Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Συγγραφικός(?)οίστρος



Όταν ήμουν παιδί
Χθες έβρεχε πολύ και όπως πάντα, εδώ και χρόνια, με κάθε αλλαγή του καιρού άρχισε να με πονάει πάλι το πόδι μου. Για άλλη μια φορά χαμογέλασα γιατί θυμήθηκα την αιτία αυτού του πόνου και όλες οι εικόνες με μιας ήρθαν ξανά στο μυαλό μου.
Όταν ήμουν μικρός είχα έναν μεγάλο καημό επειδή δεν είχα ποδήλατο, σε αντίθεση με όλα τα παιδιά της γειτονιάς που είχαν και κάθε απόγευμα έβλεπες τις ακτίνες των ποδηλάτων τους να αστράφτουν όταν τις «άγγιζε» το φως του ήλιου. Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες τότε και εγώ δεν τολμούσα να ζητήσω να μου αγοράσουν το δικό μου ποδήλατο. Έτσι κατά καιρούς δανειζόμουν από ένα φίλο μου το δικό του και ο καημός μου χάνονταν για όση ώρα διαρκούσε μια βόλτα.
Ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς περίμενα τη μάνα μου να γυρίσει απ’ τη δουλειά της, την είδα να ξεπροβάλει και στα χέρια της να κρατάει ένα πανέμορφο, πράσινο γυαλιστερό ποδήλατο με λευκή σέλα! Η χαρά μου δεν μπορούσε να περιγραφεί, είχα μείνει άλαλος και τα πόδια μου είχαν κοπεί. Ήταν σαν ένα όνειρο που επιτέλους πραγματοποιήθηκε! Πήρα αμέσως τον αέρα του ποδηλάτου και γρήγορα-γρήγορα έβγαλα τις μικρές ροδίτσες απ’ το πλάι γιατί μου ήταν πια αχρείαστες.  
Κάθε απόγευμα μαζευόμασταν όλα τα παιδιά μαζί, από το πιο μικρό έως το πιο μεγάλο, και διοργανώναμε ποδηλατικούς αγώνες κάνοντας τον γύρο της γειτονιάς. Η έννοια «ευγενής άμιλλα» δεν υπήρχε στο μυαλό μας καθώς οι σπρωξιές και οι μπαγαποντιές ήταν καθημερινές και μαλώναμε στο τέλος κάθε αγώνα για το ποιος έκλεψε πιο πολύ!

Ένα απόγευμα είχα πάρει επιτέλους τα ηνία του αγώνα, μετά από πολλές διαδρομές, μετά από πολλούς καυγάδες. Έμεναν δυο τελευταίες στροφές  για να τερματίσω και να στεφθώ νικητής. Η διακοπή του αγώνα όμως ήρθε κάπως απρόσμενα. Καθώς έπαιρνα την τελευταία στροφή για να βγω στην ευθεία του τερματισμού που περίμεναν όλοι για να πανηγυρίσουμε τη νίκη, πετάχτηκε απ’ το πουθενά ένα μικρότερο παιδάκι. Σάστισα και δεν ήξερα τι να κάνω! Τα φρένα μου έσπασαν απ’ τη δύναμη που έβαλα για να σταματήσω, τα ίχνη απ’ τα λάστιχα έμειναν χαραγμένα στο δρόμο και εγώ βρέθηκα στο αέρα σαν τον Σούπερμαν αλλά χωρίς την κατάλληλη μπέρτα και τις υπερδυνάμεις του που θα με κρατούσαν στο αέρα ασφαλή! Το αποτέλεσμα; Το δικό μου έπαθλο εκείνη την ημέρα ήταν να μετρήσω δυο σπασμένα δόντια και ένα πόδι αλλά ο πόνος μου ήταν μεγαλύτερος για το ποδήλατο μου που είχε τα δικά του τραύματα από την πτώση.

Η θύμηση αυτών των στιγμών πλέον μόνο χαρά μου προκαλούν, γιατί είναι στιγμές γεμάτες αθωότητα και ξεγνοιασιά. Κάθε γρατσουνιά και ένα παράσημο της ανεμελιάς αυτών των χρόνων, κάθε σημάδι και μια ανάμνηση χαράς και λύπης μαζί. Αναμνήσεις όμορφες από τότε που ήμουν ακόμα παιδί.

                                                              
Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο παιχνίδι με τις λέξεις που φιλοξενεί στο μπλογκ της η αγαπητή Φλώρα  http://texnistories.blogspot.gr/
Είναι μια αληθινή ιστορία που μου συνέβη στο παρελθόν όταν ήμουν μικρός. Προσπάθησα όσο καλύτερα μπορούσα να την διηγηθώ. Αν και δεν μπορώ να περιορίζομαι όταν γράφω σε οτιδήποτε, όταν διάβασα τις λέξεις που έπρεπε αναγκαστικά να περιέχονται στην ιστορία-παραμύθι κλπ, αμέσως το συγκεκριμένο γεγονός μου ήρθε στο μυαλό.

Ευχαριστώ όσους ψήφισαν την ιστορία μου αλλά και την Φλώρα που μου έδωσε την ευκαιρία να συμμετάσχω!
Μπορεί να μην πήρα καμία αξιόλογη θέση αλλά το θέμα για μένα είναι ο «αγώνας»!

Να έχετε μια όμορφη, ξεκούραστη Κυριακή!

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Όλα όσα δεν σου είπα..

«Είναι δυο- τρείς μέρες τώρα που γυρνάς στο μυαλό μου και πιστεψέμε δεν είναι καλό αυτό, ούτε για μένα αλλά ούτε για σένα.
Δεν ξέρω γιατί κάθομαι να σου γράψω αφού ξέρω πως ποτέ δεν θα το διαβάσεις αυτό το γράμμα, ίσως φταίει που πλησιάζει η μέρα της παντοτινής σου απουσίας.

Δεν ήσουν ποτέ παρόν και συνήθισα στην απουσία σου, έμαθα μ’αυτήν, μεγάλωσα μ’αυτήν και μεγάλωσα πριν την ώρα μου.
Ξέρεις τι γίνεται? Όταν σκέφτομαι το παρελθόν μου χαμογελώ ανήκεις όμως σ’αυτό και όταν σε σκέφτομαι θυμώνω όπως και τότε που ήμουν παιδί και αναρωτιόμουν γιατί δεν με παίρνεις τηλέφωνο, γιατί δεν μου εύχεσαι στην γιορτή μου, γιατί δεν θες να με δεις, μα γιατί τι σου είχα κάνει αναρωτιόμουν? Τίποτα θα πεις εσύ, δεν έφταιγα εγώ. Ναι το ξέρω πια πως μόνο εγώ δεν έφταιγα αλλά τα γιατί αυτά με πονούσαν πολύ και απάντηση ποτέ δεν είχα, όσο και αν προσπαθούσε η μάνα μου να μου εξηγήσει.

Ξέρεις τι με πονάει πιο πολύ? Οι λιγοστές αναμνήσεις που έχω από σένα, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού μου. Ακόμα και αυτές δεν είναι χαρούμενες όμως..

Θυμάμαι τότε, πόσο ήμουν τεσσάρων? Πέντε? Θυμάσαι? Τότε που είχες έρθει σπίτι μας κάποια Χριστούγεννα και μέσα απ’τα παιδικά μου ματιά σε έβλεπα τεράστιο μπροστά μου και έτρεξα πάνω σου να σε αγκαλιάσω, ίσως και για πρώτη φορά, θυμάσαι? Αν δεν θυμάσαι θυμάμαι εγώ για σένα. Είχες φέρει μαζί σου 2 σακούλες με γλυκά και εγώ νομίζοντας πως είναι για εμάς άνοιξα να πάρω, ναι είμαι πολύ γλυκατζής πάντα ήμουν αν δεν το ξέρεις, και μου είπε η μάνα μου μην τα πειράζω γιατί δεν είναι για εμάς αλλά για το άλλο σπίτι..
Αυτή είναι η πρώτη μου θύμηση που έχω από σένα το ξέρεις? Συγχωρεσέμε αλλά δεν μπορώ να μην σου πω πως αυτό με κατατρώει εδώ και 27 χρόνια! Κάθε Χριστούγεννα αυτό θυμάμαι και δεν είναι τα γλυκά αλλά ότι για πρώτη φορά ένιωσα την απόρριψη, τον διαχωρισμό που έκανες και ήμουν παιδάκι, δεν καταλάβαινα!
Έκανα χρόνια να σε ξαναδώ, δεν ερχόσουν ποτέ και αν δεν σε έπαιρνα εγώ τηλέφωνο δεν με αναζητούσες ποτέ. Ξέρεις πόσο με πονούσε αυτό? Όχι δεν ξέρεις, το έμαθες αργά όταν κατάφερα να σου δείξω πως είναι αυτό το συναίσθημα.

Θυμάσαι τότε που μου είπες ότι θα μου στείλεις εκείνο το δέμα με τα πράγματα για το σχολείο και καινούριες φόρμες? Αν δεν κάνω λάθος ήμουν δώδεκα ίσως και πιο μικρός.. Δεν θυμάσαι ε? Πως να θυμάσαι άραγε ? Αφού δεν το έστειλες ποτέ ακόμα το περιμένω. Αλλά ακόμα και αυτό τότε δεν στο είπα, δεν σου κράτησα κακία. Μου είπε η μάνα ότι να μην στενοχωριέμαι και θα βρει αυτή λεφτά να μου τα πάρει όλα και ξέρεις τι? Μου τα πήρε όλα και ποτέ δεν ρώτησα που βρήκε τα λεφτά.
Θυμάσαι και τότε που σου είπα να με βοηθήσεις να σπουδάσω? Ναι αυτό το θυμάσαι το ξέρω. Είχα ετοιμάσει τα πάντα, δούλευα χρόνια πριν και μάζευα χρήματα για να έχω αλλά δεν θα έφταναν και ζήτησα για πρώτη φορά μια μικρή βοήθεια από σένα να με φιλοξενήσεις μέχρι να βρω δουλειά εκεί και προς έκπληξη μου μετά από τα τόσα ψέματα που μου είχες πει τόσα χρόνια είπες ναι αμέσως. Το θυμάσαι ε? Και εγώ αλλά με πόνο ξέρεις γιατί? Γιατί μου είπες ψέματα για άλλη μια φορά και μου έκοψες τα φτερά, μου είπες να μην πατήσω το πόδι μου σπίτι σου, στο σπίτι σου δεν ταίριαζα, δεν χωρούσα στην ζωή σου. Το θυμάσαι?

Ήταν η τελευταία φορά που μιλήσαμε, είπα πως δεν θέλω να σε ξανακούσω, πως δεν θα σου μιλήσω ποτέ ξανά μέχρι να πεθάνεις.
Μετά από 10 χρόνια με πήρες τηλέφωνο και μου ζήτησες συγνώμη για όσα μου είχες κάνει, μες στα κλάματα με παρακαλούσες να σε συγχωρέσω. Πως να μην την δεχτώ? Ενώ ήξερα πως δεν είσαι καλά.. Μάθαινα τι κάνεις και αν είσαι καλά, ήθελα και ήλπιζα πως κάποια στιγμή θα με αναζητήσεις, πως θα καταλάβεις τα λάθη σου, πως θα έχω επιτέλους λίγο την προσοχή σου, την αγάπη σου.
Παρακαλούσα ξέρεις γι’αυτήν την αγάπη, όταν βλέπεις δεν έχεις κάτι, όταν το στερείσαι και χωρίς λόγο στο μυαλό σου αυτό γιγαντώνεται και το θέλεις ακόμα πιο πολύ.
Για άλλη μια φορά έκανα λάθος γαμώτο, σε πίστεψα και ας ήξερα κατά βάθος πως για άλλη μια φορά έπαιζες με την καρδιά μου. Νόμιζα πως άλλαξες, πως ένιωθες τύψεις. Ήξερα πως δεν είσαι καλά και είπα να δώσω τόπο στην οργή αλλά με απογοήτευσες για άλλη μια φορά.
Σε ενοχλούσε που ο μικρός δεν σου μίλαγε τόσα χρόνια, που δεν τον ενδιέφερες και σε πείραζε περισσότερο γιατί σου έμοιαζε. Στο γέλιο, στον τρόπο που κοιμόμουν και περπατώ. Στη φωνή σε όλα. Όλα εκτός απ’το χαρακτήρα σου.. Έτσι έλεγαν

Έχω πολλά να σου πω! Τόσα χρόνια στοιβάχτηκαν μέσα στην καρδιά μου πληγές και θολές εικόνες. Δεν σε θυμάμαι, δεν θυμάμαι την εικόνα σου, οι φωτογραφίες μας είναι λιγοστές μια- δυο, εγώ μωρό και συ νέος πολύ στην ηλικία που είμαι τώρα εγώ θαρρώ. Δεν έχουμε άλλες μαζί και στο άλμπουμ της ζωής μου λείπεις. Ξέρεις όμως γιατί συμβαίνει αυτό?
Γιατί το θέλησες εσύ, εγώ δεν σε έβγαλα ποτέ απ’τη ζωή μου. Δεν σε πέταξα ποτέ, δεν σε απέρριψα ποτέ. Όχι μην μου πεις πως δεν είναι έτσι. Έτσι ακριβώς είναι!
Έφυγες το δέχομαι, διάλεξες να φύγεις και καλύτερα παρά να ήμασταν όλοι δυστυχισμένοι, αλλά έφυγες εντελώς δεν σε γνώρισα ποτέ και δεν θέλησες ποτέ να σε γνωρίσω αλλά ούτε και συ εμένα και ας σου μοιάζω τόσο όπως λένε αλλά μόνο εμφανισιακά.
Θα μπορούσα να σου καταλογίζω για ώρες λάθη, υποσχέσεις που δεν πραγματοποίησες και άλλα πολλά αλλά θα σταματήσω εδώ, εξάλλου είναι αργά.

Θα  σου πω τα νέα μου λοιπόν «πατέρα»!
Είμαι καλά, ευτυχισμένος επιτέλους! Έχω συναντήσει εδώ και καιρό το άλλο μου μισό, με γέμισε με όση αγάπη δεν είχα, την γυναίκα που θέλω να παντρευτώ σύντομα και να κάνω παιδιά, όχι δεν θα γίνω σαν εσένα «πατέρα» να είσαι σίγουρος. Δεν θα φύγω, δεν θα κάνω αυτά τα τόσα λάθη που έκανες εσύ.
Είμαι υπερήφανος «πατέρα» γιατί τα κατάφερα μόνος μου και ότι έγινα το οφείλω στη μάνα μου που έπαιξε και το δικό σου ρόλο επάξια τελικά και σε κανέναν άλλον. Παλεύω κάθε μέρα αλλά θα τα καταφέρω ξέρεις γιατί? Γιατί είμαι καλύτερος από σένα δεν τα παρατάω εύκολα.

Συγχωρεσέμε αν γίνομαι σκληρός αλλά δεν μπορώ να τα κρατάω πια μέσα μου. Με πλήγωσες και με πληγώνεις ακόμη με την απουσία σου. Δεν θα με δεις και δεν θα σε δω ποτέ ξανά. Έχω για ενθύμιο μόνο μια φωτογραφία σου.. Ξέρεις αυτή που με κρατάς και σε κοιτώ στραβά λες και ήξερα από τότε. Είδες είχα ένστικτο!
Δεν σε συγχωρώ τελικά, όχι δεν μπορώ, δεν γίνεται! Πονάω πολύ ακόμη και ας είμαι 2 μέτρα μαντράχαλος.
Δεν στο έδειξα ποτέ αλλά πονούσα και πονάω περισσότερο τώρα γιατί δεν πρόλαβα να στα πω όλα αυτά από κοντά. Γιατί για άλλη μια φορά έφυγες πριν φύγεις οριστικά!

Συγνώμη που στα είπα όλα αυτά, είχα και άλλα να σου πω, αλλά έπρεπε να τ’ακούσεις για να ηρεμήσει η δική μου η ψυχή!
Συγνώμη «πατέρα», πόσο δύσκολη λέξη είναι τελικά ακόμα και όταν τι γράφω βλέπεις ε?
Συγνώμη που δεν στα είπα όταν έπρεπε, είναι αργά το ξέρω.
Σ’ευχαριστώ όμως για κάτι! Με την απουσία σου με έκανες να είμαι δυνατός, να γίνω ο άντρας που έπρεπε να γίνω, να είμαι αυτός που είμαι σήμερα και να αγαπηθώ όσο ήθελα πάντα. Σ’ευχαριστώ τελικά που δεν σου έμοιασα και δεν σε είχα πρότυπο. Ευτυχώς..
Για όλα αυτά λοιπόν σ’ευχαριστώ

Αυτή είναι η τελευταία φορά που σου μιλάω, που σε σκέφτομαι, η τελευταία φορά που με πληγώνεις.. Αντίο για πάντα!»



Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Βραβείο και τσίγκινο βρακί!

Σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα και πως να μην είναι αφού σαν σήμερα γεννήθηκε η γατούλα μου! Το πιο γλυκό και τρυφερό πλάσμα αλλά πάνω απ’ολα ο πιο όμορφος, στην καρδιά και στην όψη, άνθρωπος που έχω γνωρίσει!
Το μικρό μου λοιπόν μέσα σε δώρα και ευχές παρέλαβε και ένα ακόμη βραβείο μια καρδούλα και με τη σειρά της το δώρισε σε μένα, εννοείτε χαχα, και σε άλλα αγαπημένα τις blogs.
Στην ουσία δεν άφησε και κανέναν απ’εξω για να το δωρίσω και εγώ, αφού σχεδόν διαβάζουμε και αγαπάμε τα ίδια.

Αυτό το βραβείο- καρδιά που με κάνει να χαμογελώ διπλά, όσο και χαζό να φαίνεται σε μερικούς, το χαρίζω απλόχερα σε όλους εσάς που μου κάνετε την τιμή διαβάζοντας και σχολιάζοντας ότι μου κατέβει στο κεφάλι και που με κάνετε και χαμογελώ με τις δικές σας αναρτήσεις! Αυτή την καρδιά, γιατί η δική μου είναι δοσμένη προ πολλού, σας την χαρίζω και σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια που μου λέτε κατά καιρούς!

Και πάμε τώρα στο δεύτερο θέμα της ανάρτησης και για να δικαιολογήσω και τον τίτλο!

Όλοι πάνω κάτω γνωρίζετε πως κάνω δεύτερη δουλειά για να βγάλω τα προς το ζην και ευζήν και βζην βζην!
Κάθε απόγευμα προσέχω μια γριούλα και μαζί τον κίντερ έκπληξη γιο της, που όπως σας έχω πει είναι ψυχιατρική περίπτωση και αν θέλετε να μάθετε περισσότερα μπορείτε να δείτε σε παλαιότερη ανάρτηση εδώ http://gatoseoistro.blogspot.gr/2013/03/blog-post.html
Ε! Αυτός ο κύριος λοιπόν σήμερα απ’την ώρα που μπήκα στο σπίτι του μου έφαγε το κεφάλι μπουρ μπουρ μπουρ πολυλογία. Πάνω που πήγα να καθαρίσω δυο φρούτα να ρημαδοφάει η γριούλα(η μάνα του) έρχεται με πιάνει από πίσω (έλααα μην κάνετε πρόστυχες σκέψεις, όχι ακόμη έστω) και να θέλει να με αγκαλιάσει σώνει και ντε για να μου εκδηλώσει την αγάπη που μου έχει!

Διάλογος μέρος α)
Εγώ- Φύγε Γ και μην με αγκαλιάζεις θα κόψω κάνα δάχτυλο (και δώστου να σφίγγει πιο πολύ σαν το βόα)

Γ- Μα εγώ σαγαπώ.. (πως προέκυψε αυτό δεν ξέρω)

Εγώ- Ναι ναι το ξέρω, τράβα μέσα τώρα μην έχουμε κάνα ατύχημα!

Μεταξύ σφιχταγκαλιασμάτων και σπρωξίματος από τη μεριά μου, αφού με είχε εγκλωβίσει στη γωνία της κουζίνας λες και είμαστε σε ρίνγκ πυγμαχίας, με άφησε επιτέλους και πήρα ανάσα!
Έλα ντε όμως που δεν έμεινε εκεί το όλο σκηνικό

Προσπαθούσε, μετά την αποτυχημένη προσπάθεια να με αγκαλιάσει, να με φιλήσει στο μάγουλο (αμέσως να σκεφτείτε πονηρά τστστσ), έτσι ελπίζω δηλαδή, αν και δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για τις προθέσεις του. Και πάλι για να μου εκδηλώσει την αγάπη του! Και δώστου ξανά τραβολόγημα και δώστου πάλι σφιχταγκαλιάσματα ο γάτος και ο Γ.

Διάλογος μέρος β)

Γ- Έλα τότε να σου δώσω ένα φιλί (να λέει μεταξύ άλλων)

Εγώ- Φύγε Γ δεν τα μπορώ τα φιλιά (είναι 2 μέτρα, 130 κιλά και με διαταραγμένη ψυχική υγεία δεν χωράνε απειλές τύπου φύγε θα σου ρίξω γροθιά)

Γ- Μα σιγά ένα φιλί θα σου δώσω γιατί σαγαπώ

Εγώ- Δεν θέλω σου λέω, δεν μ’αρέσουν τα φιλιά (το μάτι του γυάλιζε μα το Θεό)

Τελοσπάντων για να μην σας ζαλίζω άλλο, οι προθέσεις του θέλω να πιστεύω πως ήταν άκρως αδελφικές αλλά δεν μπορώ να σας κρύψω πως έκλασα μέντες απ’τον τρόπο που με τράβηξε πάνω του και πόση δύναμη κρύβει. Και να πεις πως είμαι κάνα σαμιαμίδι και μπορεί να με κάνει καλά? Δεν είμαι!!
Εγώ πάντως για καλό και για κακό από αύριο θα βάζω τσίγκινο βρακί ποτέ δεν ξέρεις! Αν μη τι άλλο να αποφύγω μια μελλοντική απόπειρα  και γίνω θύμα κτηνοβασίας (γάτος δεν είμαι εξάλλου?).
Παρόλο που εγώ ήπια δυο ντεπόν απ’την ώρα που γύρισα λόγω του ότι μου έκανε ένα κεφάλι καζάνι σήμερα ο Γ με τη συμπεριφορά του, χαίρομαι που ακόμα και αυτό το γεγονός έκανε τη Μελένια μου να σκάσει στα γέλια γιατί απ’οτι κατάλαβα φαντάστηκε το σκηνικό εμένα να προσπαθώ να φυλάξω την έδρα μου και ο Γ να με κυνηγάει φωνάζοντας «μα εγώ σαγαπώ».

Χαλάλι λοιπόν τα ντεπόν, τα νεύρα και τα σφιχταγκαλιάσματα αφού σε έκανα να γελάσεις ακόμη πιο πολύ μικρό μου σήμερα! Στην δική σου ξεχωριστή μέρα!

Καλό και όμορφο βράδυ να έχετε όλοι σας και να γελάτε πολύ γιατί χιούμορ θέλει η ζωή για να κυλά!



         Κάπως έτσι το φαντάστηκε η Μελένια μου και μου έστειλε τη φωτογραφία πρωί πρωί!!
                                                       



Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Lincoln και CIA

Αφού, επιτέλους, έφτασα σπίτι, άλλαξα ρούχα γιατί έγινα παπί λόγω βροχής (ναι εδώ η άνοιξη αργεί ακόμη να έρθει και έχει ρίξει όλο το ΙΚΕΑ σε καρέκλες απ‘το πρωί), μίλησα με την αγάπη μου, έφαγα την μπριζόλα μου(έτυχε δεν είναι λόγω της ημέρας) και στάνιαρα γιατί το στομάχι είχε φτάσει στην πλάτη, έκανα και το απαραίτητο τσιγαράκι μου είπα να κάνω αυτή την ανάρτηση που παιδεύω κάτι μέρες τώρα!
Δεν είναι τίποτα σπουδαίο απλά ήθελα να μοιραστώ τις εντυπώσεις μου και τι διδάγματα πήρα μέσα από δυο ταινίες που είδα την περασμένη εβδομάδα.

Βλέπω ελάχιστα τηλεόραση και συνήθως βράδυ που παίζει κάτι ωραίες, για μένα πάντα, ξένες σειρές.
Χαλαρώνω όμως όση κούραση και αν έχω αν δω μια ωραία ταινία!
Την προηγούμενη εβδομάδα που λέτε κατέβασα απ’το ιντερνετ..  γκουχου.. Συγνώμη λάθος πάμε από την αρχή νοίκιασα απ’το βιντεοκλάμπ της γειτονιάς μου το φημισμένο Pirate Bay δυο πολύ αξιόλογες, κατά την άποψη, μου ταινίες.
Η μια είναι η «Lincoln», όχι αυτή με τα βαμπίρια η κανονική, και η άλλη το «Αrgo».

Η πρώτη στην ουσία και όπως καταλαβαίνεται και απ’τον τίτλο είναι μια αυτοβιογραφία της θητείας του Αμερικανού πρόεδρου  κατά τον εμφύλιο πόλεμο στην Αμερική(Βόρειοι-Νότιοι.
Όλη η υπόθεση είναι βασισμένη στα θέλω και πιστεύω αυτού του ανθρώπου και πόσο πάλευε για την δημοκρατία και την ισότητα των ανθρώπων, που τόσο εύκολα εμείς σήμερα αυτές τις αξίες τις ακυρώνουμε, σε μια εποχή μισαλλοδοξίας.
Αλλά πέραν αυτού δείχνει και πόση βρωμιά υπήρχε στους πολιτικούς από τότε και πόσο εύκολα πουλούσαν τα πιστεύω τους για μια θέση για να μην βρεθούν στο περιθώριο (κοινώς κωλοτούμπα).
Δεν θα σας πω περισσότερα αλλά την προτείνω ανεπιφύλακτα να την δείτε, είναι μεγάλη δυόμιση ώρες αλλά αξίζει τον κόπο πιστεύω.

Η δεύτερη βασίζεται και αυτή σε αληθινά γεγονότα που διαδραματίστηκαν το 1979 στην πρεσβεία της Αμερικής στην Τεχεράνη. Μια πολιτική, και αυτή, ταινία που δείχνει στην ουσία την αυτοθυσία ενός ανθρώπου με μόνο όφελος, γιατί ήταν μια μυστική επέμβαση και δεν θα υπήρχε αναγνώριση της πράξης του από κανέναν, τη διάσωση έξι ανθρώπων που ούτε ήξερε αλλά ούτε θα ξαναέβλεπε ποτέ.
Γρήγορη ταινία με μια μεγάλη δόση αγωνίας μέχρι το τέλος. Όπως και την πρώτη και αυτήν σας την συστήνω να την δείτε.

Και οι δυο ταινίες βραβεύτηκαν με όσκαρ και μάλιστα πολλά. Συνήθως αυτές που βραβεύονται δεν είναι και πάντα καλές αλλά αυτές θεωρώ πως άξια πήραν τα αγαλματίδια τους.
Στον Lincoln τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει ένας εξαίρετος ηθοποιός και βραβευμένος 3 φορές με όσκαρ ο Daniel Dei Lewis και στο Αrgo ο Βen Aflleck, που με εξέπληξε κιόλας γιατί συνήθως έχει παίξει σε μαλακίες όπως το Daredevil.

Δεν είμαι ειδήμων ούτε ο Κουτσογιαννόπουλος αλλά θεωρώ αυτές τις δυο ταινίες πολύ καλές, αν σας αρέσουν οι ταινίες τέτοιας θεματολογίας
Βάζω και τα τρέιλερ να ρίξετε μια ματιά.

Καλό βράδυ να έχετε και καλό ξεκούραστο τριήμερο!

 
 
                                           

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Τραβάτε με και ας κλαίω..


Όπως λέει και ο τίτλος τραβάτε με και ας κλαίω είμαι!
Απ’τη μια δεν έχω χρόνο να κατουρήσω αλλά απ’την άλλη μόλις με προσκαλέσουν- προκαλέσουν τρέχω να ανταποκριθώ στο κάλεσμα!

Η αγαπητή(να η πρώτη λέξη που χρησιμοποιώ) Dear e-diary μου χάρισε άλλο ένα βραβείο με την προϋπόθεση πάντα(δεύτερη λέξη) να βγάλω ξανά, λίγα αυτή τη φορά, τα άπλυτα μου στη φόρα!

Πάμε λοιπόν:

1) Ποια blogs επισκέπτομαι συνήθως?

Διαβάζω τα blogs στα οποία έχω γίνει μέλος άσχετα αν τα έχω στη λίστα ανάγνωσης μου(εδώ δίπλα αριστερά) ή όχι. Άλλοτε σχολιάζω άλλοτε όχι, ανάλογα την κούραση, τη διάθεση αλλά και αν με αφορά το θέμα της ανάρτησης ή αν έχω να πω κάτι στην ουσία και όχι για το φαίνεσθε!


2) Γιατί δημιούργησα το blog μου?

Διαβάζω χρόνια πολλά blogs, πολλούς από σας σας «παρακολουθώ» περισσότερο από όσο νομίζετε!
Σε μια κουβέντα που είχα με τη Μελένια περί blogs μου μου λέει γιατί δεν κάνεις το δικό σου εφόσον έχεις να πεις και συ πράγματα? Έτσι με λίγο σπρώξιμο το δημιουργήσαμε μαζί, πάλι σαν τον τίτλο της ανάρτησης αυτής ήμουν τραβάτε με και ας κλαίω! Ο λόγος ήταν να γράφω τις σκέψεις και προβληματισμούς της καθημερινότητας μου αλλά και να χαρίσω κάποια χαμόγελα μέσα από στιγμές του παρελθόντος μου!

3) Ποια είναι τα αγαπημένα μου θέματα?

Μπορώ να πω ποια ποιά θέματα δεν με απασχολούν καθόλου αρχικά και αυτά είναι τα αθλητικά και τα κουτσομπολιά. Μου αρέσει να διαβάζω για πολιτικά, καθημερινότητα, κινηματογράφο- ταινίες - ξένες σειρές και ότι μου βγάζει γέλιο! Το χρειαζόμαστε πάντα!

4) Μια λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο blog.

Τις τόνισα και παραπάνω δεν είναι μια αλλά πολλές όπως το «πάντα», το «αγαπητέ/η» και το «λοιπόν».
Έχω και άλλες αλλά δεν μου έρχονται τώρα!

Εγώ με τη σειρά μου χαρίζω αυτό το βραβείο στους πρώτους πέντε που έγραψαν(σύμφωνα με τη λίστα ανάγνωσης μου) σήμερα ανάρτηση.

Θα προσκαλέσω του εξής 5 να απαντήσουν στα ίδια ερωτήματα και να παραλάβουν το βραβείο, αν θέλουν βέβαια!

1) Λιακάδα  http://the-red-thin-line.blogspot.gr/
2) Αφρικάνος  http://afrikanos74.blogspot.gr/
3) Leviathan  http://leviathanfromkavala.blogspot.gr/
4) Πιγκουίνος  http://pigkouinos.blogspot.gr/
5) Βάσια  http://vasiaakarepi.blogspot.gr/

Υγ: Σ’ευχαριστώ αγαπητή Χριστίνα για το βραβείο και ελπίζω να σε ικανοποίησαν οι απαντήσεις μου!


Καλό απόγευμα σε όλους εύχομαι

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Τα νεύρα μου,τα χάπια μου!!

Τον τελευταίο καιρό τρέχω και δεν φτάνω, όλη μέρα κάτι κάνω, απ’τη μια δουλειά πάω στην άλλη.
Τώρα εσύ θα πεις μπράβο εν καιρό κρίσης δυο δουλειές ή ακόμα χειρότερα γιατί παραπονιέσαι?
Αγαπητέ μου φίλε/η δεν παραπονιέμαι ισα ισα λέω και δόξα το Θεό και πως νιώθω και περήφανος που δεν επαναπαύομαι επί του καναπέος μου και να κατηγορώ άπαντες για τα χάλια μας και ακόμα χειρότερα ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα!

Tα νεύρα μου είναι στο κόκκινο, δεν ξέρω αν φταίνε οι πλανήτες που έχω στο κεφάλι μου όπως λέει η αγαπημένη μου γάτα, αν φταίει η κούραση που νιώθω μιας και είμαι όλη μέρα στο πόδι με λιγοστό ύπνο ή αν μου φταίει και μου τι δίνουν όσα ακούω κατά καιρούς ή είναι όλα αυτά μαζί!Ας τα πάμε απ’την αρχή λιγάκι για να καταλάβεις και συ λοιπόν!

Η αρχική μου δουλειά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό(χμμ ίσως όχι τόσο διαφορετικό τελικά) από αυτό που τελείωσα(σπούδασα) και είχα ονειρευτεί να κάνω. Αν μη τι άλλο όμως είναι μια δουλειά που πολλοί θα ήθελαν να κάνουν και θα ένιωθαν και περήφανοι. Αλλά χειμώνα- καλοκαίρι έχει τρέξιμο για τους δικούς της λόγους και μεγάλη υπευθυνότητα, δεν μπορώ να μην πω πως κάποιες στιγμές απλά ξύνομαι!! (ποιος δεν έχει ξυστεί εξάλλου εως θανάτου στη δουλειά του?)

Δεν θέλω να μιλήσω για την κρίση που μας βασανίζει όλους γιατί θα γίνω κουραστικός και δεν θα το ήθελα αυτό γιατί ακόμα και σε εμένα θα μου την δώσω! Γι’αυτό θα πω μόνο ότι συνέπεια αυτής της κρίσης με έκανε να κοιτάξω να βρω και δεύτερη ακόμα και τρίτη εργασία αν γίνεται γιατί ο μισθός μου έχει φτάσει στα τάρταρα!
Μετά την ασθένεια της μάνας μου ανέλαβα επiπλέον υποχρεώσεις εκτός από οικονομικές και «επαγγελματικές» δικές της!
Όπως έχω πει και παλιότερα κάνω κάθε Κυριακή την Μαίρη Παναγιωταρά, την εργαζόμενη γυναίκα(βάλε άντρας εδώ), την καλή νοικοκυρά(επίσης). Χωρίς καμία ντροπή πλέον καθαρίζω τη σκάλα της πολυκατοικίας που μένω(έχω αναφερθεί γι’αυτό σε παλιότερη ανάρτηση), κάτι αδιανόητο για πολλές «κυρίες»(και αν ήξερα πως γίνονται τα γράμματα μικρά θα τα έκανα μικροσκοπικά στη λέξη κυρίες) δεν θα καταδέχονταν ακόμα και αν βρωμούσε το στόμα τους πείνα!
Έτσι εκτός από τη δουλειά μου την πρωινή, απογευματινή, βραδινή ανάλογα πως είναι το πρόγραμμα, και δουλειά που μπορεί να ξεκινήσεις Δευτέρα και να τελειώσεις Τετάρτη χωρίς να κλείσεις μάτι ή να φας σε κάποιες περιπτώσεις, έχω(είχα) και την μοναδική μέρα, μια έρμη Κυριακή να ξεκουραστώ αλλά όχι πλέον! Γεμίζει ευχάριστα με πρωινή γυμναστική και κάθε «κυρία» να με κοιτάζει λες και πάτησε σκατά!

Εδώ λέω πάντα το σωστό ρητό του λαού «εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα έρθεις»!
Αυτό το λέω ειδικά σε εσένα «κυρία» μου που μπορεί να με δείχνεις με το δάχτυλο και να λες καλά να πάθετε έτσι όπως τα κάνατε! Θα σου πω που να βάλεις λοιπόν το δάχτυλο σου και πως για να μην ζοριστείς πολύ, αφού είμαι και καλός άνθρωπος και ξέρω πως είναι να τρως παλούκι ολόκληρο χωρίς να φταίς κιόλας! Στην έδρα σου να το βάλεις το δάχτυλο μαντάμ πελαζί μου και να μην μου κάνεις εμένα τον Καποδίστρια μέσα απ’τη βόλεψη σου! Αν θες να τα βάλεις με κάποιον βάλτα με αυτά τα κομματόσκυλα που είδα απόψε στις ειδήσεις να αποθεώνουν τον ΓΑΠ στο εν λόγο συνέδριο, αυτά τα ζα τα όρθια που είναι βολεμένα και τρώνε με χρυσά κουτάλια, αυτούς με τους παχυλούς μισθούς που δεν κούνησαν ποτέ τον κώλο τους για να δουλέψουν αλλά κουνάνε ακόμα σημαίες! Ίσως δεις και συγγενείς σου εκεί μέσα που σε θρέφουν ακόμη ή σε έκαναν όπως σε έκαναν για να μιλάς σήμερα! Εμένα μη με λυπάσαι γιατί δεν  ζήτησα την βοήθεια σου και ούτε θέλω να μου αραδιάζεις μαλακίες γιατί χόρτασα από επαναστάτες της έδρας!(βλέπεις τα νεύρα μου δεν είναι καλά ε?το βλέπεις και λίγα λέω)

*Αυτό ήταν ένα μπόνους μέσα στην ανάρτηση για κάτι που διάβασα πριν λίγο καιρό και βγήκα απ’τα ρούχα μου!

Τελοσπάντων ας συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε λοιπόν μετά το ευχάριστο διαφημιστικό διάλειμμα!!
Εδώ και πάρα πολύ καιρό και επειδή θέλω να φτιάξω ένα όμορφο σπιτικό αλλά και να μπορέσω να παρέχω τα αναγκαία στον εαυτό μου και στους ανθρώπους που αγαπώ, αλλά και να μην μεμψιμοιρώ με το θέμα της κρίσης έψαχνα μια δεύτερη δουλειά, μια απασχόληση έστω να μου αποφέρει τα χαμένα όβολα(λεφτά) που έχασα και θα χάσω κι’αλλα σε λίγο καιρό. Ήδη μου έκοψαν άλλα 100 ευρώ και δεν είχα μισθό που θα ζήλευες αλλά έστω ήταν αξιοπρεπής.
Έτσι λοιπόν ένας συνάδελφος μου μου πρότεινε αν μπορώ να προσέχω τη μάνα του για 3 ώρες κάθε απόγευμα επειδή αρρώστησε και δεν μπορεί να κάνει τα απαραίτητα αλλά με μπόνους τον αδελφό του.

Όπως είπα αυτό που τελείωσα με αυτό που κάνω δεν έχουν τόσο μεγάλη σχέση, αλλά αυτή η δεύτερη δουλειά είναι πάρα πολύ σχετική με αυτό που τελείωσα!(σε μπέρδεψα ε?) Λοιπόν τελείωσα βρεφοκόμος-παιδοκόμος τώρα θα πεις εύλογα πως ταιριάζει αυτό με το να προσέχω μια γριούλα? Ταιριάζει αν μη τι άλλο είναι πολύ πιο δύσκολο να προσέχεις  παιδάκια και όλα τα συναφή, άρα πολύ πιο εύκολο είναι να προσέχεις έναν ενήλικα που μπορεί να συνεννοηθείς!
 Τελοσπάντων για να μην σε κουράζω θα σου πω πως έχω εκπαιδευτεί και για την πρώτη αλλά και για την δεύτερη δουλειά στο να βοηθάω και ενήλικους και ανήλικους.

Το μπόνους που λέγαμε είναι ο αδελφός και όντως ήταν κάτι σαν κίντερ έκπληξη. Ο αδελφός του συναδέλφου μου και γιος της γριούλας πάσχει από ψυχική νόσο και σε βαριά μορφή, δεν είναι μικρό παιδάκι αλλά 47 χρονών άντρας, δυο μέτρα και 130 κιλά (δεν κάνω καθόλου πλάκα και δεν υπερβάλλω) αλλά άκακος αν πάρει τα φάρμακα του! Το μόνο πρόβλημα είναι πως επειδή με συμπαθεί μου μιλάει όλη την ώρα, με ακολουθεί ότι και αν κάνω όλη την ώρα, δεν αφήνει τη μάνα του την έρμη να μιλήσει ούτε για ένα λεπτό, τρώει όλη την ώρα, θέλει να του φτιάχνω να φάει όληηηη την ώρα, και μπορεί να εκνευριστεί με οτιδήποτε ανά πάσα στιγμή!
 Έτσι βλέπεις ένα γάτο(εμένα) να κάθεται να κάνει κουβέντα,  όσο λογική μπορεί, με έναν άνθρωπο που δεν έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας.
Μέσα στις τρελές κουβέντες που κάνουμε θα πει και 10 σωστά αλλά επί το πλείστον είναι κουβέντες που θέλω να πάρω φόρα και να χτυπήσω την κεφάλα μου στο τοίχο!
Η γιαγιά είναι ήσυχη την περισσότερη ώρα και δεν παραπονιέται η καημένη καθόλου απλά ρωτάει για την υγεία της και πότε θα γίνει καλά.(κανείς δεν της έχει πει την αλήθεια για το τι έχει ώστε να μην επιβαρυνθεί η υγεία της κι’αλλο)
Ο Γ. (ο αδελφός και γιος της γιαγιάς)όλη μέρα μιλάει και μου κάνει ένα κεφάλι καζάνι με συνέπεια κάθε φορά που γυρνάω σπίτι μου να θέλω να πιω ένα κουτί ντεπόν και να μην μου μιλάει κανείς για κάνα μισάωρο! Όμως είναι ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που όταν τον κοιτάς λες κρίμα κοτζάμ παλικάρι και τι θα απογίνει μετά το χαμό της μάνας του, εφόσον απ’οτι ξέρω δεν έχει φύγει ποτέ από κοντά της και δεν έχει μείνει μόνος του.

Οι διάλογοι τους είναι απίστευτοι σε σημείο να θέλω να τους ηχογραφήσω γιατί ώρες ώρες πεθαίνω στα γέλια!
Ο Γ. να ρωτάει τη μάνα του(η ομιλία του έχει πάθει κάποιου είδους ζημιά από τα πολλά χάπια) η μάνα του να μην ακούει καλά και να μην καταλαβαίνει τι της λέει και εγώ από απέναντι να κάνω(προσπαθώ) τον μεταφραστή!
Α ξέχασα να πω πως με υποδέχεται με το στερεοφωνικό του στη διαπασών παίζοντας, τουλάχιστον, τραγούδια απ’τη δεκαετία κυρίως του 80!! Έτσι  το τρίωρο κυλάει ευχάριστα μαζί με τις φωνές και τους διαλόγους και υπό τους ήχους (στη διαπασών πάντα) τραγουδιών του παρελθόντος(ευτυχώς)!!

Έτσι λοιπόν μετά από όλα αυτά που μου συμβαίνουν δεν προλαβαίνω ούτε να κατουρήσω(στην κυριολεξία), ούτε να φάω, ούτε να κοιμηθώ! Πόσο μάλλον να γράψω ανάρτηση αλλά και να σας διαβάσω, αν και προσπαθώ όταν γυρνάω το βράδυ, αλλά δεν έχω πάντα το κουράγιο να σας αφήσω σχόλια όσο και να το θέλω!
Ελπίζω να μην καταλήξω εγώ με χάπια στο τέλος γιατί μου έπεσαν πολλά και προσπαθώ να τα δω με όσο χιούμορ διαθέτω! Είναι δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες και δεν το κατανόησα τώρα εν καιρό κρίσης αλλά απ’την ώρα που άνοιξα τα ωραιότατα γατίσια μάτια μου σ’αυτό τον κόσμο!
Θέλω να πιστεύω πως θα έρθει ένα καλύτερο αύριο για όλους μας, κάποια στιγμή, και πως οι κόποι μας δεν θα πάνε χαμένοι και ας είμαστε η γενιά φάντασμα!(+/- 30)
Το θέμα είναι να μην το βάζουμε κάτω και να κάνουμε ότι είναι εφικτό ώστε να καλυτερέψουμε τη ζωή μας, (όσο είναι δυνατόν) γιατί μια ζωή την έχουμε δυστυχώς!
Εγώ αυτό κάνω αλλά και προσπαθώ μέσα από ότι ζω να βάζω μια δόση χιούμορ μέσα για να μην μιζεριάζω ή τρελαθώ!

Το μόνο που θα θελα αυτή τη στιγμή είναι να τεζάρω για πολλές μέρες όπως ο γάτος της φωτογραφίας και αγκαλιά να έχω τη Μελένια μου! Γιατί η ξεκούραση μου είναι αυτή! Η μικρή παραπονιάρα γάτα μου!


Υγ Είμαι σίγουρος πως με τις καταστάσεις που ζω θα επανέλθω με νέα ανάρτηση και τον τίτλο τον έχω έτοιμο «Εγώ και ο Γ» Αν Δεν με κλείσουν στο ψυχιατρείο!


Να περνάτε καλά όσο μπορείτε και βάλτε πολλές δόσεις χιούμορ στη καθημερινότητα σας αλλιώς δεν τραβάει παρακάτω, κάτι ξέρω και εγώ ο ταπεινός γάτος!


Καλό βράδυ να έχουμε όλοι!