μην χρησιμοποιείς σαν δικαιολογία το παρελθόν και τον τρόπο που μεγάλωσες ή τις τυχόν αναποδιές για την αναβλητικότητα σου. Να μην ρίχνεις το φταίξιμο στους λάθος ανθρώπους που γνώρισες ή εμπιστεύτηκες ούτε καν στο ίδιο σου τον εαυτό. Του γνώρισες, έπεσες έξω, πάμε παρακάτω δεν είναι όλοι ίδιοι.
Κοινώς όταν θέλουμε κάτι μπορεί να γίνει πραγματικότητα και αυτό για μένα είναι νόμος. Θέλουμε να προχωρήσουμε στη ζωή μας ή όχι;  Είναι αποκλειστικά δική μας απόφαση.

Τώρα θα μου πεις καλά τι μας λες μωρέ εδώ κόβονται δουλειές μένουμε άνεργοι και εσύ μας λες για αισιοδοξία και ότι όταν θέλουμε κάτι μπορεί να γίνει αν σκεφτούμε θετικά;
Έλα και εγώ δεν στα λέω αυτά. Αν κάτσεις και κλαίς τη μοίρα σου από το πρωί μέχρι το βράδυ θα αλλάξει κάτι; Θα έρθει η δουλεία επειδή κλαίς; Θα βρεις γκόμενο/α αν κλαίγεσαι; Θα βρεις λεφτά ή θα σου γυρίσουν πίσω αυτά που σου έκοψαν επειδή κλαίς; Η απάντηση είναι ΟΧΙ!!
Αν δεν κουνήσουμε εμείς το δαχτυλάκι μας,για να μην πω τίποτα άλλο, τίποτα δεν γίνεται. Αν περιμένουμε να φτιάξουν για εμάς την κατάσταση οι άλλοι είστε γελασμένοι. Εμείς πρέπει να τρέξουμε για όλα, ο καθένας μόνος του και όλοι μαζί για ένα καλύτερο κοινό μέλλον.
Σαφώς κάποιες φορές χρειάζεσαι και μια μικρή βοήθεια ή ώθηση αλλά πρώτα απ’ολα παίζει ρόλο εσύ τι θες και πόσο θες κάτι! Το να ζητήσεις ή να λάβεις βοήθεια από κάποιον για να προχωρήσεις είναι καλό και καθόλου κατακριτέο. Το να περιμένεις τα πάντα απ’ τους άλλους είναι κακό! Το να ρίχνεις το φταίξιμο στη μοίρα ή στους άλλους είναι εγωιστικό!

Μου έκοψαν το μισθό μου λέει ο άλλος τις προάλλες και δεν βγαίνω οικονομικά. Σε όλους, λέω εγώ, έκοψαν! Όπως και σε μένα και μάλιστα πάαααρα πολύ!! Δεν κάθισα όμως με τα χέρια σταυρωμένα έψαξα και για δεύτερη δουλειά και έβγαλα τα σπασμένα και θα συνεχίζω να το κάνω αν θέλω να είμαι καλά εγώ και οι άνθρωποι μου. Δεν φοβήθηκα να λερώσω τα χέρια μου, ούτε με ένοιαξε αν θα χάσω τα καλοκαιρινά μου μπάνια ή αν θα χάσω το Σαββατοκύριακο μου.
Ναι και εγώ έχω φτάσει κάποιες φορές στα όρια μου και έχω κλάψει για την «κατάντια» μου αλλά νιώθω και περήφανος που δεν το έχω βάλει ούτε μια στιγμή κάτω, πάρα μόνο προσωρινά, και πιστεύω πως μπορώ να τα καταφέρω! Θα τα καταφέρω και ξέρεις γιατί; Γιατί έτσι γουστάρω, γιατί το παρελθόν μου δεν με κράτησε πίσω και έκοψα καθετί που με κράταγε δεμένο με καταστάσεις που με πλήγωσαν κάποτε. Γιατί από μικρός ήθελα κάτι καλύτερο από αυτό που έζησα και αυτό που μου έδωσαν να πορευτώ!

Έτσι και συ φίλε/η μου μπορείς να ορίσεις την ζωή σου, δεν σου λέω πως είναι εύκολο αυτό και δεν έχει ζόρι  έχει και μάλιστα πάρα πολύ! Αλλά αν θέλεις να κάνεις κάτι για σένα μην το περιμένεις από τους άλλους. Μόνο εσύ μπορείς να γράψεις τις σελίδες τις ζωής σου! Και ξέρεις κάτι; Μπορεί να γράψεις και να σβήσεις αυτές τις σελίδες πολλές φορές αλλά αξίζει γιατί είναι η ζωή που εσύ όρισες με τα καλά και τα κακά της. Ακόμα και αυτά τα «λάθη» μας, μας κάνουν πιο σοφούς αρκεί να τα κατανοήσουμε, να κατανοήσουμε το λόγο που έγιναν και να μην τα επαναλάβουμε.
Όπως πιστεύω και πως τίποτα δεν γίνεται τυχαία όλα έχουν κάποιο λόγο που συμβαίνουν είτε για να μας κάνουν πιο δυνατούς είτε για να μας δώσουν κάποιο μάθημα και να γίνουμε πιο σωστοί άνθρωποι!

Δεν φτιάχνουμε τη μοίρα μας, η μοίρα μας ορίζεται όπως είπα απ’την αρχή αλλά την πορεία της ζωή μας την δημιουργούμε και την ορίζουμε μόνο εμείς κανείς άλλος!

Με αυτά τα λίγα θα σας αφήσω μέχρι να μου ξανάρθει ο οίστρος, η έμπνευση ντε!
Να περνάτε όσο καλύτερα μπορείτε με ανθρώπους αγαπημένους και μην φοβάστε όλα θα γίνουν αρκεί να το πιστεύεται και να εμπιστεύεστε τον εαυτό σας!

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Επιμονή!


Σήμερα δεν θα γράψω ούτε για ζέστη, ούτε για μπάνια που δεν έγιναν, ούτε για δουλειά και γενικά τίποτα που να περιέχει γκρίνια!
Σήμερα θα σας αφήσω να σας ταξιδέψει ένα τραγούδι όπως ταξιδέψε εμένα με το που το άκουσα! Ένα τραγούδι που μου αφιέρωσε η Μελένια μου και το αγάπησα απ’την πρώτη στιγμή!
Η μουσική και οι στίχοι του με πήγε σε μέρη που θέλω να πάω, διακοπές με σπερατζάδες. Νύχτες με πανσέληνο αγκαλιά με τον άνθρωπο σου να ονειρεύεσαι το μέλλον, ένα μέλλον που φαντάζει δύσκολο πια αλλά όχι ακατόρθωτο!
Οι στίχοι αυτοί μου θυμίζουν την δικιά μου αγάπη και πόση δύναμη παίρνω από αυτήν, πως ένα χαμόγελο και μια κουβέντα μπορεί να σε κάνει να πιστεύεις πως μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο! Πως το σημαντικό στη ζωή είναι να παλεύεις για τα θέλω σου, να έχεις επιμονή και υπομονή! Πολύ υπομονή..

Με αυτά τα λίγα σας αφήνω να το απολαύσετε!
Να περνάτε καλά ότι και αν κάνετε, να χαμογελάτε γιατί δίνετε και παίρνετε ζωή, να πιστεύετε στον εαυτό σας αλλά και στους άλλους!
Καλό μήνα σε όλους εύχομαι!!





                                             Αν είναι κάτι που με κέρδισε σε 'σενα
                                             κάτι που ήξερε πώς να με ξεπερνάει
                                             είναι αγάπη μου αυτή η επιμονή σου
                                             μια αγάπη που έμαθε να μην τα παρατάει

                                             Αν είναι κάτι που μού είπε να διαλέξω
                                             ούτε τα λόγια σου είναι, ούτε η ομορφιά
                                             Αυτή η υπέροχη, τρελή επιμονή σου
                                             πως είναι κρίμα εμείς να ζούμε χωριστά

                                             Αχ να 'ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου
                                             Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου
                                             Σαν λες όλα θα γίνουνε κι ακούω τη φωνή σου
                                             Αχ να 'ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμή σου

                                             Αν είναι κάτι που με κράτησε απ' τα ξένα
                                             αυτό το φως που δεν υπάρχει σ' άλλη γη
                                             κι αυτή αγάπη μου η ίδια επιμονή σου
                                             να μοιραστούμε αυτά τα σύννεφα μαζί
                                             να μοιραστούμε αυτή τη θάλασσα μαζί

                                             Αυτή η ατέλειωτη η γλύκα σου πως με τραβάει να 'ξερες
                                             Να περπατήσω δίπλα σου με θάρρος στην ζωή
                                             Αυτή η ατέλειωτη η δίψα σου για της ζωής το άγνωστο
                                             Τι μού 'χει δώσει να 'ξερες και πού να φανταστείς
                                             Αγάπη μου τρελή να με ζητάς μην κουραστείς.



                                                                                                                                                                                                                                                                                                         
                                             Σ'ευχαριστώ αγάπη μου!
                                            

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2013

Γκρινιααάρρρ!!!







Έχω καιρό να γράψω και είπα πριν φύγει ο μήνας να γράψω τίποτα!
Όπως λέει και ο τίτλος γκρίνια, μεγάλη γκρίνια έχω τον τελευταίο καιρό. Οι λόγοι διάφοροι άλλοι σοβαροί και άλλοι αστείοι!
Αν και τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι γκρίνια(η προσπάθεια του γκρινιάρη να μην χαρακτηριστεί γκρινιάρης) αλλά παράπονα! Όχι όχι δεν έχουν να κάνουν με τη Μελένια μου τα παράπονα ή αλλιώς η γκρίνια μου, είμαι εκ γενετής έτσι. Απλά τις τελευταίες μέρες έχει επιδεινωθεί η κατάσταση μου. Θέλω πράγματα να κάνω και ενώ στην ουσία είναι εύκολα να γίνουν βαριέμαι να τα κάνω και στο τέλος δεν θέλω να τα κάνω γιατί μου τη δίνει κάτι άλλο! Κατάλαβες; Όχι λογικό..

Πάρε μια λίστα πάνω κάτω να καταλάβεις..

1)Είναι καλοκαίρι, μένω σε ένα απ’τα καλύτερα νησιά που δεν έχουν μια και δυο καλές παραλίες αλλά πάρα πολλές(αν δεν παινέψεις το σπίτι σου).
Σίγουρα όλοι νομίζετε πως κάθε μέρα είμαι στη θάλασσα. Και όμως όχι! Δεν έχω κάνει ακόμη ούτε ένα μπάνιο. Ο λόγος είναι ένας, γυρνάω κομμάτια απ’τη δουλειά και με 38 βαθμούς έξω μου είναι αδύνατο να συρθώ στην πιο κοντινή παραλία(5 λεπτά απ’το σπίτι μου για να μουτζώσεις ελεύθερα στο λέω) γιατί θα είναι διπλή κούραση με τον ήλιο και τη ζέστη και έτσι πέφτω και κοιμάμαι με τον ανεμιστήρα αγκαλιά!
Η γκρίνια μου εδώ; Θέλω να πάω για μπάνιο απ’το πρωί μέχρι να σουρουπώσει έστω για μια μέρα χωρίς να δουλέψω καθόλου!

2)Θέλω να πάρω άδεια για τον παραπάνω λόγο, να ξεκουραστώ επιτέλους και να δω τη Μελένια μου!

3)Θέλω να βγω να πιω μέχρι τελικής πτώσης. Εύκολο ε; Όχι δεν είναι γιατί ξυπνάω πέντε το πρωί και δεν θα είναι ούτε για μένα καλό να πάω πιωμένος και ξενυχτισμένος για δουλειά ούτε για την ίδια τη δουλειά και αυτούς που συνεργάζομαι.

4)Θέλω να δροσίσει λιγάκι!! Να πάρω επιτέλους ανάσα δεν αντέχω αυτή τη ζέστη και την υγρασία!

5)Άσχετο αλλά θέλω επιτέλους να μάθω τι έγινε στο Lost!! Έκαψα όλα τα εγκεφαλικά μου κύτταρα όταν το έβλεπα και στο τέλος δεν κατάλαβα τι στο διάολο έγινε και ντρέπομαι τόσο καιρό να το πω!
Ας μου πει κάποιος επιτέλους!!!

6)Θέλω να γυρίσω τα καντούνια σαν τουρίστας με αγκαλιά τη Μελένια μου και να της λέω την ιστορία αυτού του τόπου. Να πάμε θερινό κινηματογράφο και να περπατήσουμε στην παραλιακή τρώγοντας καλαμπόκι ψημένο που τόσο της αρέσει με θέα το φρούριο(αυτό που απεικονίζονταν στις 500 δραχμές) και αν έχει και πανσέληνο ακόμα καλύτερα!

7)Θέλω να κάνω σέρβις στη μηχανή μου γιατί φοβάμαι πως θα με αφήσει παντοτινά αυτή τη φορά και δεν λέει! Αλλά λεφτά δεν υπάρχουν και έχουμε άλλες προτεραιότητες τώρα!

8)Θέλω να τελειώσει το διάβασμα που μου έχει απομείνει γιατί κουράστηκα!

8 ½)Θέλω να περάσω τις εξετάσεις και να ξεκινήσει επιτέλους η ζωή μας!

9)Θέλω να πέσει η κυβέρνηση, να πάρει τα τρία μου και το πασοκ και η νδ γιατί βαρέθηκα να βλέπω τους καραγκιόζηδες να μας εμπαίζουν κάθε μέρα, να μας σώζουν κάθε μέρα. Να πάψω να βλέπω αυτό το θέατρο του παραλόγου που εμείς είμαστε απλοί θεατές. Να φύγουν όλα τα λαμόγια απ’τις ταράτσες αν γίνεται φοβούμενοι το λιντσάρισμα(ευχή μου και επιστημονική φαντασία μαζί γι’αυτή τη χώρα αλλά ελπίζω να γίνει).

10)Θέλω γίνω μπαμπάς και να παντρευτώ τη γυναίκα της ζωής μου. Τελεία

Η λύση σε όλα τα παραπάνω, εκτός απ’το τι έγινε στο Lost, να κάνω σέρβις στη μηχανή και να πέσει η κυβέρνηση, είναι να πάρω μια μεγάλη άδεια να καθαρίσει το μυαλό μου και να γεμίσω τις μπαταρίες μου!

Η λίστα με τις γκρίνιες-παράπονα-περίοδος είναι χωρίς σειρά προτεραιότητας γιατί έτσι μου βγήκαν, χωρίς καμιά συνοχή. Άσε έχω γκρίνια σου λέω!!

Τα απλά πράγματα είναι τα σημαντικά στη ζωή μας και αυτά που μας γεμίζουν στην ουσία!
Να περνάτε καλά με όποιον και ότι και να κάνετε!

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

Είδη γάτας!

Σε παλιότερη μου ανάρτηση ειχα αναφερθεί στα είδη των γάτων και είχα υποσχεθεί πως θα επανέλθω με τα αντίστοιχα θηλυκού γένους!
Ε ήρθε η ώρα να γίνει και επειδή δεν ήθελα η επόμενη ανάρτηση μου να περιέχει πολιτική, ΕΡΤ κλπ, μετά την τελευταία που ήταν μια εξομολόγηση στην ουσία προς την αγαπημένη μου!.
Έτσι χωρίς πολλά πολλά σας παρουσιάζω τα είδη γάτας όπως τα βλέπω απ’τη δική μου πλευρά και πάντα με χιούμορ.


*Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική:P

                                                                                                                                                                                1)Η γάτα πριγκίπισσα ή η γάτα γαλλικά και πιάνο:
Η γάτα αυτή είναι μια καλομαθημένη γάτα που απ’τη στιγμή που γεννήθηκε τα είχε όλα στα χέρια της. Δεν δέχεται τίποτα πέραν του κυκλου της και συναναστρέφεται μόνο με αυτά. Έχει μάθει, συνήθως, από μικρή γαλλικά στις καλόγριες και πιάνο και σπουδάζει συνήθως διοίκηση επιχειρήσεων ώστε να συνεχίσει να χειρίζεται καλά τις επιχειρήσεις του μπαμπά. Συνήθως παντρεύεται κάποιον με ίδια ενδιαφέροντα(λεφτά κοινώς) ή θα πέσει στην παγίδα κάποιου χαραμοφάη και θα τρώνε μαζί την περιουσία του μπαμπά. Τα ονόματα ποικίλουν αλλά το πιο γνωστό που μου έρχεται είναι Πάρις(Χίλτον ντε! Αν και υπάρχουν και εγχώρια τέτοια γατάκια και μάλιστα χωρίς να έχουν αυτοκρατορία πίσω τους αλλά έχουν κάποιο όνομα ή απλά τις κακόμαθαν νομίζοντας πως με ένα ψωροπανεπιστήμιο που έβγαλαν κατέκτησαν τον κόσμο.)


2)Η γάτα νιάου:

 Kαλά όλες νιάου κάνουν αλλά αυτή το παρακάνει! Ότι και να συζητάτε θα νιαουρίζει, θα βαριέται επειδή δεν καταλαβαίνει ποιος ο λόγος αυτής της συζήτησης και θα θέλει να κάνει μόνο αγαπούλες ή το μόνο που θέλει να μοιραστεί μαζί σου είναι(και συνήθως κουβεντιάζει και με τις φίλες τις)πως είναι τα μαλλιά της, η μόδα, που θα πάτε κλπ. Το φαινόμενο αυτό συνήθως έχει iq χαμηλότερο από αχιβάδα. Είναι τόσο βαρετές που κατά κύριο λόγο κάνουν δεσμούς-παντρευονται είτε με γάτους που δεν τους νοιάζει αν υπάρχει φαιά ουσία στο κεφάλι τους αρκεί να μην τους πρήζουν  με σοβαρά θέματα(πχ που πάει η σχέση μας κλπ) και αν είναι και όμορφες ακόμα καλύτερα γιατί θα τις επιδεικνύουν στον κύκλο τους σαν Α αρσενικά που είναι. Άλλοι κάγκουρες και αυτοί αλλά ας μην ξεφύγω  τώρα!


3)Η γκρινιάρα γάτα:
Oλα της φταίνε ΟΛΑ!! Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις άκρη και το πιθανότερο είναι να βγάλεις γάγγραινα στο συκώτι παρά να την ευχαριστήσεις. Παραδείγματα μπορώ να σας αραδιάσω πολλά απλά θα είναι μια ανάρτηση από μόνη της η κατηγορία αυτή. Ένα μόνο θα πω πχ γυρνάς τέζα απ’τη δουλειά και αντί να σου πει καλώς ήρθες, καλησπέρα, ένα νεύμα έστω να κάνει που να υποδηλώνει πως σε είδε(καλά δεν μιλάω για γλυκόλογα δεν τίθεται θέμα) θα σου πει έχουμε να κάνουμε εκείνο το άλλο μες στην γκρίνια και στη φαγούρα. Χωρίς να πάρεις ανάσα ΤΩΡΑ όχι σε πέντε λεπτά.


4)Η επιχειρηματίας-καριερίστα γάτα:
Είναι η συνέχεια του πρώτου είδους γάτας που όντως καταξιώθηκε στις επιχειρήσεις του μπαμπά της(όποιες και να’ναι αυτές) και συνεχίζει στα βήματα του με ή χωρίς χαραμοφάη!
Υπάρχει όμως και γάτα που καταξιώθηκε μόνη της, σπούδασε, εξελίχθηκε και κυνήγησε το όνειρο και την ανεξαρτησία της. Σίγουρα θα μπλέξει με έναν παρόμοιο γάτο που κυρίως θα θαυμάζει και θα σκεφτεί ότι μελλοντικά θα είναι ο κατάλληλος πατέρας για τα παιδιά της.
Υπάρχει βέβαια και το άλλο ενδεχόμενο να είναι η καριερίστα που επειδή τα κατάφερε μόνη της και ανέβηκε και στην ιεραρχία να μείνει μόνη της ή να παίζει μπάλα στην ίδια ομάδα γιατί με τον καιρό έγινε γάτος. Ξέχασε κοινώς να είναι γυναίκα και να έχει πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο του άντρα. Κύριο μέλημα της είναι να ευνουχίζει με κάθε τρόπο όποιον καψερό πέσει στο δρόμο της με το να τον υποβιβάζει καθημερινά.

  

5)Η γάτα μοντέλο:
Δεν διαφέρει απ’τη γάτα νιάου και το iq της απλά έχει το μπόνους της ομορφιάς. Από μικρή ονειρεύεται να περπατήσει στις πασαρέλες, να πάει στα καλλιστεία κλπ. Αν είναι τυχερή όντως θα κάνει εξώφυλλα και καριέρα ή έστω καριέρα στο τραγούδι(από φωνή κορμάρα που λένε). Αλλιώς θα καταντήσει ανορεκτική, να κάνει βίζιτες με χαραμοφάηδες του καλού κόσμου(βλ. Κατηγορία γαμπρών στο πρώτο είδος). Ένα όνομα που μου έρχεται πρόχειρο είναι Τζούλια.


    
6)Η επιδειξίας γάτα:
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση αυτό το είδος απλά επιδεικνύει τα κάλλη της όπου σταθεί και όπου βρεθεί. Είναι μια προέκταση του είδους νο5 και ας μην έχει τα προσόντα. Μπορεί κοινώς να είναι ένα μαύρο χάλι αλλά αυτή νομίζει ότι είναι θεά.

  

7) Η γάτα θέλω να παντρευτώ, καλή νοικοκυρά:
Οι περισσότερες αν όχι όλες οι γυναίκες συνήθως μεγαλώνουν με ένα στόχο να παντρευτούν!
Σ’αυτό ευθύνεται, εκτός ότι είναι γραμμένο στο dna τους, η μαμά γάτα που τις ανάθρεψε με αυτόν και μόνο αυτόν τον στόχο. Δηλαδή να βρουν ένα γάτο και να κάνουν γατάκια όσο πιο νωρίς γίνεται και αν η έρμη ξεπεράσει τα 25 χρόνια και δεν έχει κάνει 5 γατιά τότε είναι μια γεροντοκόρη για το υπόλοιπο σόι και η ντροπή της οικογένειας! Οι καθημερινές μεταξύ κόρης και μάνας συζητήσεις-μπηχτές είναι τύπου «Ποιος θα σε πάρει αν πετάς τα ρούχα σου από δω και εκεί ή η Αγγελικούλα του κυρ Μιχάλη του περιπτερά παντρεύτηκε ένα πολύ καλό παιδί, είναι γαιοκτήμονας(και ας αρμέγει κατσίκες) με βλέμμα πάντα εσύ να δούμε πότε θα παντρευτείς ανεπρόκοπη».
Ο καημός αυτής της γάτας είναι πότε θα νοικοκυρευτεί, πότε θα κάνει παιδιά, πότε θα αποκατασταθεί όχι βέβαια για την ίδια αλλά για την κατακραυγή που έχει από τη μάνα της κάθε φορά που κάποια άλλη στη γειτονιά παντρεύτηκε ή επειδή όλες οι φίλες της παντρεύτηκαν και αυτή όχι. Κοινώς να τελειώσει το μαρτύριο της, έτσι παίρνει τον πρώτο τυχόντα(πάντα με την συγκατάθεση της μαμάς) χωρίς έρωτα, χωρίς τίποτα και αν τις ρωτήσεις γι’αυτόν λένε πως είναι καλό παιδί τελεία.



Υπάρχουν ακόμα πολλές κατηγορίες που θα μπορούσαν να προστεθούν και σίγουρα αν απ’τις παραπάνω πάρεις λίγα χαρακτηριστικά απ’την κάθε μια κάνεις μια διαφορετική και πάει λέγοντας.
Η κάθε γάτα-γυναίκα έχει τα καλά και τα κακά της, τα ανάποδα και τα στραβά της. Κάθε γυναίκα είναι διαφορετική και πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά και σίγουρα δεν υπάρχουν κατηγορίες αλλά χαρακτηριστικά που τις κάνουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Δεν υπάρχουν τέλειες γυναίκες ούτε άντρες αλλά υπέροχοι άνθρωποι με ξεχωριστά χαρακτηριστικά και ενδιαφέροντα.  Κανείς δεν μπορεί να αναλύσει τη γυναικεία ψυχολογία ούτε καν οι ίδιες. Ένα ξέρω εγώ πως χωρίς τις γυναίκες εμείς οι άντρες δεν είμαστε τίποτα και όποιος λέει το αντίθετο είναι μισογύνης ή είναι αρχιμπάκουρας.

Το σημαντικότερο για μένα είναι να μπορείς να θαυμάζεις τον άνθρωπο σου, αυτόν που έχεις επιλέξει εσύ και μόνο εσύ! Να έχεις παρόμοια ενδιαφέροντα και θέλω. Τα όνειρα σας να μπορούν να συνυπάρχουν έστω, αν δεν είναι ίδια και αυτό σε σχέση με το δεσμό-γάμο.

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός αλλά και τόσο ίδιος αλλά για να το ανακαλύψεις αυτό πρέπει να τον γνωρίσεις και να μην βγάζεις εύκολα συμπεράσματα είτε από την εμφάνιση είτε από την κοινωνική καταξίωση.

Ευχαριστώ την αγαπημένη μου για τις φωτογραφίες που μου έστειλε και βοήθησε να επανέλθει ο οίστρος μου. Την δική μου μοναδική γάτα που ο επίλογος αυτής της ανάρτησης γράφτηκε σκεπτόμενος αυτήν.

υγ. Όπως είπα στην αρχή αυτή η ανάρτηση γράφτηκε με χιούμορ και όποιος/α παρεξηγηθεί πρόβλημα του/της. Ξαναλέω οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική!! :P


Σας αφήνω με ένα τραγούδι που αγαπάω πολύ και ταιριάζει στην περίσταση.
Να έχετε μια όμορφη μέρα!!


Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

Εσύ!

Όλοι μιλάνε για τις σχέσεις και βάζουν σε κατηγορίες αισθήματα! Άλλο αγάπη, λένε, άλλο έρωτας, άλλο πάθος.
Εγώ λέω πως όλα αυτά πάνε μαζί, ίσως σε μια σειρά.
Παθιάζεσαι με τον άνθρωπο που ερωτεύεσαι και στην συνέχεια έρχεται η αγάπη, συνήθως, γιατί σε μένα ήρθαν όλα μαζί σαν απανωτά εγκεφαλικά μόλις την είδα και της μίλησα!

Το θέμα είναι να μην ξεχάσεις τα πρωτεύοντα συναισθήματα και μείνεις μόνο με την αγάπη, πάψεις να είσαι ερωτευμένος, πάψεις να ποθείς και να παθιάζεσαι με αυτόν τον άνθρωπο.
Εδώ χρειάζεται (;) προσπάθεια και απ’τις δυο πλευρές, να μην πνιγείς στην καθημερινότητα. Δύσκολο; Ναι αλλά πρέπει να προσπαθήσεις είπαμε, δεν έρχεται μόνο του. Και θα σε δει στα μαύρα σου τα χάλια και με νεύρα και άρρωστο και πάει λέγοντας αλλά ακόμα και εκεί πιστεύω αν τα συναισθήματα είναι βαθιά δεν χάνεται τίποτα, ίσως μάλιστα τον άνθρωπο σου τον αγαπάς, ερωτεύεσαι πιο πολύ!

Κάποιοι θα πουν πως αυτά είναι βλακείες, χαζομάρες για μικρά παιδιά. Πως κοινώς ο έρωτας σε χαζεύει, πως σε κάνει να μην σκέφτεσαι λογικά και πως οι άντρες πρέπει να είναι πιο χμμ πως να το πω; Άντε να το πω ευγενικά πιο σκληροί, να μην εκδηλώνουν δηλαδή τι νιώθουν για να έχουν το πάνω χέρι (εδώ γελάμε).

Αγάπη είναι να την κοιτάς και να ευχαριστείς το Θεό κάθε μέρα για το δώρο που σου έκανε.
Αγάπη είναι να φοβάσαι μην στραβοκαταπιεί και πάθει τίποτα!
Αγάπη είναι να αφουγκράζεσαι αν ανασαίνει την ώρα που κοιμάται.
Αγάπη είναι να θέλεις να δώσεις και την ίδια σου τη ζωή αρκεί αυτή να είναι ευτυχισμένη.
Αγάπη είσαι εσύ καρδιά μου!
Που με κάνεις να πετάω κάθε μέρα και πιο πολύ, που μου δίνεις δύναμη να αντέξω τα πάντα, που δεν αφήνεις τίποτα και κανέναν να με ρίξει, που με μεθάς με τα λόγια σου, που δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα, που δακρύζεις και κλαίω σαν μικρό παιδί, που με κάνεις και γελάω όταν θέλω να το παίξω σκληρός, που με κάνεις να ονειρεύομαι πως θα είναι τα παιδιά μας, που με κάνεις να ζωγραφίζω τη ζωή με τα πιο όμορφα χρώματα, που με βάζεις να σου τραγουδάω και ας ντρέπομαι, που με έκανες καλύτερο άνθρωπο!
Αγάπη είσαι εσύ που εδώ και 672 μέρες με έχεις κάνει τον πιο ευτυχισμένο άντρα μόνο με την ύπαρξη σου γιατί τελικά το όνειρο μου πραγματοποιήθηκε και το όνειρο μου ήσουν πάντα εσύ!
Που έχουν περάσει 967.680 λεπτα αλλά είμαι το ίδιο ερωτευμένος μαζί σου όπως το πρώτο λεπτό που σε συνάντησα!

Σου είχα πει και στο ξαναλέω πως αν όλα τα ωραία πράγματα σε ανυψώνουν από τη γη στον ουρανό, η αγάπη μου για σένα μ’εχει φτάσει στο Θεό!!
Πεθαίνω για σένα γιατί είσαι η μόνη αλήθεια μου!
Είσαι όσα θέλησα να έχω και ακόμα παραπάνω..
Σευχαριστώ που με αφήνεις να είμαι στη ζωή σου!
Ερωτευμένος 8 τέζα μαζί σου!
Σαγαπώ πολύ μικρό μου!












Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

Συγγραφικός οίστρος Νο2

 18 και σήμερα
  
 Ημέρα Τετάρτη και μόλις έχω μπει σπίτι κατάκοπος απ’τη δουλειά. Αντικρίζω τη μάνα μου στενοχωρημένη και τρέχω να δω τι συμβαίνει.
-Τι έγινε μάνα; Ποιος σε στενοχώρησε;
-Κανείς παλικάρι μου... Να αυτό το γράμμα...
Το παίρνω στα χέρια μου και τι να δω; Στο πάνω μέρος της σελίδας «Ελληνικός Στρατός» με κεφαλαία γράμματα. Έπρεπε σε 20 μέρες να παρουσιαστώ και από πολίτης να γίνω πλέον το περήφανο νιάτο της πατρίδας μου!

Μέχρι να φύγω η μάνα μου μες στη θλίψη. Κάθε τρεις και λίγο της εξηγούσα πως δεν πάω στον πόλεμο αλλά φαντάρος όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Όμως, ότι και να έκανα, ότι και να έλεγα, η γνώμη της δεν άλλαζε. Απ’την πρώτη μέρα που ήρθε το μαντάτο όλο έλεγε:

«Θέλω να μου δώσεις μια υπόσχεση. Να τρως εκεί που θα είσαι. Μη μείνεις μισός, μην πέσεις κάτω γιατί θα πεθάνω!» Εγώ απλά χαμογελούσα και της υποσχόμουν για εκατοστή φορά πως θα τρώω και να μην ανησυχεί.
          Πέρασαν οι μέρες γρήγορα, ούτε που κατάλαβα πως...Έφυγα απ’το σπίτι για πρώτη φορά στα δεκαεπτά μου. Είχα δηλώσει βλέπεις εθελοντής για να τελειώσω γρήγορα και να προχωρήσω στη ζωή μου χωρίς να έχω την εκκρεμότητα του στρατού. Με αποχαιρέτησε μες στα δάκρυα και στις αγκαλιές και εγώ προσπαθούσα να κρατήσω τα δικά μου, μα ο κόμπος στο λαιμό ανεβοκατέβαινε.
«Όπως είπαμε, να τρως!!», φώναζε όπως έφευγα και ο κόμπος που είχα έφυγε τελικά και γέλασα. Ήθελε να με συνοδέψει να μην είμαι μόνος μου και προσπαθούσε να με πείσει λέγοντας μου πως όλοι πάνε με τους γονείς τους, αλλά εγώ της έλεγα πως δεν χρειάζεται, θα τα καταφέρω, δεν είμαι πια παιδί.
          Έφτασα μετά από πολλές ώρες ταξιδιού στον τόπο που παρουσιαζόμουν. Μια τεράστια πύλη και απ’εξω κόσμος μαζεμένος, μανάδες και πατεράδες και παιδιά σαν εμένα, το ίδιο αγχωμένα. Ένα βουητό από φωνές, συζητήσεις και γέλια μαζί! Κάθισα σε ένα παγκάκι, άφησα το μπλε σάκο δίπλα μου και άναψα ένα τσιγάρο. «Τελικά είχες δίκιο ρε μάνα»συλλογίστηκα... «όλοι έρχονται με τις οικογένειες τους, κρίμα που δεν σε άκουσα...». Ο τόπος έβραζε απ’τη ζέστη. Έβγαλα απ’το σάκο μου ένα μισογεμάτο μπουκάλι με νερό για να καταλαγιάσω τη δίψα μου. Δεν ήταν παγωμένο πια αλλά τη δουλειά του την έκανε. Ήπια το μισό και το άλλο μισό το έριξα στο πρόσωπο μου για να δροσιστώ.
          Πέρασε ο καιρός και επιτέλους έφτασε η μέρα της ορκωμοσίας και της πολυπόθητης άδειας. Μου είχαν λείψει όλοι, ο αδελφός, οι φίλοι αλλά κυρίως η μάνα μου.
Μόλις τελείωσε η ορκωμοσία και βγάλαμε τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες μπήκα στο πρώτο λεωφορείο και έφτασα τα ξημερώματα πια στο σπίτι μου. Καθόταν στην βεράντα πίνοντας τον καφέ της, περιμένοντας εμένα. Χαμογέλασα από μακριά και έτρεξα κατά πάνω της παρόλη την κούραση μου. Μείναμε έτσι για λίγο αγκαλιασμένοι πριν καταλάβει κανείς πως είχα έρθει. Με κρατούσε λες και δεν ήθελε να με μοιραστεί με κανέναν.

«Όπως τα χελιδόνια φέρνουν την άνοιξη, έτσι και συ έφερες την άνοιξη στο σπίτι μου ξανά» μου είπε, και την αγκάλιασα ακόμη πιο σφιχτά!




Αυτή είναι η ιστορία που συμμετείχα στον 9ο διαγωνισμό «Παίζοντας με τις λέξεις» που δημιούργησε η Φλώρα και αυτή τη φορά το παιχνίδι φιλοξένησε η Μαρία http://mytripssonblog.blogspot.gr/ στο μπλογκ της.

Στην ουσία η ιστορία μου είναι βασισμένη σε αληθινά, επί το πλείστον, γεγονότα απ'την στιγμή που παρουσιάστηκα στο στρατό εως την ορκομωσία μου.Εκτός της τελευταίας πρότασης που έβγαλα απ’το μυαλό μου γιατί δεν ήξερα που να κολλήσω τη λέξη χελιδόνι!

Ευχαριστώ πολύ και τις δυο,Φλώρα και Μαρία, που μου έδωσαν την δυνατότητα να συμμετάσχω ξανά σε μια τόσο όμορφη διαδικασία αλλά και όσους ψήφισαν την ιστορία μου!

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2013

Είδη γάτων και μη!


Όλες αυτές τις μέρες όλο θέλω κάτι να γράψω αλλά δεν ξέρω τι? Άσε που τρέχω και δεν φτάνω όλη μέρα στις δουλειές!
Χθες λοιπόν η αγαπημένη μου Μελένια μου έδωσε κάτι φωτογραφίες που με έκαναν και γέλασα πολύ και έτσι προκύπτει και η εν λόγο ανάρτηση!

Μερικά είδη γάτων (ανδρών) και τα ονόματα τους.


1) Ο ατσαλάκωτος γάτος, ο γάτος του γραφείου, ο κουστουμάτος. Που πριν πάει στη δουλειά του ή αφού γυρίσει πίνει τον καφέ του και διαβάζει την εφημερίδα του με το ανάλογο ντύσιμο.  Ο golden cat απ’το golden boy τελοσπάντων! Συνήθως λέγονται Αλέξανδρος, Κωνσταντίνος κοκ. Ποτέ με υποκοριστικά.




2) Ο μάγκας γάτος. Αυτός που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του, με το στραβωμένο ύφος ακόμα και αν του έτυχε ο πρώτος αριθμός του λαχείου. Ο γάτος τσου ρε Λάκη ή αλλιώς ο γάτος are you talking to me? Εκτός απ’τα γνωστά ονόματα Μπάμπης, Βάγγος, μπορεί να συναντήσεις αυτό το είδος γάτου και με άλλα πιο απλά ονόματα. Σίγουρα όμως όχι Λάκης!!




3) Ο γάτος θα σας πάρω όλους παραμάζωμα, θα τα τινάξω όλα στον αέρα. Κοινώς ο μουτζαχεντίν γάτος!
Συνήθως τα ονόματα αυτών είναι πιο, πως να το πω χμμ εξωτικά! Μουσταφά, Αλ ζαουάχρι, Αλαντίν(και οι 40 κλέφτες) και σαφώς Μπιλ (Λάντεν).




4) Ο γάτος ερωτύλος, ο γάτος εραστής, ο sex machine γάτος. Εδώ δεν μπορείς να πεις πολλά πράγματα πέραν του ότι το ερωτικό του κοντέρ έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα! Δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο όνομα γι’αυτό το είδος, μπορεί να λέγεται ακόμα και Μπάμπης Σουγιάς.




5) Ο ηδονοβλεψίας γάτος. Θες περιγραφή? Όχι! Συνήθως λέγονται όπως όλοι απλά τελειώνει το όνομα τους σε -ακης πχ Γιωργάκης, Χρηστάκης κλπ και αυτό επειδή τους έχει μείνει απτήν παιδική τους ηλικία και συνεχίζουν να τους φωνάζουν έτσι, κυρίως η μάνα τους, αφού ακόμη μένουν με τους γονείς τους και ας είναι 40+.




6) Ο επιδειξίας γάτος (βλ. Παραπάνω περιγραφή).




7) Ο γάτος ή η γάτα φωτιά. Στο πέρασμα τους δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Ο γάτος που ραγίζει καρδιές! Συνήθως δεν παίζει ρόλο το όνομα τους γιατί κατά κύριο λόγο ακολουθεί η φράση «φωτιά είσαι μάνα μου»!




8) Ο γάτος ήρωας, αυτός που θα σώσει από καταστάσεις όπως οι από πάνω. Άλλο αν το 7 και το 8 συνυπάρχουν. Ανάβει φωτιές και τις σβήνει στο καπάκι. Ο γάτος 2 σε 1. Ονόματα σε αυτήν την κατηγορία είναι τα όχι τόσο γνωστά στο κοινό. (ξέμεινα από ονόματα χαχα)




9) Ο γάτος επίδοξος τραγουδιστής δηλ η μισή Ελλάδα.
Κάποιος του είπε πως έχει καλή φωνή και ψωνίστηκε και από τότε όπου βρει κοινό δείχνει τα προσόντα(?) του.
Ένα όνομα μου έρχεται τώρα εύκαιρο Παντελής Παντελίδης.




10) Τελευταίος και καλύτερος ο μπίχλας γάτος. Ο γάτος που αερίζεται από στόμα και έδρα δημοσίως και κατ ιδίαν με το έτερο ήμισυ και δεν ντρέπεται. Ο άπλυτος, ο βρωμύλος γάτος. Εδώ βάλτε εσείς ονόματα όλο και κάποιον τέτοιον άνθρωπο με αυτά τα χαρακτηριστικά έχετε συναντήσει και σας έμεινε αξέχαστος!!









Σίγουρα υπάρχουν και άλλα πολλά είδη γάτων(ανδρών) αλλά δεν προλαβαίνω να σας τα παρουσιάσω τώρα γιατί με περιμένει ο Γ.(είδος 3,5,6 μαζί).
Ελπίζω να σας έκανα να γελάσετε όπως γέλασα και εγώ οταν είδα αυτές τις φωτογραφίες και μην ξεχνάτε πίσω απο κάθε γάτο κρύβεται ένας άντρας και αντίστροφα!
Καλή εβδομάδα να έχουμε!!


υγ. Μην περιμένετε να σας πω που ανήκω και αν ανήκω κάπου απ'τα παραπάνω χαχα







Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Συγγραφικός(?)οίστρος



Όταν ήμουν παιδί
Χθες έβρεχε πολύ και όπως πάντα, εδώ και χρόνια, με κάθε αλλαγή του καιρού άρχισε να με πονάει πάλι το πόδι μου. Για άλλη μια φορά χαμογέλασα γιατί θυμήθηκα την αιτία αυτού του πόνου και όλες οι εικόνες με μιας ήρθαν ξανά στο μυαλό μου.
Όταν ήμουν μικρός είχα έναν μεγάλο καημό επειδή δεν είχα ποδήλατο, σε αντίθεση με όλα τα παιδιά της γειτονιάς που είχαν και κάθε απόγευμα έβλεπες τις ακτίνες των ποδηλάτων τους να αστράφτουν όταν τις «άγγιζε» το φως του ήλιου. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες τότε και εγώ δεν τολμούσα να ζητήσω να μου αγοράσουν το δικό μου ποδήλατο. Έτσι κατά καιρούς δανειζόμουν από ένα φίλο μου το δικό του και ο καημός μου χάνονταν για όση ώρα διαρκούσε μια βόλτα.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς περίμενα τη μάνα μου να γυρίσει απ’ τη δουλειά της, την είδα να ξεπροβάλει και στα χέρια της να κρατάει ένα πανέμορφο, πράσινο γυαλιστερό ποδήλατο με λευκή σέλα! Η χαρά μου δεν μπορούσε να περιγραφεί, είχα μείνει άλαλος και τα πόδια μου είχαν κοπεί. Ήταν σαν ένα όνειρο που επιτέλους πραγματοποιήθηκε! Πήρα αμέσως τον αέρα του ποδηλάτου και γρήγορα-γρήγορα έβγαλα τις μικρές ροδίτσες απ’ το πλάι γιατί μου ήταν πια αχρείαστες.  
Κάθε απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά μαζί, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο, και διοργανώναμε ποδηλατικούς αγώνες κάνοντας τον γύρο της γειτονιάς. Η έννοια «ευγενής άμιλλα» δεν υπήρχε στο μυαλό μας καθώς οι σπρωξιές και οι μπαγαποντιές ήταν καθημερινές και μαλώναμε στο τέλος κάθε αγώνα για το ποιος έκλεψε πιο πολύ!

Ένα απόγευμα είχα πάρει επιτέλους τα ηνία του αγώνα, μετά από πολλές διαδρομές, μετά από πολλούς καυγάδες. Έμεναν δυο τελευταίες στροφές  για να τερματίσω και να στεφθώ νικητής. Η διακοπή του αγώνα όμως ήρθε κάπως απρόσμενα. Καθώς έπαιρνα την τελευταία στροφή για να βγω στην ευθεία του τερματισμού που περίμεναν όλοι για να πανηγυρίσουμε τη νίκη, πετάχτηκε απ’ το πουθενά ένα μικρότερο παιδάκι. Σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω! Τα φρένα μου έσπασαν απ’ τη δύναμη που έβαλα για να σταματήσω, τα ίχνη απ’ τα λάστιχα έμειναν χαραγμένα στο δρόμο και εγώ βρέθηκα στο αέρα σαν τον Σούπερμαν αλλά χωρίς την κατάλληλη μπέρτα και τις υπερδυνάμεις του που θα με κρατούσαν στο αέρα ασφαλή! Το αποτέλεσμα; Το δικό μου έπαθλο εκείνη την ημέρα ήταν να μετρήσω δυο σπασμένα δόντια και ένα πόδι αλλά ο πόνος μου ήταν μεγαλύτερος για το ποδήλατο μου που είχε τα δικά του τραύματα από την πτώση.

Η θύμηση αυτών των στιγμών πλέον μόνο χαρά μου προκαλούν, γιατί είναι στιγμές γεμάτες αθωότητα και ξεγνοιασιά. Κάθε γρατσουνιά και ένα παράσημο της ανεμελιάς αυτών των χρόνων, κάθε σημάδι και μια ανάμνηση χαράς και λύπης μαζί. Αναμνήσεις όμορφες από τότε που ήμουν ακόμα παιδί.

                                                              
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι με τις λέξεις που φιλοξενεί στο μπλογκ της η αγαπητή Φλώρα  http://texnistories.blogspot.gr/
Είναι μια αληθινή ιστορία που μου συνέβη στο παρελθόν όταν ήμουν μικρός. Προσπάθησα όσο καλύτερα μπορούσα να την διηγηθώ. Αν και δεν μπορώ να περιορίζομαι όταν γράφω σε οτιδήποτε, όταν διάβασα τις λέξεις που έπρεπε αναγκαστικά να περιέχονται στην ιστορία-παραμύθι κλπ, αμέσως το συγκεκριμένο γεγονός μου ήρθε στο μυαλό.

Ευχαριστώ όσους ψήφισαν την ιστορία μου αλλά και την Φλώρα που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω!
Μπορεί να μην πήρα καμία αξιόλογη θέση αλλά το θέμα για μένα είναι ο «αγώνας»!

Να έχετε μια όμορφη, ξεκούραστη Κυριακή!

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Όλα όσα δεν σου είπα..

«Είναι δυο- τρείς μέρες τώρα που γυρνάς στο μυαλό μου και πιστεψέμε δεν είναι καλό αυτό, ούτε για μένα αλλά ούτε για σένα.
Δεν ξέρω γιατί κάθομαι να σου γράψω αφού ξέρω πως ποτέ δεν θα το διαβάσεις αυτό το γράμμα, ίσως φταίει που πλησιάζει η μέρα της παντοτινής σου απουσίας.

Δεν ήσουν ποτέ παρόν και συνήθισα στην απουσία σου, έμαθα μ’αυτήν, μεγάλωσα μ’αυτήν και μεγάλωσα πριν την ώρα μου.
Ξέρεις τι γίνεται? Όταν σκέφτομαι το παρελθόν μου χαμογελώ ανήκεις όμως σ’αυτό και όταν σε σκέφτομαι θυμώνω όπως και τότε που ήμουν παιδί και αναρωτιόμουν γιατί δεν με παίρνεις τηλέφωνο, γιατί δεν μου εύχεσαι στην γιορτή μου, γιατί δεν θες να με δεις, μα γιατί τι σου είχα κάνει αναρωτιόμουν? Τίποτα θα πεις εσύ, δεν έφταιγα εγώ. Ναι το ξέρω πια πως μόνο εγώ δεν έφταιγα αλλά τα γιατί αυτά με πονούσαν πολύ και απάντηση ποτέ δεν είχα, όσο και αν προσπαθούσε η μάνα μου να μου εξηγήσει.

Ξέρεις τι με πονάει πιο πολύ? Οι λιγοστές αναμνήσεις που έχω από σένα, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Ακόμα και αυτές δεν είναι χαρούμενες όμως..

Θυμάμαι τότε, πόσο ήμουν τεσσάρων? Πέντε? Θυμάσαι? Τότε που είχες έρθει σπίτι μας κάποια Χριστούγεννα και μέσα απ’τα παιδικά μου ματιά σε έβλεπα τεράστιο μπροστά μου και έτρεξα πάνω σου να σε αγκαλιάσω, ίσως και για πρώτη φορά, θυμάσαι? Αν δεν θυμάσαι θυμάμαι εγώ για σένα. Είχες φέρει μαζί σου 2 σακούλες με γλυκά και εγώ νομίζοντας πως είναι για εμάς άνοιξα να πάρω, ναι είμαι πολύ γλυκατζής πάντα ήμουν αν δεν το ξέρεις, και μου είπε η μάνα μου μην τα πειράζω γιατί δεν είναι για εμάς αλλά για το άλλο σπίτι..
Αυτή είναι η πρώτη μου θύμηση που έχω από σένα το ξέρεις? Συγχωρεσέμε αλλά δεν μπορώ να μην σου πω πως αυτό με κατατρώει εδώ και 27 χρόνια! Κάθε Χριστούγεννα αυτό θυμάμαι και δεν είναι τα γλυκά αλλά ότι για πρώτη φορά ένιωσα την απόρριψη, τον διαχωρισμό που έκανες και ήμουν παιδάκι, δεν καταλάβαινα!
Έκανα χρόνια να σε ξαναδώ, δεν ερχόσουν ποτέ και αν δεν σε έπαιρνα εγώ τηλέφωνο δεν με αναζητούσες ποτέ. Ξέρεις πόσο με πονούσε αυτό? Όχι δεν ξέρεις, το έμαθες αργά όταν κατάφερα να σου δείξω πως είναι αυτό το συναίσθημα.

Θυμάσαι τότε που μου είπες ότι θα μου στείλεις εκείνο το δέμα με τα πράγματα για το σχολείο και καινούριες φόρμες? Αν δεν κάνω λάθος ήμουν δώδεκα ίσως και πιο μικρός.. Δεν θυμάσαι ε? Πως να θυμάσαι άραγε ? Αφού δεν το έστειλες ποτέ ακόμα το περιμένω. Αλλά ακόμα και αυτό τότε δεν στο είπα, δεν σου κράτησα κακία. Μου είπε η μάνα ότι να μην στενοχωριέμαι και θα βρει αυτή λεφτά να μου τα πάρει όλα και ξέρεις τι? Μου τα πήρε όλα και ποτέ δεν ρώτησα που βρήκε τα λεφτά.
Θυμάσαι και τότε που σου είπα να με βοηθήσεις να σπουδάσω? Ναι αυτό το θυμάσαι το ξέρω. Είχα ετοιμάσει τα πάντα, δούλευα χρόνια πριν και μάζευα χρήματα για να έχω αλλά δεν θα έφταναν και ζήτησα για πρώτη φορά μια μικρή βοήθεια από σένα να με φιλοξενήσεις μέχρι να βρω δουλειά εκεί και προς έκπληξη μου μετά από τα τόσα ψέματα που μου είχες πει τόσα χρόνια είπες ναι αμέσως. Το θυμάσαι ε? Και εγώ αλλά με πόνο ξέρεις γιατί? Γιατί μου είπες ψέματα για άλλη μια φορά και μου έκοψες τα φτερά, μου είπες να μην πατήσω το πόδι μου σπίτι σου, στο σπίτι σου δεν ταίριαζα, δεν χωρούσα στην ζωή σου. Το θυμάσαι?

Ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε, είπα πως δεν θέλω να σε ξανακούσω, πως δεν θα σου μιλήσω ποτέ ξανά μέχρι να πεθάνεις.
Μετά από 10 χρόνια με πήρες τηλέφωνο και μου ζήτησες συγνώμη για όσα μου είχες κάνει, μες στα κλάματα με παρακαλούσες να σε συγχωρέσω. Πως να μην την δεχτώ? Ενώ ήξερα πως δεν είσαι καλά.. Μάθαινα τι κάνεις και αν είσαι καλά, ήθελα και ήλπιζα πως κάποια στιγμή θα με αναζητήσεις, πως θα καταλάβεις τα λάθη σου, πως θα έχω επιτέλους λίγο την προσοχή σου, την αγάπη σου.
Παρακαλούσα ξέρεις γι’αυτήν την αγάπη, όταν βλέπεις δεν έχεις κάτι, όταν το στερείσαι και χωρίς λόγο στο μυαλό σου αυτό γιγαντώνεται και το θέλεις ακόμα πιο πολύ.
Για άλλη μια φορά έκανα λάθος γαμώτο, σε πίστεψα και ας ήξερα κατά βάθος πως για άλλη μια φορά έπαιζες με την καρδιά μου. Νόμιζα πως άλλαξες, πως ένιωθες τύψεις. Ήξερα πως δεν είσαι καλά και είπα να δώσω τόπο στην οργή αλλά με απογοήτευσες για άλλη μια φορά.
Σε ενοχλούσε που ο μικρός δεν σου μίλαγε τόσα χρόνια, που δεν τον ενδιέφερες και σε πείραζε περισσότερο γιατί σου έμοιαζε. Στο γέλιο, στον τρόπο που κοιμόμουν και περπατώ. Στη φωνή σε όλα. Όλα εκτός απ’το χαρακτήρα σου.. Έτσι έλεγαν

Έχω πολλά να σου πω! Τόσα χρόνια στοιβάχτηκαν μέσα στην καρδιά μου πληγές και θολές εικόνες. Δεν σε θυμάμαι, δεν θυμάμαι την εικόνα σου, οι φωτογραφίες μας είναι λιγοστές μια- δυο, εγώ μωρό και συ νέος πολύ στην ηλικία που είμαι τώρα εγώ θαρρώ. Δεν έχουμε άλλες μαζί και στο άλμπουμ της ζωής μου λείπεις. Ξέρεις όμως γιατί συμβαίνει αυτό?
Γιατί το θέλησες εσύ, εγώ δεν σε έβγαλα ποτέ απ’τη ζωή μου. Δεν σε πέταξα ποτέ, δεν σε απέρριψα ποτέ. Όχι μην μου πεις πως δεν είναι έτσι. Έτσι ακριβώς είναι!
Έφυγες το δέχομαι, διάλεξες να φύγεις και καλύτερα παρά να ήμασταν όλοι δυστυχισμένοι, αλλά έφυγες εντελώς δεν σε γνώρισα ποτέ και δεν θέλησες ποτέ να σε γνωρίσω αλλά ούτε και συ εμένα και ας σου μοιάζω τόσο όπως λένε αλλά μόνο εμφανισιακά.
Θα μπορούσα να σου καταλογίζω για ώρες λάθη, υποσχέσεις που δεν πραγματοποίησες και άλλα πολλά αλλά θα σταματήσω εδώ, εξάλλου είναι αργά.

Θα  σου πω τα νέα μου λοιπόν «πατέρα»!
Είμαι καλά, ευτυχισμένος επιτέλους! Έχω συναντήσει εδώ και καιρό το άλλο μου μισό, με γέμισε με όση αγάπη δεν είχα, την γυναίκα που θέλω να παντρευτώ σύντομα και να κάνω παιδιά, όχι δεν θα γίνω σαν εσένα «πατέρα» να είσαι σίγουρος. Δεν θα φύγω, δεν θα κάνω αυτά τα τόσα λάθη που έκανες εσύ.
Είμαι υπερήφανος «πατέρα» γιατί τα κατάφερα μόνος μου και ότι έγινα το οφείλω στη μάνα μου που έπαιξε και το δικό σου ρόλο επάξια τελικά και σε κανέναν άλλον. Παλεύω κάθε μέρα αλλά θα τα καταφέρω ξέρεις γιατί? Γιατί είμαι καλύτερος από σένα δεν τα παρατάω εύκολα.

Συγχωρεσέμε αν γίνομαι σκληρός αλλά δεν μπορώ να τα κρατάω πια μέσα μου. Με πλήγωσες και με πληγώνεις ακόμη με την απουσία σου. Δεν θα με δεις και δεν θα σε δω ποτέ ξανά. Έχω για ενθύμιο μόνο μια φωτογραφία σου.. Ξέρεις αυτή που με κρατάς και σε κοιτώ στραβά λες και ήξερα από τότε. Είδες είχα ένστικτο!
Δεν σε συγχωρώ τελικά, όχι δεν μπορώ, δεν γίνεται! Πονάω πολύ ακόμη και ας είμαι 2 μέτρα μαντράχαλος.
Δεν στο έδειξα ποτέ αλλά πονούσα και πονάω περισσότερο τώρα γιατί δεν πρόλαβα να στα πω όλα αυτά από κοντά. Γιατί για άλλη μια φορά έφυγες πριν φύγεις οριστικά!

Συγνώμη που στα είπα όλα αυτά, είχα και άλλα να σου πω, αλλά έπρεπε να τ’ακούσεις για να ηρεμήσει η δική μου η ψυχή!
Συγνώμη «πατέρα», πόσο δύσκολη λέξη είναι τελικά ακόμα και όταν τι γράφω βλέπεις ε?
Συγνώμη που δεν στα είπα όταν έπρεπε, είναι αργά το ξέρω.
Σ’ευχαριστώ όμως για κάτι! Με την απουσία σου με έκανες να είμαι δυνατός, να γίνω ο άντρας που έπρεπε να γίνω, να είμαι αυτός που είμαι σήμερα και να αγαπηθώ όσο ήθελα πάντα. Σ’ευχαριστώ τελικά που δεν σου έμοιασα και δεν σε είχα πρότυπο. Ευτυχώς..
Για όλα αυτά λοιπόν σ’ευχαριστώ

Αυτή είναι η τελευταία φορά που σου μιλάω, που σε σκέφτομαι, η τελευταία φορά που με πληγώνεις.. Αντίο για πάντα!»



Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Βραβείο και τσίγκινο βρακί!

Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα και πως να μην είναι αφού σαν σήμερα γεννήθηκε η γατούλα μου! Το πιο γλυκό και τρυφερό πλάσμα αλλά πάνω απ’ολα ο πιο όμορφος, στην καρδιά και στην όψη, άνθρωπος που έχω γνωρίσει!
Το μικρό μου λοιπόν μέσα σε δώρα και ευχές παρέλαβε και ένα ακόμη βραβείο μια καρδούλα και με τη σειρά της το δώρισε σε μένα, εννοείτε χαχα, και σε άλλα αγαπημένα τις blogs.
Στην ουσία δεν άφησε και κανέναν απ’εξω για να το δωρίσω και εγώ, αφού σχεδόν διαβάζουμε και αγαπάμε τα ίδια.

Αυτό το βραβείο- καρδιά που με κάνει να χαμογελώ διπλά, όσο και χαζό να φαίνεται σε μερικούς, το χαρίζω απλόχερα σε όλους εσάς που μου κάνετε την τιμή διαβάζοντας και σχολιάζοντας ότι μου κατέβει στο κεφάλι και που με κάνετε και χαμογελώ με τις δικές σας αναρτήσεις! Αυτή την καρδιά, γιατί η δική μου είναι δοσμένη προ πολλού, σας την χαρίζω και σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια που μου λέτε κατά καιρούς!

Και πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα της ανάρτησης και για να δικαιολογήσω και τον τίτλο!

Όλοι πάνω κάτω γνωρίζετε πως κάνω δεύτερη δουλειά για να βγάλω τα προς το ζην και ευζήν και βζην βζην!
Κάθε απόγευμα προσέχω μια γριούλα και μαζί τον κίντερ έκπληξη γιο της, που όπως σας έχω πει είναι ψυχιατρική περίπτωση και αν θέλετε να μάθετε περισσότερα μπορείτε να δείτε σε παλαιότερη ανάρτηση εδώ http://gatoseoistro.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html
Ε! Αυτός ο κύριος λοιπόν σήμερα απ’την ώρα που μπήκα στο σπίτι του μου έφαγε το κεφάλι μπουρ μπουρ μπουρ πολυλογία. Πάνω που πήγα να καθαρίσω δυο φρούτα να ρημαδοφάει η γριούλα(η μάνα του) έρχεται με πιάνει από πίσω (έλααα μην κάνετε πρόστυχες σκέψεις, όχι ακόμη έστω) και να θέλει να με αγκαλιάσει σώνει και ντε για να μου εκδηλώσει την αγάπη που μου έχει!

Διάλογος μέρος α)
Εγώ- Φύγε Γ και μην με αγκαλιάζεις θα κόψω κάνα δάχτυλο (και δώστου να σφίγγει πιο πολύ σαν το βόα)

Γ- Μα εγώ σαγαπώ.. (πως προέκυψε αυτό δεν ξέρω)

Εγώ- Ναι ναι το ξέρω, τράβα μέσα τώρα μην έχουμε κάνα ατύχημα!

Μεταξύ σφιχταγκαλιασμάτων και σπρωξίματος από τη μεριά μου, αφού με είχε εγκλωβίσει στη γωνία της κουζίνας λες και είμαστε σε ρίνγκ πυγμαχίας, με άφησε επιτέλους και πήρα ανάσα!
Έλα ντε όμως που δεν έμεινε εκεί το όλο σκηνικό

Προσπαθούσε, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να με αγκαλιάσει, να με φιλήσει στο μάγουλο (αμέσως να σκεφτείτε πονηρά τστστσ), έτσι ελπίζω δηλαδή, αν και δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για τις προθέσεις του. Και πάλι για να μου εκδηλώσει την αγάπη του! Και δώστου ξανά τραβολόγημα και δώστου πάλι σφιχταγκαλιάσματα ο γάτος και ο Γ.

Διάλογος μέρος β)

Γ- Έλα τότε να σου δώσω ένα φιλί (να λέει μεταξύ άλλων)

Εγώ- Φύγε Γ δεν τα μπορώ τα φιλιά (είναι 2 μέτρα, 130 κιλά και με διαταραγμένη ψυχική υγεία δεν χωράνε απειλές τύπου φύγε θα σου ρίξω γροθιά)

Γ- Μα σιγά ένα φιλί θα σου δώσω γιατί σαγαπώ

Εγώ- Δεν θέλω σου λέω, δεν μ’αρέσουν τα φιλιά (το μάτι του γυάλιζε μα το Θεό)

Τελοσπάντων για να μην σας ζαλίζω άλλο, οι προθέσεις του θέλω να πιστεύω πως ήταν άκρως αδελφικές αλλά δεν μπορώ να σας κρύψω πως έκλασα μέντες απ’τον τρόπο που με τράβηξε πάνω του και πόση δύναμη κρύβει. Και να πεις πως είμαι κάνα σαμιαμίδι και μπορεί να με κάνει καλά? Δεν είμαι!!
Εγώ πάντως για καλό και για κακό από αύριο θα βάζω τσίγκινο βρακί ποτέ δεν ξέρεις! Αν μη τι άλλο να αποφύγω μια μελλοντική απόπειρα  και γίνω θύμα κτηνοβασίας (γάτος δεν είμαι εξάλλου?).
Παρόλο που εγώ ήπια δυο ντεπόν απ’την ώρα που γύρισα λόγω του ότι μου έκανε ένα κεφάλι καζάνι σήμερα ο Γ με τη συμπεριφορά του, χαίρομαι που ακόμα και αυτό το γεγονός έκανε τη Μελένια μου να σκάσει στα γέλια γιατί απ’οτι κατάλαβα φαντάστηκε το σκηνικό εμένα να προσπαθώ να φυλάξω την έδρα μου και ο Γ να με κυνηγάει φωνάζοντας «μα εγώ σαγαπώ».

Χαλάλι λοιπόν τα ντεπόν, τα νεύρα και τα σφιχταγκαλιάσματα αφού σε έκανα να γελάσεις ακόμη πιο πολύ μικρό μου σήμερα! Στην δική σου ξεχωριστή μέρα!

Καλό και όμορφο βράδυ να έχετε όλοι σας και να γελάτε πολύ γιατί χιούμορ θέλει η ζωή για να κυλά!



         Κάπως έτσι το φαντάστηκε η Μελένια μου και μου έστειλε τη φωτογραφία πρωί πρωί!!
                                                       



Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Lincoln και CIA

Αφού, επιτέλους, έφτασα σπίτι, άλλαξα ρούχα γιατί έγινα παπί λόγω βροχής (ναι εδώ η άνοιξη αργεί ακόμη να έρθει και έχει ρίξει όλο το ΙΚΕΑ σε καρέκλες απ‘το πρωί), μίλησα με την αγάπη μου, έφαγα την μπριζόλα μου(έτυχε δεν είναι λόγω της ημέρας) και στάνιαρα γιατί το στομάχι είχε φτάσει στην πλάτη, έκανα και το απαραίτητο τσιγαράκι μου είπα να κάνω αυτή την ανάρτηση που παιδεύω κάτι μέρες τώρα!
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο απλά ήθελα να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου και τι διδάγματα πήρα μέσα από δυο ταινίες που είδα την περασμένη εβδομάδα.

Βλέπω ελάχιστα τηλεόραση και συνήθως βράδυ που παίζει κάτι ωραίες, για μένα πάντα, ξένες σειρές.
Χαλαρώνω όμως όση κούραση και αν έχω αν δω μια ωραία ταινία!
Την προηγούμενη εβδομάδα που λέτε κατέβασα απ’το ιντερνετ..  γκουχου.. Συγνώμη λάθος πάμε από την αρχή νοίκιασα απ’το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς μου το φημισμένο Pirate Bay δυο πολύ αξιόλογες, κατά την άποψη, μου ταινίες.
Η μια είναι η «Lincoln», όχι αυτή με τα βαμπίρια η κανονική, και η άλλη το «Αrgo».

Η πρώτη στην ουσία και όπως καταλαβαίνεται και απ’τον τίτλο είναι μια αυτοβιογραφία της θητείας του Αμερικανού πρόεδρου  κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική(Βόρειοι-Νότιοι.
Όλη η υπόθεση είναι βασισμένη στα θέλω και πιστεύω αυτού του ανθρώπου και πόσο πάλευε για την δημοκρατία και την ισότητα των ανθρώπων, που τόσο εύκολα εμείς σήμερα αυτές τις αξίες τις ακυρώνουμε, σε μια εποχή μισαλλοδοξίας.
Αλλά πέραν αυτού δείχνει και πόση βρωμιά υπήρχε στους πολιτικούς από τότε και πόσο εύκολα πουλούσαν τα πιστεύω τους για μια θέση για να μην βρεθούν στο περιθώριο (κοινώς κωλοτούμπα).
Δεν θα σας πω περισσότερα αλλά την προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε, είναι μεγάλη δυόμιση ώρες αλλά αξίζει τον κόπο πιστεύω.

Η δεύτερη βασίζεται και αυτή σε αληθινά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το 1979 στην πρεσβεία της Αμερικής στην Τεχεράνη. Μια πολιτική, και αυτή, ταινία που δείχνει στην ουσία την αυτοθυσία ενός ανθρώπου με μόνο όφελος, γιατί ήταν μια μυστική επέμβαση και δεν θα υπήρχε αναγνώριση της πράξης του από κανέναν, τη διάσωση έξι ανθρώπων που ούτε ήξερε αλλά ούτε θα ξαναέβλεπε ποτέ.
Γρήγορη ταινία με μια μεγάλη δόση αγωνίας μέχρι το τέλος. Όπως και την πρώτη και αυτήν σας την συστήνω να την δείτε.

Και οι δυο ταινίες βραβεύτηκαν με όσκαρ και μάλιστα πολλά. Συνήθως αυτές που βραβεύονται δεν είναι και πάντα καλές αλλά αυτές θεωρώ πως άξια πήραν τα αγαλματίδια τους.
Στον Lincoln τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένας εξαίρετος ηθοποιός και βραβευμένος 3 φορές με όσκαρ ο Daniel Dei Lewis και στο Αrgo ο Βen Aflleck, που με εξέπληξε κιόλας γιατί συνήθως έχει παίξει σε μαλακίες όπως το Daredevil.

Δεν είμαι ειδήμων ούτε ο Κουτσογιαννόπουλος αλλά θεωρώ αυτές τις δυο ταινίες πολύ καλές, αν σας αρέσουν οι ταινίες τέτοιας θεματολογίας
Βάζω και τα τρέιλερ να ρίξετε μια ματιά.

Καλό βράδυ να έχετε και καλό ξεκούραστο τριήμερο!

 
 
                                           

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Τραβάτε με και ας κλαίω..


Όπως λέει και ο τίτλος τραβάτε με και ας κλαίω είμαι!
Απ’τη μια δεν έχω χρόνο να κατουρήσω αλλά απ’την άλλη μόλις με προσκαλέσουν- προκαλέσουν τρέχω να ανταποκριθώ στο κάλεσμα!

Η αγαπητή(να η πρώτη λέξη που χρησιμοποιώ) Dear e-diary μου χάρισε άλλο ένα βραβείο με την προϋπόθεση πάντα(δεύτερη λέξη) να βγάλω ξανά, λίγα αυτή τη φορά, τα άπλυτα μου στη φόρα!

Πάμε λοιπόν:

1) Ποια blogs επισκέπτομαι συνήθως?

Διαβάζω τα blogs στα οποία έχω γίνει μέλος άσχετα αν τα έχω στη λίστα ανάγνωσης μου(εδώ δίπλα αριστερά) ή όχι. Άλλοτε σχολιάζω άλλοτε όχι, ανάλογα την κούραση, τη διάθεση αλλά και αν με αφορά το θέμα της ανάρτησης ή αν έχω να πω κάτι στην ουσία και όχι για το φαίνεσθε!


2) Γιατί δημιούργησα το blog μου?

Διαβάζω χρόνια πολλά blogs, πολλούς από σας σας «παρακολουθώ» περισσότερο από όσο νομίζετε!
Σε μια κουβέντα που είχα με τη Μελένια περί blogs μου μου λέει γιατί δεν κάνεις το δικό σου εφόσον έχεις να πεις και συ πράγματα? Έτσι με λίγο σπρώξιμο το δημιουργήσαμε μαζί, πάλι σαν τον τίτλο της ανάρτησης αυτής ήμουν τραβάτε με και ας κλαίω! Ο λόγος ήταν να γράφω τις σκέψεις και προβληματισμούς της καθημερινότητας μου αλλά και να χαρίσω κάποια χαμόγελα μέσα από στιγμές του παρελθόντος μου!

3) Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα?

Μπορώ να πω ποια ποιά θέματα δεν με απασχολούν καθόλου αρχικά και αυτά είναι τα αθλητικά και τα κουτσομπολιά. Μου αρέσει να διαβάζω για πολιτικά, καθημερινότητα, κινηματογράφο- ταινίες - ξένες σειρές και ότι μου βγάζει γέλιο! Το χρειαζόμαστε πάντα!

4) Μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο blog.

Τις τόνισα και παραπάνω δεν είναι μια αλλά πολλές όπως το «πάντα», το «αγαπητέ/η» και το «λοιπόν».
Έχω και άλλες αλλά δεν μου έρχονται τώρα!

Εγώ με τη σειρά μου χαρίζω αυτό το βραβείο στους πρώτους πέντε που έγραψαν(σύμφωνα με τη λίστα ανάγνωσης μου) σήμερα ανάρτηση.

Θα προσκαλέσω του εξής 5 να απαντήσουν στα ίδια ερωτήματα και να παραλάβουν το βραβείο, αν θέλουν βέβαια!

1) Λιακάδα  http://the-red-thin-line.blogspot.gr/
2) Αφρικάνος  http://afrikanos74.blogspot.gr/
3) Leviathan  http://leviathanfromkavala.blogspot.gr/
4) Πιγκουίνος  http://pigkouinos.blogspot.gr/
5) Βάσια  http://vasiaakarepi.blogspot.gr/

Υγ: Σ’ευχαριστώ αγαπητή Χριστίνα για το βραβείο και ελπίζω να σε ικανοποίησαν οι απαντήσεις μου!


Καλό απόγευμα σε όλους εύχομαι

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Τα νεύρα μου,τα χάπια μου!!

Τον τελευταίο καιρό τρέχω και δεν φτάνω, όλη μέρα κάτι κάνω, απ’τη μια δουλειά πάω στην άλλη.
Τώρα εσύ θα πεις μπράβο εν καιρό κρίσης δυο δουλειές ή ακόμα χειρότερα γιατί παραπονιέσαι?
Αγαπητέ μου φίλε/η δεν παραπονιέμαι ισα ισα λέω και δόξα το Θεό και πως νιώθω και περήφανος που δεν επαναπαύομαι επί του καναπέος μου και να κατηγορώ άπαντες για τα χάλια μας και ακόμα χειρότερα ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα!

Tα νεύρα μου είναι στο κόκκινο, δεν ξέρω αν φταίνε οι πλανήτες που έχω στο κεφάλι μου όπως λέει η αγαπημένη μου γάτα, αν φταίει η κούραση που νιώθω μιας και είμαι όλη μέρα στο πόδι με λιγοστό ύπνο ή αν μου φταίει και μου τι δίνουν όσα ακούω κατά καιρούς ή είναι όλα αυτά μαζί!Ας τα πάμε απ’την αρχή λιγάκι για να καταλάβεις και συ λοιπόν!

Η αρχική μου δουλειά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό(χμμ ίσως όχι τόσο διαφορετικό τελικά) από αυτό που τελείωσα(σπούδασα) και είχα ονειρευτεί να κάνω. Αν μη τι άλλο όμως είναι μια δουλειά που πολλοί θα ήθελαν να κάνουν και θα ένιωθαν και περήφανοι. Αλλά χειμώνα- καλοκαίρι έχει τρέξιμο για τους δικούς της λόγους και μεγάλη υπευθυνότητα, δεν μπορώ να μην πω πως κάποιες στιγμές απλά ξύνομαι!! (ποιος δεν έχει ξυστεί εξάλλου εως θανάτου στη δουλειά του?)

Δεν θέλω να μιλήσω για την κρίση που μας βασανίζει όλους γιατί θα γίνω κουραστικός και δεν θα το ήθελα αυτό γιατί ακόμα και σε εμένα θα μου την δώσω! Γι’αυτό θα πω μόνο ότι συνέπεια αυτής της κρίσης με έκανε να κοιτάξω να βρω και δεύτερη ακόμα και τρίτη εργασία αν γίνεται γιατί ο μισθός μου έχει φτάσει στα τάρταρα!
Μετά την ασθένεια της μάνας μου ανέλαβα επiπλέον υποχρεώσεις εκτός από οικονομικές και «επαγγελματικές» δικές της!
Όπως έχω πει και παλιότερα κάνω κάθε Κυριακή την Μαίρη Παναγιωταρά, την εργαζόμενη γυναίκα(βάλε άντρας εδώ), την καλή νοικοκυρά(επίσης). Χωρίς καμία ντροπή πλέον καθαρίζω τη σκάλα της πολυκατοικίας που μένω(έχω αναφερθεί γι’αυτό σε παλιότερη ανάρτηση), κάτι αδιανόητο για πολλές «κυρίες»(και αν ήξερα πως γίνονται τα γράμματα μικρά θα τα έκανα μικροσκοπικά στη λέξη κυρίες) δεν θα καταδέχονταν ακόμα και αν βρωμούσε το στόμα τους πείνα!
Έτσι εκτός από τη δουλειά μου την πρωινή, απογευματινή, βραδινή ανάλογα πως είναι το πρόγραμμα, και δουλειά που μπορεί να ξεκινήσεις Δευτέρα και να τελειώσεις Τετάρτη χωρίς να κλείσεις μάτι ή να φας σε κάποιες περιπτώσεις, έχω(είχα) και την μοναδική μέρα, μια έρμη Κυριακή να ξεκουραστώ αλλά όχι πλέον! Γεμίζει ευχάριστα με πρωινή γυμναστική και κάθε «κυρία» να με κοιτάζει λες και πάτησε σκατά!

Εδώ λέω πάντα το σωστό ρητό του λαού «εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα έρθεις»!
Αυτό το λέω ειδικά σε εσένα «κυρία» μου που μπορεί να με δείχνεις με το δάχτυλο και να λες καλά να πάθετε έτσι όπως τα κάνατε! Θα σου πω που να βάλεις λοιπόν το δάχτυλο σου και πως για να μην ζοριστείς πολύ, αφού είμαι και καλός άνθρωπος και ξέρω πως είναι να τρως παλούκι ολόκληρο χωρίς να φταίς κιόλας! Στην έδρα σου να το βάλεις το δάχτυλο μαντάμ πελαζί μου και να μην μου κάνεις εμένα τον Καποδίστρια μέσα απ’τη βόλεψη σου! Αν θες να τα βάλεις με κάποιον βάλτα με αυτά τα κομματόσκυλα που είδα απόψε στις ειδήσεις να αποθεώνουν τον ΓΑΠ στο εν λόγο συνέδριο, αυτά τα ζα τα όρθια που είναι βολεμένα και τρώνε με χρυσά κουτάλια, αυτούς με τους παχυλούς μισθούς που δεν κούνησαν ποτέ τον κώλο τους για να δουλέψουν αλλά κουνάνε ακόμα σημαίες! Ίσως δεις και συγγενείς σου εκεί μέσα που σε θρέφουν ακόμη ή σε έκαναν όπως σε έκαναν για να μιλάς σήμερα! Εμένα μη με λυπάσαι γιατί δεν  ζήτησα την βοήθεια σου και ούτε θέλω να μου αραδιάζεις μαλακίες γιατί χόρτασα από επαναστάτες της έδρας!(βλέπεις τα νεύρα μου δεν είναι καλά ε?το βλέπεις και λίγα λέω)

*Αυτό ήταν ένα μπόνους μέσα στην ανάρτηση για κάτι που διάβασα πριν λίγο καιρό και βγήκα απ’τα ρούχα μου!

Τελοσπάντων ας συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε λοιπόν μετά το ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα!!
Εδώ και πάρα πολύ καιρό και επειδή θέλω να φτιάξω ένα όμορφο σπιτικό αλλά και να μπορέσω να παρέχω τα αναγκαία στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που αγαπώ, αλλά και να μην μεμψιμοιρώ με το θέμα της κρίσης έψαχνα μια δεύτερη δουλειά, μια απασχόληση έστω να μου αποφέρει τα χαμένα όβολα(λεφτά) που έχασα και θα χάσω κι’αλλα σε λίγο καιρό. Ήδη μου έκοψαν άλλα 100 ευρώ και δεν είχα μισθό που θα ζήλευες αλλά έστω ήταν αξιοπρεπής.
Έτσι λοιπόν ένας συνάδελφος μου μου πρότεινε αν μπορώ να προσέχω τη μάνα του για 3 ώρες κάθε απόγευμα επειδή αρρώστησε και δεν μπορεί να κάνει τα απαραίτητα αλλά με μπόνους τον αδελφό του.

Όπως είπα αυτό που τελείωσα με αυτό που κάνω δεν έχουν τόσο μεγάλη σχέση, αλλά αυτή η δεύτερη δουλειά είναι πάρα πολύ σχετική με αυτό που τελείωσα!(σε μπέρδεψα ε?) Λοιπόν τελείωσα βρεφοκόμος-παιδοκόμος τώρα θα πεις εύλογα πως ταιριάζει αυτό με το να προσέχω μια γριούλα? Ταιριάζει αν μη τι άλλο είναι πολύ πιο δύσκολο να προσέχεις  παιδάκια και όλα τα συναφή, άρα πολύ πιο εύκολο είναι να προσέχεις έναν ενήλικα που μπορεί να συνεννοηθείς!
 Τελοσπάντων για να μην σε κουράζω θα σου πω πως έχω εκπαιδευτεί και για την πρώτη αλλά και για την δεύτερη δουλειά στο να βοηθάω και ενήλικους και ανήλικους.

Το μπόνους που λέγαμε είναι ο αδελφός και όντως ήταν κάτι σαν κίντερ έκπληξη. Ο αδελφός του συναδέλφου μου και γιος της γριούλας πάσχει από ψυχική νόσο και σε βαριά μορφή, δεν είναι μικρό παιδάκι αλλά 47 χρονών άντρας, δυο μέτρα και 130 κιλά (δεν κάνω καθόλου πλάκα και δεν υπερβάλλω) αλλά άκακος αν πάρει τα φάρμακα του! Το μόνο πρόβλημα είναι πως επειδή με συμπαθεί μου μιλάει όλη την ώρα, με ακολουθεί ότι και αν κάνω όλη την ώρα, δεν αφήνει τη μάνα του την έρμη να μιλήσει ούτε για ένα λεπτό, τρώει όλη την ώρα, θέλει να του φτιάχνω να φάει όληηηη την ώρα, και μπορεί να εκνευριστεί με οτιδήποτε ανά πάσα στιγμή!
 Έτσι βλέπεις ένα γάτο(εμένα) να κάθεται να κάνει κουβέντα,  όσο λογική μπορεί, με έναν άνθρωπο που δεν έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας.
Μέσα στις τρελές κουβέντες που κάνουμε θα πει και 10 σωστά αλλά επί το πλείστον είναι κουβέντες που θέλω να πάρω φόρα και να χτυπήσω την κεφάλα μου στο τοίχο!
Η γιαγιά είναι ήσυχη την περισσότερη ώρα και δεν παραπονιέται η καημένη καθόλου απλά ρωτάει για την υγεία της και πότε θα γίνει καλά.(κανείς δεν της έχει πει την αλήθεια για το τι έχει ώστε να μην επιβαρυνθεί η υγεία της κι’αλλο)
Ο Γ. (ο αδελφός και γιος της γιαγιάς)όλη μέρα μιλάει και μου κάνει ένα κεφάλι καζάνι με συνέπεια κάθε φορά που γυρνάω σπίτι μου να θέλω να πιω ένα κουτί ντεπόν και να μην μου μιλάει κανείς για κάνα μισάωρο! Όμως είναι ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που όταν τον κοιτάς λες κρίμα κοτζάμ παλικάρι και τι θα απογίνει μετά το χαμό της μάνας του, εφόσον απ’οτι ξέρω δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά της και δεν έχει μείνει μόνος του.

Οι διάλογοι τους είναι απίστευτοι σε σημείο να θέλω να τους ηχογραφήσω γιατί ώρες ώρες πεθαίνω στα γέλια!
Ο Γ. να ρωτάει τη μάνα του(η ομιλία του έχει πάθει κάποιου είδους ζημιά από τα πολλά χάπια) η μάνα του να μην ακούει καλά και να μην καταλαβαίνει τι της λέει και εγώ από απέναντι να κάνω(προσπαθώ) τον μεταφραστή!
Α ξέχασα να πω πως με υποδέχεται με το στερεοφωνικό του στη διαπασών παίζοντας, τουλάχιστον, τραγούδια απ’τη δεκαετία κυρίως του 80!! Έτσι  το τρίωρο κυλάει ευχάριστα μαζί με τις φωνές και τους διαλόγους και υπό τους ήχους (στη διαπασών πάντα) τραγουδιών του παρελθόντος(ευτυχώς)!!

Έτσι λοιπόν μετά από όλα αυτά που μου συμβαίνουν δεν προλαβαίνω ούτε να κατουρήσω(στην κυριολεξία), ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ! Πόσο μάλλον να γράψω ανάρτηση αλλά και να σας διαβάσω, αν και προσπαθώ όταν γυρνάω το βράδυ, αλλά δεν έχω πάντα το κουράγιο να σας αφήσω σχόλια όσο και να το θέλω!
Ελπίζω να μην καταλήξω εγώ με χάπια στο τέλος γιατί μου έπεσαν πολλά και προσπαθώ να τα δω με όσο χιούμορ διαθέτω! Είναι δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες και δεν το κατανόησα τώρα εν καιρό κρίσης αλλά απ’την ώρα που άνοιξα τα ωραιότατα γατίσια μάτια μου σ’αυτό τον κόσμο!
Θέλω να πιστεύω πως θα έρθει ένα καλύτερο αύριο για όλους μας, κάποια στιγμή, και πως οι κόποι μας δεν θα πάνε χαμένοι και ας είμαστε η γενιά φάντασμα!(+/- 30)
Το θέμα είναι να μην το βάζουμε κάτω και να κάνουμε ότι είναι εφικτό ώστε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας, (όσο είναι δυνατόν) γιατί μια ζωή την έχουμε δυστυχώς!
Εγώ αυτό κάνω αλλά και προσπαθώ μέσα από ότι ζω να βάζω μια δόση χιούμορ μέσα για να μην μιζεριάζω ή τρελαθώ!

Το μόνο που θα θελα αυτή τη στιγμή είναι να τεζάρω για πολλές μέρες όπως ο γάτος της φωτογραφίας και αγκαλιά να έχω τη Μελένια μου! Γιατί η ξεκούραση μου είναι αυτή! Η μικρή παραπονιάρα γάτα μου!


Υγ Είμαι σίγουρος πως με τις καταστάσεις που ζω θα επανέλθω με νέα ανάρτηση και τον τίτλο τον έχω έτοιμο «Εγώ και ο Γ» Αν Δεν με κλείσουν στο ψυχιατρείο!


Να περνάτε καλά όσο μπορείτε και βάλτε πολλές δόσεις χιούμορ στη καθημερινότητα σας αλλιώς δεν τραβάει παρακάτω, κάτι ξέρω και εγώ ο ταπεινός γάτος!


Καλό βράδυ να έχουμε όλοι!

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Μου τη δινουν 11+1


Σε παλαιότερη ανάρτησή μου είχα πει 8 πράγματα για τον εαυτό μου!
Η αγαπητή φίλη K (http://insidieuse.blogspot.gr/) με συμπεριέλαβε ανάμεσα σε άλλους μπλόγκερ να (ξανά)μιλήσω για την αυθεντιά μου!
Δεν θα πω τι μου αρέσουν ή χαρακτηριστικά του εαυτού μου αλλά αυτή τη φορά θα πω για πράγματα ή καταστάσεις που μου τη δίνουν!

Πάμε λοιπόν:

1) Μου τη δίνουν οι ξερόλες! Αυτοί οι τύποι που θα έχουν να πουν πάντα κάτι είτε τους ρωτήσεις είτε όχι, είτε ξέρουν είτε δεν ξέρουν την τύφλα τους! Τιμωρία με κλείσιμο στόματος με μονωτική ταινία δια παντός!

2) Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που ανακατεύονται σε σχέσεις είτε φιλικές είτε ερωτικές! Ανακατεύονται σε όλα! Δεν κοιτάνε την καμπούρα τους, δεν κοιτάνε κοινώς τα χάλια που μπορεί να έχουν, κοιτάνε εσένα τι κάνεις! Αν τύχει και κάνεις το λάθος και πεις ότι περνάς κάποιο χ-ψ πρόβλημα είναι έτοιμοι να σε στήσουν στη γωνία και καλά για το καλό σου! Κοινώς μου την δίνουν οι συμβουλάτορες τις κακιάς ώρας!

3) Μου τη δίνει και η υποκατηγορία των παραπάνω!
Αυτοί που ενώ η ζωή τους μοιάζει λες και είναι χέστρα και έκατσε πάνω δυσκοίλιος που έχει να χέσει 15 μέρες μετά από λουκούλεια γεύματα κάθονται και ασχολούνται με τις ζωές όλωωων των άλλων και βρίσκουν οτιδήποτε ώστε να σε υποβιβάσουν-χλευάσουν μόνο και μόνο για να μην βλέπουν τα δικά τους χάλια και πάρουν όπλο και τινάξουν τα μυαλά τους!
Τώρα που το σκέφτομαι η ίδια κατηγορία είναι με τους παραπάνω αλλά δεν με νοιάζει! Μου τη δίνουν!

4) Μου τη δίνουν οι εγωιστές, αυτοί που κοιτάνε μόνο την πάρτη τους και όταν πάψουν να παίρνουν κάτι από σένα ή όταν δεν τους δίνεις για τον χ-ψ λόγο αυτά που είχαν δεδομένα δεν ψάχνουν τι φταίει απλά γίνονται μπουχός(κοινώς καπνός). Πάντα αυτοί είναι καλύτεροι, πάντα αυτοί είναι σωστοί και ποτέ δεν κάνουν λάθος! Σιγά ρε Πάπα με το αλάθητο!! Ουστ και λίγα λέω!!

5) Πάμε σε κάτι πιο λάιτ χαχα! Μου τη δίνει αφόρητα η Κυριακή σαν μέρα! Είναι όλα κλειστά και βαριέμαι απελπιστικά, άσε που τρώω περισσότερη κούραση από οποιαδήποτε μέρα γιατί παίζω τη  Μαίρη Παναγιωταρά!

6) Μου τη δίνει το καλοκαίρι! Ζεσταίνομαι υπερβολικά, ιδρώνω υπερβολικά και τα ρούχα της δουλειάς μου είναι υπερβολικά ζεστά και πάντα μακρυμάνικα (συνήθως)! Θέλω να βγάλω τα πετσιά μου(κοινώς το δέρμα μου)! Άσε που μια Κυριακή πήγαινα για ένα μπάνιο στη θάλασσα και τώρα το παίζω νοικοκυρά αλλά ακόμη και εκεί ζεσταίνομαι άρα εξακολουθεί να μην μ’αρέσει η εποχή!
Έχω και άλλον ένα λόγο αλλά δεν σας το λέω χαχα!

7) Μου τη δίνει ο χειμώνας (ναι τώρα θα πεις είσαι τρελός δεν ξέρεις τι θες)! Έχω να σε ενημερώσω πως εδώ που είμαι βρέχει 9 μήνες το χρόνο κάθε μέρα όλη μέρα τσουρ τσουρ η βροχή λες και μας κατουράει ο Θεός! Απ’την υγρασία έχω βγάλει ρίζες και έχω σκεβρώσει! Παύει να’ναι ρομαντική η βροχή φίλε/η μου όταν την έχεις φάει στη μάπα 31 χρόνια!
Έχω και άλλον ένα λόγο και εδώ αλλά δεν σας το λέω!

8) Μου τη δίνουν οι φωνές! Είμαι πάρα πολύ ήρεμος (μη βλέπεις τώρα που μου γύρισε το μάτι) μέχρι αηδίας, ρώτα και την Μελένια μου αν δεν το πιστεύεις χαχα! Γι’αυτό και δεν μπορώ τις φωνές, αρκετές είχα στο παρελθόν!

9) Μου τη δίνουν οι άνθρωποι που μιλάνε με μπουκωμένο στόμα! Πρέπει δηλαδή εκεί που τρώω σαν το καλό του Θεού να βγάλω τα άντερα και τα σκότια  μου? Γαρμπούνιασε (φάε) όπως λέμε εδώ πρώτα και μετά μίλα μου όσο θέλεις!!

10) Μου τη δίνουν και αυτοί που όταν πάμε σε μια ταβέρνα-εστιατόριο (παλιάαα)  τσιμπολογάνε και χώνουν τα βρωμόχερα τους στο πιάτο μου έτσι απλά για να δοκιμάσουν αν είναι καλό! Αν θέλω θα ρωτήσω θέλετε να δοκιμάσετε απ’το δικό μου? Μη χώνεις τα χέρια σου ρε μπαστουνόβλαχε που πριν ίσως έπιασες ή έξυσες κάτι άλλο! Σιχαίνομαιιι! Μη χώνεις το βρωμοπιρούνι σου που είναι γεμάτο τζατζίκια πάνω στο φαγητό μου! Αν θέλω θα σου δώσω εγώ πριν φάω καν με καθαρό πιρούνι!
Αν βέβαια μιλάμε για τη Μελένια μου ας κάνει το πιάτο μου χωματερή δεν με νοιάζει θα φάω!

11) Μου τη δίνει ενώ έχω βρει και έχω κατεβάσει το νέο επεισόδιο της σειράς που παρακολουθώ να πρέπει να περιμένω μέρες εως εβδομάδα μέχρι να ανεβάσουν  υπότιτλους για να το δω! Δεν τα πάω καλά μάνα μου στα αγγλικά ώστε να παρακολουθήσω χωρίς υπότιτλους τι να σου κάνω?!

+bonus

12) Mου τη δίνει που κάθε απόγευμα πάνω στην καλύτερη ώρα και ενώ έχω γυρίσει κομμάτια συνήθως απ’τη δουλειά να πρέπει να ξαναφύγω για να πάω να βγάλω επιπλέον χρήματα και να ήταν και πολλά θα έλεγα! Όχι δεν βαριέμαι αλλά θα προτιμούσα να ήταν σερί και ας δούλευα 15 ώρες! Το τι τραβάω σ’αυτήν τη δεύτερη δουλειά δεν λέγεται, είναι λόγος ανάρτησης πάντως και θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι!


Έχω πολλά ακόμα που μου τη δίνουν αλλά λέω να μην σας την δώσω και σε εσάς με μια λίστα ατελείωτη χαχα!
Με λένε χμμ γάτο και είμαι καλά αλλά γκρινιάρης πολλές φορές!


Υγ: Ευχαριστώ καταρχήν το φίλο μου Σκρουτζάκο (http://scroodgejkok.blogspot.gr/) που μου έδωσε αρχικά το βραβειάκι και να με συγχωρέσει που δεν έπαιξα εξ’αρχής αλλά φίλε μου δουλεύω πολύ και γυρνάω πτώμα!
Υγ2: Ελπίζω αγαπητή Κ να σε κάλυψα με όσα μου τη δίνουν γιατί και αυτά μέρος τους χαρακτήρα μου είναι και σ’ευχαριστώ που με συμπεριέλαβες στη λίστα σου!


Σας ευχαριστώ και τους δυο για την τιμή που μου κάνατε με αυτό το δώρο-βραβείο!