Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Happy birthday to me!!

Πέρασε κιόλας ένας μήνας απ’την τελευταία μου ανάρτηση! Δεν γράφω συχνά πλέον, όχι πως έγραφα καθημερινά παλιά μια ανάρτηση τη εβδομάδα και αυτό μετά από παρότρυνση ή πρόκληση-πρόσκληση
Είμαι της άποψης πως πρέπει να γράφεις όταν έχεις να πεις κάτι είτε στους άλλους είτε στον ίδιο σου τον εαυτό. Βέβαια αυτό δεν είναι κανόνας απαράβατος μπορεί να γράψεις και απλά ότι σου κατέβει στο κεφάλι και να κάνεις τον άλλον να περάσει καλά, να γελάσει. Σαφώς αναφέρομαι σε μπλογκς που δεν έχουν ιδιαίτερη θεματολογία.

Στο θέμα μας τώρα(δεν υπάρχει θέμα αλλά λέμε τώρα)!
Δεν γράφω συχνά όχι επειδή δεν έχω να πω κάτι, σίγουρα η καθημερινότητα αλλά και η ίδια η ζωή όπως την βιώνω και την βιώνουμε όλοι πλέον δίνει πολλές αφορμές να γράψεις, να αποτυπώσεις με λέξεις την αγανάκτηση σου, να πεις τον πόνο σου βρε αδελφέ ή ακόμα και τη χαρά σου!(σπάνια αλλά συμβαίνει)
Αλλά όσο και να τα γράψω, όσο και να θυμώσω, όσο και να πω τον πόνο μου θα βρω λύση; Όχι ... Αλλά θα μου πεις εσύ και δίκιο θα έχεις θα τα βγάλω από μέσα μου και σίγουρα θα κάνω και άλλους να νιώσουν, ίσως, πως δεν είναι μόνοι σε κάποιες περιπτώσεις.

Παλιά πριν με γνωρίσετε σαν Γάτο, το να διαβάζω μπλογκς ήταν καθημερινή μου ασχολία, άλλες φορές γελούσα και άλλες φορές προβληματιζόμουν. Δεν σχολίαζα ποτέ απλά διάβαζα. Αυτό κάνω στην ουσία και τώρα διαβάζω γελάω ή προβληματίζομαι. Διαφωνώ ή συμφωνώ αλλά πιο σιωπηλά απ’οτι τον τελευταίο χρόνο. Πάντα έτσι έκανα προ ή μετά μπλογκ. Διαβάζω τα πάντα και είμαι εδώ άσχετα αν σχολιάζω ή όχι. Κάποιοι γίνατε «φίλοι» μου που ίσως δεν γνωρίσω και ποτέ αλλά είτε απ’τα γραφόμενα σας είτε επειδή είπαμε και πέντε κουβέντες παραπάνω μπήκατε στην καρδιά μου.

Αυτό το ταπεινό μπλογκ έκλεισε ένα χρόνο ζωής!
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο η αγαπημένη μου Μελένια με παρότρυνε να ανοίξω το δικό μου μπλογκ γιατί έχω να πω πολλά, σίγουρα την έχω διαψεύσει γιατί έχω πει πολύυυ λίγα τελικά 32 αναρτήσεις έχω κάνει όλες και όλες!
Θέλω κυρίως μέσα απ’τα γραφόμενα μου να κάνω τους άλλους να γελάνε, να περνάνε καλά και να ξεχνάνε ότι τους απασχολεί! Έτσι είμαι και στη ζωή μου θέλω να βλέπω χαμόγελα γύρω μου και προσπαθώ αυτά τα χαμόγελα να τα δημιουργώ εγώ.

Δεν ξέρω αν αυτό τον χρόνο που πέρασε σας έκανα όλους όσους διαβάζεται αυτό το μπλογκ να γελάσατε ή να προβληματιστήκατε αλλά θα είμαι πολύ χαρούμενος αν υπάρχει έστω και ένα άτομο ανάμεσα σας που να το έκανα να ξεχαστεί έστω και λίγο ή ακόμα περισσότερο να χαμογέλασε με αυτά που διάβασε!

Σας ευχαριστώ όλους για την υποστήριξη σας όλο αυτό τον καιρό και για τα καλά σας λόγια! Σας ευχαριστώ που με καλοδεχτήκατε στη γειτονιά σας! Σας ευχαριστώ που μέσα απ’τα δικά σας γραφόμενα με κάνατε να ονειρευτώ και να ταξιδέψω αλλά και να σκεφτώ και να δω από μια τελείως διαφορετική οπτική απ’τη δική μου κάποια πράγματα!
Και αφού έβγαλα λόγο λες και πήρα Όσκαρ θα ευχαριστήσω και την Γατούλα μου που ήταν η αιτία σε όλα αυτά! Σ’ευχαριστώ μικρό μου!

Να περνάτε όσο καλύτερα μπορείτε, ξέρω είναι δύσκολο αλλά να ξέρετε δεν είστε οι μόνοι ή μόνοι αρκεί να κοιτάξετε γύρω σας και να μην ξεχνάτε η ευτυχία κρύβεται στα καθημερινά μικρά πράγματα!
Να χαμογελάτε όσο περισσότερο μπορείτε και ας είναι χάλια η μέρα σας με αυτό τον τρόπο είναι σαν να ξορκίζεις το κακό, κάτι ξέρω και σας το λέω!
Να είστε όλοι καλά!